KAN MÜHRÜ

Karşımda duruyordu. Saçları, ışığın altında neredeyse parıldıyordu; sanki her tel, buzdan bir kıvılcımı taşıyordu.Onu ilk gördüğümde korku ve karanlıktan bu kadar inceleyememiştim, o yüzden onu şimdi daha da inceliyordum.

Boyu kapıyı dolduruyordu, 190'a yaklaşan o uzun siluet, varlığını saklamaya hiç çalışmıyordu. Teninde bir mermerin soğukluğu vardı; dokunulmaz, kusursuz, ürpertici. Ve gözleri... buz mavisi. Onlara bakmak, donmuş bir gölün içine düşmek gibiydi: güzelliğiyle büyüleyen ama aynı anda nefesini kesen bir tehlike.

O an, içimdeki bütün uyarılar tek bir noktada birleşti. Kael yalnızca bir isim değildi. O, kapının eşiğinde duran bir ihtimaldi: hem cazibenin hemde bir felaketin.

Eliza sakin ses tonunu korumaya çalışarak "Ne istiyorsun Kael? Buraya neden geldin?" diye sormuştu.

"Eski dostun seni ziyarete gelmişken böyle karşılaman ne üzücü." Dedi alaycı gülümsemesiyle.

"Amacının beni ziyaret etmediğini bildiğimden olabilir mi?" Gözleri birden Alicia'dan doğru bana kayarak kitlendi. Soğuk bakışları içimi ürperttiğinde önüme geçen biri onun beni görmesini engelledi. Riven tam önüme geçmişti, büyük gövdesi benim Kael'i görmemi engellemeye yetmişti.

"Biz yukarı çıkalım." Dedi sahiplenici bir sesle.

Sesini duyduğum ama göremediğim o kişi soğuk bir ses tonuyla tüm vücudumun irkilmesine neden olacak şeyi sözledi: "Onu benden daha fazla kaçıramazsınız, o benim ve ben bana ait olanı alırım." Gözlerim yere bakıyordu. Kalbimin atışı hızlanmıştı ama bu korkudan mı heyecandan mı bunu anlayamamıştım.