Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
Işık’tan
Özlem’le birlikte kafeteryada oturup kahvelerimizi içip sohbet ediyorduk ki telefonu çaldı. Konuştuktan sonra bana dönerek danışmada bekleyenlerin olduğunu söyleyerek gitti. Bende ardından kalkıp Ayça’nın yanına adımlamaya başladım. Odanın önüne geldiğimde Sinem ve Meriç Bey’le Ayça’nın odasının önünde karşılaştık. Dikkatimi ilk kenetli elleri çekti. İçimden lanet okurken Meriç Bey’le selamlaştım. Sinem hanımefendiler görmezden gelinmeyi kaldıramadıkları için hemen belli etti kendini. Sanki ben seni görmüyorum -görmesem iyi olurdu ama işte, hayat malum-. Odaya girdiğimde yüzüm istemsiz buruşmuştu. Gıcık oluyordum ona. Klasik şımarık zengin kızıydı. Varsa yoksa kendi. Başka hiçbir şey umurunda olmazdı.
Ayça’ya döndüğümde ağladığını görmüştüm. O olaydan sonra aramızda bir yakınlaşma olmuştu. Tatlı biriydi. Arkadaş olmuştuk. Ağlama nedenini bildiğimden dolayı ona üzülmediğimi söyleyemezdim. Meriç Bey’e karşı hisleri olduğunu fark etmiştim ki bunu kendi de söylemişti bana. Ona sevgilisinden bahsettiğimde gelip geçici bir heves olduğunu söyleyerek geçiştirmişti beni ama şimdi öyle olmadığını anlamıştım. Yanına gidip oturdum ve sarıldım belki sakinleşir diye. Başarılı olduğumda neşeyle konuştum hemen.
- “Hey, sana abimden bahsetmiştim ya hani, seni anlattım ona çok merak etti seni. Onunla tanışmak ister misin?”
Ruhsuzca cevaplamıştı beni.
- “Bilmiyorum Işık.” Canını sıkan bir şeyler vardı.
- “Canını sıkan ne? Meriç Bey mi yoksa hala?” diyerekten bir tahminde bulunmuştum.
- “O da var ama hayır. Yani demek istediğim uzun zamandır babamı görmüyorum ve bu beni, anlarsın ya biraz korkutuyor.”
Benim de dikkatimi çeken bir şeydi bu. Onun iyileşmeye başladığı anlamına gelirdi bu olay ama her ihtimale karşı tetikte olmakta fayda vardı. Buna rağmen, bu olay Ayça’nın içinde bir boşluk oluşturduğu da aşikardı.
- “Bu iyi bir şey değil mi? Yani bu iyileştiğini gösterir.” dediğimde bana baktı.
- “Gerçekten kendime zarar verecek kadar hasta mıyım Işık?” istemesem de başımla onaylamak dışında elimden bir şey gelmemişti. Moralini düzeltmek için konuştum hemen ardından.
- “Ama bu iyileşmeye başladığın gerçeğini değiştirmez değil mi?” gülümsemiştim.
- “Tamam abimi arıyorum. Biraz eğlenmek bizimde hakkımız.” Dedim göz kırparak ve telefonumu alıp abimi aradım.
Açılan telefonla konuştum. Geleceğine dair onay alınca kapattım telefonu. Ayça’yla göz göze geldiğimde gülümsedim. Bir süre sonra kapı tıklatılarak açıldı. Abim ve Doğukan içeri girdiler. Şok oldum. Abim bana onunda geleceğini söylememişti. Kalbim istemsiz hızlanmaya başlamıştı.
En büyük savaşlar, kalbin derinliklerinde sessizce verilenlerdir. Ayça, bembeyaz hastane odasında sadece zihnindeki halüsinasyonlarla değil, kalbine yeni düşen bir aşkın acısıyla da yüzleşir. Meriç Kara’nın elini tutan o şımarık yabancı, Ayça’nın dünyasını bir kez daha başına yıkarken; sığındığı tek dostu Işık olur. Genç kız, babasının gölgesinin aniden kayboluşunun yarattığı o tekinsiz boşlukta deli olup olmadığını sorgulamaktadır. Ayça’nın yüzünü güldürmek isteyen Işık, onu abisiyle tanıştırmaya karar verir. Ancak kilitli kapı tıklatılıp içeri sarsıcı bir misafir adım attığında, bu kez kalbi deli gibi çarpan Ayça değil, Işık’ın ta kendisi olacaktır. Geçmişin ve bugünün tüm bastırılmış duyguları, o küçük odada çarpışmak üzere beklemektedir.
Bu bölümün ilk 14 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları