KAN MÜHRÜ

Bugün sabahki ilk dersim Hücre Biyolojisiydi. Uykulu gözlerle amfiye girdiğimde, herkes hâlâ yarı uykudaydı. Kahve kokusu, bilgisayar fanlarının uğultusuna karışıyordu. Profesör tahtaya "Endomembran Sistemi" yazmıştı. İçimde bir şeyler kıpırdayarak uykulu olan gözlerim açıldı çünkü bu konuyu seviyordum. Karmaşık ama bir o kadarda ilgi çekiciydi en azından benim için.

Diz altı eteğini silkeleyerek oturduğu yerden kalkan profesör "Hücre, sadece bir yapı değil; bir şehir gibi. Her organel bir departman, bir görevli. Bugün bu şehrin posta sistemini konuşacağız. "Demişti. Sonra endoplazmik retikulumdan bahsetti.

Düz ve granüllü olanından. Granüllü olanın üstünde ribozomlar varmış, protein üretiminin merkezi gibi. "Bir hücrede protein üretimi, tıpkı bir fabrikanın üretim hattı gibidir. Ama bu hattın sonunda ürün paketlenmeden çıkmaz." Bu cümleyi defterime not ederek altını çizdim.

Ben notlarıma odaklanırken arkadan Alicia beni dürttü. "Hey, Thomas her yerde seni arıyordu." Gözlerimi devirdim ama arkamı dönmemiştim. Başım o çocukla ciddi anlamda beladaydı.

Sadece bir iki kere görüşmüştük ve ne olduğumuz bile belli değildi ama o sevgilimmiş gibi davranıyordu. "Umurumda değil," dedim ve tahtaya bakmaya devam ettim.

Golgi aygıtına geçmiştik. "Bu organel, hücrenin kargo şirketidir. Üretilen proteinleri alır, etiketler, nereye gidecekse yollar." Bir an düşündüm: İnsan ilişkileri de böyle değil mi? Duygular üretiliyor, etiketleniyor, bazen yanlış adrese gidiyor. Mesela Thomas'la yaşadığım saçma şey gibi.

Dersin sonunda profesör bir soru sorarak dersi bitiriyordu "Sizce hücredeki en hayati organel hangisidir?" Bazıları çekirdek diye yanıt verdi bazılarıysa mitokondri. Bana göre ikisi de değildi bana göre en hayati olan, haberleşmeyi sağlayanlardı. Sessizce defterime yazdım: "Bir hücrede en önemli şey, diğerlerinin nerede olduğunu bilmektir."

Dersten çıkar çıkmaz eve gitmek için arabama binmiştim. Arabayı çalıştırırken kafamı eğerek çalıştırmaya çalıştım çünkü Thomas'tan kaçıyordum. Bir insan hem kendine hem de bana neden böyle bir şey yaşatırdı anlamıyordum.