KAN MÜHRÜ

O an kalbim öylesine hızlanmıştı ki süslerin ağırlığını hissetmiyordum bile; sadece karanlığın bana doğru kapanışını, nefesimin daraldığını fark ediyordum. Ve karşımdaki vampirin, beni bekler gibi, sokağın sessizliğini kendi varlığıyla doldurduğunu...

"Yanlış sokaklara düşmek bazen kaderdir," dedi dalga geçercesine. Bunu o yapmıştı, telefonumu kontrol ederek beni kendine yönlendirmişti.

Bir adım atarak "Koruyucuların nerede, kan taşıyıcısı? Görünüşe göre seni yalnız bırakmışlar..." dedi ve devam etti. "Bu karanlık sokakta tek başınasın."

Kahkahası havada yankılandığında sivri dişleri gözüme çarptı. Ona rol yapmaya karar vermiştim ne kadar yerdi bilemiyordum ama denemeliydim.

"Onlar.. Buralardalar," Dedim yutkunarak. Cesur gözükmeliydim ama bir aptal gibi gözüktüğüme emindim.

Ama o, hiç acele etmeden bana doğru bir adım daha attı. Her adımı, sokaktaki sessizliği parçalayarak üzerime kapanıyordu. Gözlerim kaçacak bir yol aradı ama karanlık bana ihanet etmişti.

Süslerin renkleri ellerimde soldu; tek gördüğüm, bana yaklaşan vampirin gölgelerle birleşen silueti ve o gülümsemenin kanımı donduran vaadiydi.

Geri geri gidiyor, sırtımı soğuk duvara yaslıyordum. Tam o anda, karanlığı yaran hızla gelen bir şey vampirin bedenine çarptı. Sert bir darbe... ve onun yüzündeki o kötü gülümseme bir anlığına bozuldu.