Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
Ayça’dan
İlk başta dört kişi olduğumuz odaya sonradan Berke’nin de girmesiyle beşe çıkmıştı. Gözüm arada kapıya kayıyordu. Nedenini bilmiyordum. Onu mu bekliyordum acaba? Hem gelse bile ne olacaktı ki? Ben düşüncelerimle boğuşurken Ilgın abinin seslenmesiyle odağımı onlara vermiştim. Işık’la gerçekten birbirlerine benziyorlardı. Bir, iki saat sonra oda boşalmıştı. Berke çıkmadan önce sarılıp beni özlediğini söylemişti. O ana kadar Berke’yi bu kadar ihmal ettiğimi fark etmemiştim. Işık’la tek kaldığımız anda ona döndüm.
- “Ondan hoşlanıyorsun. İtiraz edemezsin çünkü ona bakışlarını gördüm.”
Bunu beklemiyordu ki öylece suratıma bakıyordu.
- “Aslında daha çok ona aşığım desek daha doğru olur sanırım. Yine de bu sadece platonik bir aşk.” Burukça gülümseyerek söylemişti bunları.
- “Ama ben öyle düşünmüyorum.” Bana anlamazcasına bakarken devam ettim cümleme.
- “Bence o da senden hoşlanıyor.”
- “Sence gerçekten öyle mi?” tatlı şekilde sormasına gülümsemiştim.
- “Aşk… Nasıl bir şey?” diye sordum merakla. O da bana bakıp ilk hafifçe gülümsedi sonra da cevapladı beni.
- “Aşk; sevdiğin uğruna her şeyi karşına almak, onun için elinden gelenin en iyisi yapmak ve sonucu ne olursa olsun onun içi her şeye katlanmaktır.
Aşk, öyle bir şeydir ki, insan hayatı boyunca sadece bir kere yaşar.
Aşk, öyle bir şeydir ki, zaman kavramını en iyi unutturandır.
Aşk, öyle bir şeydir ki, sanki hiç kaybetmeyecekmiş gibi gelir insana.
Aşk, öyle bir şeydir ki, yaşamadan önce yaşamaya korktuğun, yaşadıktan sonraysa kaybetmeye korktuğundur.
Aşk, onu ve seni ‘Siz’ yapandır.
Aşk, değer görmeyen ama kimsenin dilinden de düşmeyendir.
Aslında aşk, sadece masallarda anlatıldığı, şarkılarda söylendiği gibi değildir.
Aşk, içinde hissiyatı anlaşılmayan en güzel duygudur.”
O kadar güzel anlatmıştı ki emin olmuştum hislerimden. Ben Meriç’e âşık olmuştum.
- “Sanırım ben Meriç’e âşık oldum. Yanlış olduğunu biliyorum ama kalbime söz geçiremiyorum. Kalbim sızlıyor.”
Ani itirafımla ilk şaşırdı ardından yanıma gelip ellerimi tutarak destek oldu bana. Bakışlarım istemsiz duvara kaydığında görüşüm bulanıklaşmaya başladı. Gözlerim kararıyor, bilincim kapanıyordu. Son duyduğum sesse Işık’ın adımı seslenip durması ve babamın kahkahasıydı. Başa dönüyorduk. Gözlerim tamamen kapanınca bir daha uyanmak istemiyordum.
Bilincim açılmıştı ama gözlerim hâlâ kapalıydı. Ne kadar denersem deneyeyim açamadım. Konuşmak istiyordum ama sanki dudaklarım sessizlik yemini etmişti. Kulağıma sadece iki kişinin konuşma sesi geliyordu. Başım ağrıyordu ve dayanılır gibi değildi.
Zorla da olsa gözlerimi açmıştım. Etrafa bakındım. Odada bir kadın birde erkek vardı. Nerede olduğuma dair en ufak fikrim bile yoktu. Kadın uyandığımı fark etmiş olacak ki yanıma gelip konuştu.
- “Ayça. İyi misin? Ne oldu bir anda? Çok korktum Ayça.”
Biraz şaşırmıştım. Beni nereden tanıyordu ve annem neredeydi? Yanıma gelen kadına bakıp sorularımı sıraladım.
İnsan zihni, en büyük acılardan kaçmak için bazen kendine bambaşka bir esaret inşa eder. Ayça, dostu Işık’ın sözleriyle kalbindeki o en büyük sırrı, Meriç Kara’ya olan aşkını ilk kez itiraf ettiğinde zihnindeki kırılma kaçınılmaz olur. Babasının kulakları tırmalayan kahkahasıyla karanlığa gömülen genç kız, uyandığında kendini anıların silindiği tekinsiz bir boşlukta bulur. Ne bembeyaz odadaki yüzleri tanımakta ne de neden orada tutulduğunu anlamaktadır. Ancak kaçmaya çalıştığı o karanlık dünyada beliren görünmez bir ekran, ona geçmişin tüm günahlarını, dökülen kanları ve saklanan gerçekleri birer birer izletir. Saniyeler süren o zihinsel fırtınanın ardından Ayça gözlerini yeniden dünyaya açtığında, karşısında uyuyan adamla birlikte hem acı geçmişine hem de kalbini hızlandıran o amansız duyguya tamamen teslim olacaktır.
Bu bölümün ilk 25 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları