SESSİZ İHANET

Bölüm 6•

6. Bölüm: Rüzgârın Peşinde Bir Gün

Tema:

O soğuk, o ne idüğü belirsiz geçmişin, eninde sonunda gelip aramıza sızacağını, o güzel günlerimizin üzerine kapkara bir gölge gibi çökeceğini aslında içten içe seziyordum. İnsan ne kadar kör taklidi yaparsa yapsın, kalbi gerçeği hep ilk saniyede fısıldarmış. Lukas’ın o her telefon titrediğinde aniden buz kesen yüzü, benden köşe bucak gizlemeye çalıştığı o uzak ve dumanlı bakışları aslında bana duymaktan deliler gibi korktuğum her şeyi sessizce söylüyordu.

Onun kendi ana dilinde, o benim için tamamen yabancı ve sert harflerle ekranında beliren, kilometrelerce öteden gelen ama bir o kadar da ensemizde bitecek kadar yakın olan o karanlık şey, üzerimize bir karabasan gibi çökmeye başlamıştı bile. Ödenmesi gereken bedeller, söylenmiş o kocaman, o dönüşü olmayan yalanlar...
Lukas’ın omuzlarındaki o ağır yükü hissedebiliyordum ama kendime bile itiraf edemiyordum, konduramıyordum işte. Öyle bir körlük, öyle bir çocuksu inanma isteğiydi benimkisi. On sekiz yaşın verdiği o cahil cesaretiyle, sanki her şeyi sadece severek yoluna koyabilirmişim gibi aptalca bir inancın arkasına saklanıyordum.
Kendimi o gürültülü caddelerden, annemin evdeki o bitmek bilmeyen yargılayan seslerinden kaçırıp Lukas’ın okyanus gözlerine emanet ettiğim günden beri, her fırtınayı dindirebileceğimi sanıyordum. Ama bu seferki fırtına bizim kurduğumuz o küçük dünyayı yerle bir edecek kadar büyüktü, görüyordum.
Beşiktaş iskelesinde ise hayat, o her zamanki delice, o umursamaz ve hoyrat hızıyla akıp gidiyordu o sıra. İnsanlar bir yerlere yetişmek için koşturuyor, vapura binmeye çalışanlar birbirini omuzlarıyla eziyor, satıcıların sesleri havada uçuşuyordu. Martılar çığlık çığlığa tepemizde dönüyor, denizden gelen o mis gibi iyot kokulu sert rüzgâr arkamızdan esip saçlarımı yüzüme gözüme dağıtıyor, etrafımızdaki insanlar hiçbir şeyden habersiz neşeyle gülüşüyordu.
Her şey, dışarıdan bakan sıradan bir göz için o kadar mükemmel, o kadar kartpostal gibi görünüyordu ki... Ama Lukas’ın zihninin içine sızan, onu fiziken yanımda tutsa da ruhen benden fersah fersah koparan o soğuk sesler, ikimizin o binbir emekle, o eski kahvehanelerde, o vapur arkalarında kurduğu bu güzel masalı en can acıtıcı, en kanlı yerinden bitirmek için pusuya yatmış bekliyordu, hissediyordum.
Benim o saf, o her şeyden habersiz görünen gülen yüzüme bakarken Lukas’ın gözlerinden bir şeylerin koptuğunu, içinin paramparça olduğunu görebiliyordum. Bakışları yüzümde uzun uzun duruyor, sanki beni son kez görüyormuş gibi hafızasına kazımaya çalışıyordu.
O an anladım aslında; ucu bucağı belli olmayan yalanların, sırların üzerine inşa ettiğimiz o yalancı cennet, gerçeklerin tek bir küçük sarsıntısıyla, tek bir telefon bildirimiyle saniyeler içinde cehenneme dönüşebilirdi. Ve biz o cehennemin tam kapısındaydık.
Elimdeki pembe pamuk şekerinden kocaman, tatlı bir parça koparıp büyük bir neşeyle Lukas’ın ağzına uzattığımda, sırf o yüzündeki karanlık dağılsın, o okyanus gözleri yeniden bana dönsün ve bana o eski, o güven veren huzurla baksın istedim. Lukas, içindeki o fırtınayı, o kalbini sıkıştıran suçluluk duygusunu benden gizlemek ister gibi yüzüne zoraki, derme çatma bir gülümseme yerleştirip o şekeri yedi.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 9 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları