KAN MÜHRÜ

Heyyoo canım okurlarımm <33 Kitap nasıl gidiyor?

Bu arada en sevdiğiniz karakter kim oldu?

Kael hakkında ne düşünüyorsunuz?

Nyra ve Kael olursa onları neler bekliyor dersiniz? Lütfen oy verip, yorum yapmayı unutmayınn :) 🫶

Telefonumu hemen arka cebimden çıkarıp Baleron'u aradığımda ilk çalışta açtı. "Nyra, hâlâ yaşıyor olman ne güzel." Dedi gülerek. "Evet, ben yaşıyorum ama sen birazdan ölü olabilirsin."

İşte şimdi sesi ciddileşmişti. "Nasıl? Ne diyorsun?"

"Kael'e sevgili olduğumuzu söyledim." Bir küfür savurarak "Nyra sana beni alet etme demedim mi? O manyak beni öldürür."

"Sana geliyor," dedim yutkunarak. Stresten evin içinde volta atıyordum. "Sana soracakmış, yüzüne söylemeni isteyecekmiş."

"Asla söylemeyeceğim Nyra," dedi canım arkadaşım. Ama haklı olabilirdi çünkü Kael evden çıkarken çok korkutucu gözüküyordu.

"Tamam, bari benim senden hoşlandığımı söyle. Seni gördüğümden beri seni rahatsız ettiğimi falan..." Sesi gelmeyince "Baleron," dedim.

"O, geldi," dedi. "Nyra, sen tam bir başbelasısın." Dedi ve sonrasında "Kael bak...Açı.." seslerinden sonra telefonu kapandı.

KAEL

Nyra'nın sözleri kulaklarımda yankılanıyordu. "Baleron benim erkek arkadaşım." O an içimde bir şey anlamadığım bir his yükseldi. Gözlerim istemsizce kızıl bir öfkeye büründü. "Erkek arkadaş derken?" diye sorduğumda sesim sertti, ama içimdeki fırtına daha da sertti. Ve o, gözlerini kaçırarak "Sevgilim" dediğinde... artık içimde hiçbir şey aynı değildi.

Kıskançlık damarlarımda ateş gibi dolaştı. İçimdeki öfke, kontrol edemediğim bir dalga gibi yükseldi. Nyra'ya bakmak bile benim için zorlaştı; çünkü onun ağzından çıkan o kelime beni deliye çevirmişti.

"Baleron..." dedim kafamı sallayarak. Buna cesaret edebilir miydi? Benim olanı, benden almaya cürret edebilir miydi?

Nyra'ya öfkeyle bakarak "Sıkıyorsa bunu yüzüme söylesin," dedim ve evden çıktım. Kapıyı ardımda öyle sert kapattım ki, duvarların bile öfkemin ağırlığını hissetmesini istedim.

Adımlarım beni doğrudan arka sokaklara, vampirlerin kafesine götürdü. İçimde tek bir düşünce vardı: Baleron. 

Onu bulmalıydım. Onun yüzüne bakmalı, onunla hesaplaşmalıydım.

Kafeye vardığımda kapının önünde durdum. İçeriden loş ışık sızıyor, uğultular birbirine karışıyordu. Ama ben içeri girdiğimde uğultu birden kesildi. Vampirler bakışlarını bana çevirdi; gözlerimdeki öfkeyi gördükleri an yerlerinden kalkıp çıkışa doğru gidenler oldu.

Kafamı barın oraya çevirdiğimde Baleron barın arkasındaydı, bana bakışları korkuyla, endişenin karışımıydı. Onu böyle telaşlı görmek hoşuma gitmişti. Sinsice gülümseyerek kafede kalan diğer vampirlere baktım ve başımla çıkmalarını işaret ettim.

Baleron'a yaklaştıkça ürpertisini tüm benliğimde hissetmeye başladım. Adımlarımı ağır ama kararlı attım, o ise barın arkasında ürkek bir ceylanı andırıyordu. Ve avcısı karşısındaydı.

 Barın önünde durduğumda barın üstünde yarım kalmış içkilerin olduğu üç bardağa baktım. Gözlerime baktığı an içimdeki öfkeyi hissettiğini görebiliyordum. Sesim boğuk ama keskin çıktı: "Bugün," dedim. "Bugün buradaki son günün." Barın üstünde ellerimi gezdirirken bir parmağımla barın üstüne hafifçe vurdum ve o an bar masası ortadan ikiye yarılmaya başlayarak bardakları tuzla buz etti.