SESSİZ İHANET
Bölüm 2•
2.Bölüm Çevrilemeyen Duygular
Tema:
Ofis, Pazartesi sabahının o amansız, insanı tüketen telaşı içindeydi. Dışarıda İstanbul’un o kasvetli, kurşuni gökyüzü binaların üzerine kabus gibi çökmüşken, içeride zamanı unutturan büyük bir karmaşa yaşanıyordu. Telefonlar, birbirini kovalayan ısrarlı seslerle durmadan çalıyor; tasarımcılar ellerinde renk renk, çeşit çeşit kumaş numuneleriyle bir masadan diğerine, panik içinde koşturuyordu.
Havada asılı kalan buhar makinesinin o boğucu fısıltısı, taze demlenmiş ama ocakta acımış kahve kokusu ve herkesi saran o yoğun stres bulutuyla karışarak insanın genzini yakıyordu.
Bu büyük, gürültülü ve yorucu çarkın tam ortasında ben, yani Eylül, her zamanki o görünmezlik zırhıma bürünmüş bir halde oturuyordum.
Başımı çizimlerimden bir an bile kaldırmıyor, kalemimin kağıt üzerindeki hışırtısını sığınabileceğim tek huzurlu liman olarak görüyordum. Sanki nefesimi tutarsam, o devasa kumaş toplarının ve yüksek sesli konuşmaların arasında tamamen kaybolup gidebilir, dünyanın karmaşasından kendimi koruyabilirdim. Ancak tam o sırada, masamın üzerine vuran o soluk floresan ışığı aniden kesildi. Serin ve geniş bir gölge, beyaz kağıdımın üzerini bir örtü gibi kapladı.
Gölgelerin İçindeki Yabancı
Lukas, elinde imzalanması gereken, köşeleri hafifçe yıpranmış kalın bir dosya demetiyle tam önümde, bir heykel gibi sarsılmaz bir duruşla bekliyordu. Henüz bu şehrin diline, sokaklarına ve sert mizacına yabancı olduğu; tek bir Türkçe kelimeyi bile telaffuz ederken zorlandığı o puslu ilk günleriydi. Üzerindeki koyu renkli palto, dışarıdaki yağmurun ıslaklığını hâlâ taşıyor, etrafına nemli bir serinlik yayıyordu.
Üzerime çöken o gölgenin ağırlığıyla istem dışı bir şekilde başımı kaldırdım. O an, Lukas’ın okyanus gibi dingin, simsiyah... Hayır, aslında çok koyu, insanı içine çeken o derin gözleriyle karşılaştığımda, zaman bir anlığına durdu sanki. Kalemi tutan parmaklarım, içimden bir elektrik akımı geçmişçesine titremeye başladı.
Lukas, dosyanın üzerine ismimin zarif, yabancı bir el yazısıyla yazılı olduğu küçük, sarı bir not kağıdı yapıştırmıştı. Dosyayı masamın üzerine, sanki çok kırılgan ve değerli bir şeyi yerine bırakıyormuş gibi usulca, hiç ses çıkarmadan bıraktı.
Hiç konuşmadı. Kelimeler, aramızda henüz inşa edilmemiş, taşları yerine oturmamış yıkık bir köprü gibiydi.
O köprünün üzerinden geçecek cümlelerimiz yoktu belki ama Lukas’ın o samimi duruşu binlerce kelimeye bedeldi. Sadece sağ elini, o geniş avucunu kalbinin tam üzerine yerleştirdi; hafifçe, nezaket dolu bir saygıyla başını eğdi. Dudaklarının kenarında, gözlerinin içine kadar ulaşan o içten gülümsemeyle, "Teşekkür ederim" anlamına gelen o evrensel, o kadim el işaretini yaptı.
Renklerin Yeniden Doğuşu
O saniyede, dünyamdaki o alışılmış, soluk ve tozlu gri tonlar, yerini daha önce hiçbir palete sığmayan, sıcacık bir renk cümbüşüne bıraktı. Lukas’ın o samimi ve anlayışlı duruşu, çocukluğumdan beri bir örümcek ağı gibi titizlikle ördüğüm, kendimi dış dünyadan koruduğuma inandığım o yüksek utangaçlık duvarlarını ilk defa bu kadar derinden sarsmıştı. Normal şartlar altında, biri bana böyle baktığında ya da yaklaştığında hemen kafamı öne eğip kaçan ben, bu sefer sanki büyülenmiştim. Bakışlarımı o derin gözlerden kaçıramadım.
Lukas’ın gülümsemesinde, İstanbul’un bitmek bilmeyen o hırçın karmaşasına, kaba saba gürültüsüne hiç uymayan bir huzur vardı. Bu huzurun içinde, bir "yabancı" olmanın, ait olamamanın ve sessiz kalmak zorunda olmanın getirdiği o ortak kırılganlık parlıyordu. İkimiz de o an, bu koca ofisin içinde iki farklı dilden, iki farklı dünyadan gelmiş olsak da, aslında aynı sessizliğin çocukları olduğumuzu hissetmiştik.
Lukas’ın bu kadar kısa bir sürede, ruhumdaki o en derin ve en sağır edici sessizliği nasıl olup da hayatımın en anlamlı melodisine dönüştürdüğüne hayret ediyordum. Lukas sadece bir dosya uzatıp gitmemişti; o küçük, sessiz jestiyle ruhuma dokunmuş ve bana, "Seni görüyorum. Kalabalığın içindeki o sessiz varlığını fark ediyorum, buradayım ve seni her halinle anlamak istiyorum," demişti. Bu mesaj, kalbimde yıllardır kapalı duran bir pencerenin gıcırdayarak aralanmasına sebep olmuştu.
Dile Gelmeyen Ortak Dil
Boğazımdaki o düğümü zorlukla yutkunarak çözmeye çalıştım. Titreyen bir sesle, dudaklarımdan dökülürken havada asılı kalan ve neredeyse kendi kulağımın bile duymakta zorlandığı bir fısıltıyla "Rica ederim," diyebildim. Lukas bu kelimenin sözlük karşılığını anlamamıştı belki; Türkçenin o ince nazik yapısı ona henüz uzaktı. Ancak bir anda kıpkırmızı kesilen yanaklarımdan, okyanus gözlerine yansıyan o ürkek ışıltıdan ve parmaklarımın ucundaki o çekingen titreşimden cevabını fazlasıyla almıştı.
O saniyeden itibaren, ofisin o gürültülü, kulakları tırmalayan hengamesi benim için tamamen sessizliğe gömüldü. Artık ne telefonlar duyuluyordu ne de kumaşların hışırtısı. Sadece Lukas’ın o mütevazı, yere sağlam basan adımlarının zeminde bıraktığı hafif ses ve aramızda henüz dile dökülmemiş, hiçbir sözlüğe girmemiş, çevrilemeyen ama kalpten kalbe süzülen o saf duygu kalmıştı.
Henüz birbirimizin isimlerini bile yabancı bir aksanla, kekeleyerek telaffuz ediyorduk. Hayat hikâyelerimiz birbirine tamamen zıt yönlerden akıp gelmişti. Ama o sabah, İstanbul’un o paslı iniltisi yerini mucizevi bir sükûnete bırakırken; ruhlarımız, dünyanın tüm dillerinden, tüm alfabelerinden daha eski, daha derin ve daha ortak bir dili çoktan konuşmaya başlamıştı bile. Lukas arkasını dönüp giderken, eskiz defterime baktığımda artık boş bir kağıt değil, ucu bucağı olmayan güzel bir ihtimal görüyordum.
Lukas’ın arkasını dönüp gidişi, ofisin içinde gerçek bir hareketten çok, zihnimde ağır çekimde ilerleyen sıcacık bir hatıra gibi kaldı. Paltonun eteği hafifçe savruldu, ardından kalabalığın içine karıştı. Ama gözlerim o anı çoktan mühürlemişti; sanki o an artık zamanın dışına itilmiş, sadece benim zihninde yaşamaya devam eden ayrı bir sahneydi.
Kalemim hâlâ parmaklarımın arasında duruyordu. Ama artık yazdığım eskizler eskisi gibi mesafeli değildi. Çizgiler birbirine karışıyor, formlar dagınık ama garip bir şekilde anlamlı hale geliyordu. Sanki Lukas’ın bıraktığı o sessiz iz, kağıdın liflerine bile sinmişti.
Başımı yeniden eğdim ama bu kez kaçmak için değil… hatırlamak için. O küçük sarı not kağıdına baktım. Üzerindeki ismimi okurken içimden tatlı bir ürperti geçti. Birinin beni gerçekten gördüğünü hissetmek… yıllardır alışmadığım bir şeydi bu. Görülmek, hem çok güzel hem de ürkütücüydü.
İçimdeki Kaos ve Koruyucu Duvarlar
Lukas koridorda ağır adımlarla ilerleyip gözden kaybolurken, kalbimin göğüs kafesime vuran sesini resmen kulaklarımda duyabiliyordum. Parmaklarımın arasındaki eskiz kalemini o kadar sıkmıştım ki, tırnaklarım avucuma batıyordu. Ofis her zamanki monoton karmaşasına saniyeler içinde geri dönmüştü aslında; yan masadaki kızlar hararetle desen tartışıyor, çay ocağından gelen bardak sesleri birbirine karışıyordu. Ama bana ne olmuştu böyle? Kendimi bildim bileli insanlardan kaçan, kalabalıklar içinde adeta bir gölge gibi süzülmeyi maharet sayan o Eylül, şimdi tek bir bakışla darmadağın olmuştu.
Başımı çizim defterime gömüp her şeyi unutmaya çalıştım. Fakat tam o esnada koridorun sonundan yansıyan bir siluet dikkatimi çekti. Lukas, gitmeden hemen önce, sanki içimdeki o büyük depremi hissetmiş gibi adımlarını yavaşlattı. Omzunun üzerinden geriye doğru çok hafif, kararsız bir hareketle döndü. Hâlâ ona baktığımı fark ettiğinde, yüzünde o sabahki o dilsiz köprüyü yeniden kuran, insanı sakinleştiren bir ifade belirdi. Başını "her şey yolunda" der gibi usulca salladı.
Onun bu inanılmaz sakinliği, benim içimdeki o panik sarmalını daha da büyüttü. Kendimi bir anda o kadar açıkta, o kadar savunmasız hissettim ki, yıllardır gözüm gibi koruduğum o görünmezlik kalkanımın bir anda un ufak olmasından korktum. Birinin içimi bu kadar net okuması, ruhumun en ücra köşelerine bu kadar zahmetsizce dokunması beni ürküttü. Hızla gözlerimi kaçırdım. Başımı neredeyse masaya çarpacak kadar sert bir hamleyle önüme eğdim ve kalemi kağıda çılgın gibi bastırarak anlamsız çizgiler çizmeye başladım.
İçimden bir ses, "Kendine gel Eylül," diyordu, "Hemen öyle teslim olamazsın, kendini hemen açamazsın." Lukas, benim bu ani ve katı geri çekilişimi, araya koyduğum o aşılmaz mesafeyi hemen fark etti. Yüzündeki o ince tebessümü hiç soldurmadan, adımlarına saygılı bir sükunet katarak sessizce kendi departmanına doğru yürüyüp gitti.
O gidince masamda baş başa kaldığım ilk şey, o küçük sarı not kağıdı oldu. Lukas’ın o yabancı, harfleri hafifçe sola yatıran el yazısıyla yazdığı "Eylül" ismine parmak uçlarımla dokundum. Sadece ismimi yazmıştı ama bu yazı bana dünyanın en karmaşık, en derin şiiri gibi geldi. İçimi kaplayan o sıcacık huzurun hemen ardından, beni hayatım boyunca hep geride tutan, insanlardan uzaklaştıran o tanıdık şüphe hissi oldu: Neden ben?
Bu koca ajansta onca parlak, onca özgüvenli ve dikkat çekici tasarımcı varken neden gelip benim gibi silik bir gölgenin masasına bıraktı bu notu? Utangaçlığım ve o aşamadığım çekingenliğim bir anda göğsüme bir taş gibi oturdu.
Eğer bu notu masamın üzerinde öylece bırakırsam, ofisteki meraklı gözlerin bu gizli sarsıntımı fark edeceğinden, beni diline dolayacağından deliler gibi korktum.
Aceleyle, neredeyse suçüstü yakalanmış bir hırsız paniğiyle notu yerinden söktüm. Çizim defterimin en arkasını açtım; kimsenin asla bakmayacağı, tamamen boş ve gizli bir sayfaya onu titizlikle, kenarlarını düzelterek yapıştırdım. Onu oraya saklamak, aslında Lukas’ın içimde uyandırdığı o tarif edilemez heyecanı da güvenli bir sığınağa kapatmak gibiydi.
Pazartesi gününün geri kalan saatleri benim için adeta tam bir saklambaç oyununa dönüştü. Normalde kendi halinde, odasından pek çıkmayan ben, şimdi adımlarımı her zamankinden çok daha fazla sakınarak atıyordum. Gözlerim ne kadar o büyük koridora, onun odasının olduğu tarafa doğru kaymak için can atsa da, Lukas’ın siluetini koridorun ucunda her gördüğümde hemen yolumu değiştiriyordum.
Onunla tekrar göz göze gelme ihtimali bile dizlerimin bağını çözüyordu. İçimdeki o ürkek, kırılgan kız, bu yabancının kalbime bu kadar kolay sızmasına izin vermemek için etrafındaki duvarları kat kat kalınlaştırıyor, ördükçe örüyordu.
Koridordaki Sessiz Direniş
Öğleden sonra saat üç sularında, tasarım departmanının tam ortasındaki o devasa ahşap masada hummalı bir toplantı başladı. Yeni sezonun İtalyan kumaş kartelaları masaya saçılmış, herkes hararetli bir şekilde fikir beyan ediyor, birbirinin sözünü kesiyordu. Ben ise her zamanki yerimdeydim; masanın en ucunda, adeta dekorun bir parçası gibi sessizce oturmuş, tartışmaları büyük bir dikkatle dinliyormuş gibi yapıyordum. Tam o esnada, satın alma departmanının üst düzey yöneticileriyle birlikte Lukas’ın da bizim tarafa doğru yürüdüğünü fark ettim.
Lukas’ın üzerinde bu kez o dışarısının yağmurunu taşıyan palto yoktu. Sade, koyu gri ve omuz hatlarını belirginleştiren çok şık bir kazak giymişti. Yanındaki adamlar ellerini kollarını sallayarak hararetli bir şeyler anlatıyor, o ise sadece dikkatle dinleyerek başını sallıyordu. Ancak masanın tam hizasına geldiğinde, o kalabalığın ve gürültünün arasından beni seçmesi yalnızca birkaç salisesini aldı. Adımlarını yavaşlatmadı, yanındaki yöneticilerin dikkatini çekecek en ufak bir hareket yapmadı; sadece doğrudan gözlerimin içine baktı. O gözlerdeki okyanus dinginliği, ofisin tüm o kakofonisini, o anlamsız stresini tek bir anda emip yok edecek kadar güçlüydü yine. Yeniden o dilsiz köprüyü kurmaya, bana ulaşmaya çalışıyordu.
Ancak ben bu kez ona o açık kapıyı vermedim, veremedim. Lukas’ın bakışlarının üzerime kilitlendiğini hissettiğim o an, yüzümdeki tüm insani, tüm yumuşak ifadeleri sert bir hamleyle sildim. Dudaklarımın kenarında ufacık, gizli bir tebessümün bile belirmesine izin vermedim. Aksine, bakışlarımı büyük bir ciddiyet ve soğuklukla önümdeki ekose kumaş numunesine sabitledim. Sanki kumaşın liflerinde dünyanın en hayati hatasını bulmuşum gibi kaşlarımı hafifçe çattım. Lukas’ın bana doğru uzanan o sıcacık, o anlayış dolu bakışını, kendi ellerimle ördüğüm o buzdan duvarla havada yakalayıp acımasızca yere düşürdüm.
Lukas, benim bu net, yüz vermeyen ve fazlasıyla katı duruşumu görünce gözlerini hafifçe kıstı. Durumu anladığını, koyduğum bu sert mesafeye ve ürkekliğime saygı duyduğunu belirtircesine adımlarını hiç bozmadan koridorda ilerledi ve odadan çıktı. O gittikten sonra, ciğerlerimde hapsettiğim nefesi dışarı üflerken kalbimin ritmine yetişemiyordum. Onu görmezden gelmek, ona bakma cesaretini göstermekten çok daha fazla yormuştu beni.
Akşamüstü olup da mesai saatinin sonu yaklaştığında, ofis yavaş yavaş boşalmaya başladı. İnsanlar birer ikişer bilgisayarlarını kapatıyor, çantalarını topluyor ve birbirlerine iyi akşamlar dileyerek kapıya yöneliyordu. Ben ise masamda bilerek, inatla oyalandım. Kalemlerimi tek tek, renk sırasına göre kutusuna dizdim; zaten düzenli olan dosyalarımı gereksiz bir titizlikle yeniden düzelttim. Herkesin gitmesini, ortalığın tamamen tenhalaşmasını bekledim. Çünkü Lukas ile koridorda, o daracık asonsör kabininde ya da çıkış kapısında baş başa karşılaşma ihtimali bile içimdeki o huzursuz utangaçlığı, o aşamadığım korkuyu tetiklemeye yetiyordu. Tamamen yalnız kalmalıydım.
Günün Son Sessizliği ve Yeşil Elma
Binaya yavaş yavaş çöken o akşam sakinliği, içimdeki o karmakarışık duyguları biraz olsun yatıştırmıştı. Dışarıda İstanbul’un o gün boyu içimi karartan kurşuni gökyüzü, yerini yavaşça lacivert bir geceye bırakıyordu. Ofisin floresan ışıklarının bir kısmı söndürülmüştü; etraf her zamankinden daha yumuşak, daha korunaklı bir loşluğa bürünmüştü. Bir an önce eve kaçmak istiyordum. Çantamı alelacele toplarken, masanın üzerinde kalan son eskiz deftenimi elime aldım.
Tam o sırada, kapının oradaki o gıcık sensörlü ışık aniden yandı. İster istemez başımı kaldırdım ve kalbimin yine hızla çarpmaya başladığını hissettim.
Lukas, çıkış kapısına doğru yürüyordu. Sırtında çantası, üzerinde sabahki o koyu renkli palto vardı. Tam benim masamın hizasına geldiğinde adımlarını durdurdu. Ofiste ikimizden başka neredeyse kimse kalmamıştı ve bu sessizlik beni bir anda fena halde kapana kısılmış gibi hissettirdi.
Lukas, aramızdaki o birkaç adımlık mesafeyi kapatıp masama doğru yaklaştı. Neyse ki bu kez elinde imzalatacağı o kalın dosyalardan, teslim etmesi gereken resmi bir evraktan yoktu. Cebinden küçük, yeşil bir elma çıkardı ve sanki dünyanın en normal şeyiymiş gibi usulca masamın tam kenarına bıraktı. Şaşkınlıkla elmaya bakarken, o cebinden telefonunu çıkardı. Çeviri uygulamasını açıp hızlıca bir şeyler yazdı ve ekranı bana doğru çevirdi.
Ekranda, muhtemelen uygulamanın biraz mekanik ama ne demek istediğini gayet iyi anlatan Türkçesiyle şu cümle yazıyordu:
"Bugün için teşekkür ederim. İstanbul artık o kadar da yabancı değil."
Yazıyı okuduğumda içimdeki bir yanın o kadar yumuşadığını, o kalın duvarların arkasında bir yerlerin sızladığını hissettim ki anlatamam. Ama o bildik utangaçlığım ve savunma mekanizmam saliseler içinde yeniden devreye girdi. Bir yabancının bu kadar tatlı, bu kadar düşünceli bir hamleyle benim o korunaklı dünyama sızmasına izin veremezdim. Yüzüme o soğuk, profesyonel maskemi yeniden taktım. Başımı kaldırdım ama Lukas’ın o derin, simsiyah gözlerine bakma cesaretini gösteremedim; bakışlarımı paltonunun üzerindeki gri bir düğmeye sabitledim.
Sesim alabildiğine mesafeli, resmi ve sıradan bir iş arkadaşına hitap eder gibi net çıktı: "Rica ederim, iyi akşamlar Lukas Bey," dedim. Özellikle o "Bey" kelimesini aramızdaki sınırları hatırlatmak ister gibi kalın bir çizgi olarak ortaya koymuştum. Lukas kelimelerin tam karşılığını anlamamıştı belki ama sesimdeki o mesafeli, soğuk tonu, gözlerimi kaçırışımı ve masaya bıraktığı elmaya elimi bile sürmeyişimi çok iyi analiz etti. Ona ördüğüm bu aşılmaz duvarı hemen fark etti.
Lukas hiç bozuntuya vermedi. Telefonunu yavaşça cebine koydu. Yüzünde ufacık bir kırgınlık belirse de, o saygılı ve asil duruşundan hiçbir şey kaybetmedi. O ilk anki gibi, sağ elini geniş avucuyla kalbinin üzerine yerleştirdi yardımıyla hafifçe başını eğdi.
Ama bu kez yüzü gülmüyordu. Benim ona koyduğum bu sert mesafeye, çekingenliğime saygı duyduğunu gösteren sessiz bir geri çekilişti bu. Arkasını dönüp kapıya doğru ağır adımlarla yürürken, arkasında bıraktığı sadece yeşil bir elma değildi.
O çıktıktan sonra ofis tamamen derin bir sessizliğe gömüldü. Masanın üzerindeki elmaya uzun uzun baktım. İçimden bir ses onu çantama atıp eve götürmemi söylese de, elime bile almadım. Onu orada, masanın tam köşesinde öylece bıraktım. Hemen teslim olmayacaktım, kendimi hemen açmayacaktım; çünkü benim dünyamda birine güvenmek, sevilmekten çok daha zor ve zaman alan bir zanaattı. Kendimi korumak zorundaydım, en azından şimdilik.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları