Kahve bitti; daha sonra bizim eve doğru yola çıktık. Asya hâlâ benimle dalga geçiyordu ama benim adım Neşe ve ben bu kıza bodrumda bir canavar olduğuna inandırmak istiyordum. Eve geldik. Asya hemen bodruma gitmek istiyordu.
Bana Göre" bir saat sonra gitsek daha iyi, ama Asya yerinde duramıyordu. Gitmeye karar verdik. Yanımıza bir fener alıp aşağıya doğru yürüdük. Her bir basamak indikçe canavarın sesi daha netleşiyordu. Ama çok garip bir hışırtı vardı: Canavar ya da başka biri ağlıyordu ve 2. bölümü okuyanlar bilir 2.bölümdede canavar ağlıyordu
Asya, "Bune kim ağlıyor?" diye sordu. Ben de olan biteni anlattım. "Asya, sen doğruyu mu söylüyorsun?" dedi. "Bende yok yalan söylüyorum." dedim. İlerliyorduk. Basamak bitti. Sesin geldiği yöne doğru yürüdük.. Canavar ağlıyordu ve gözlerime inanamıyordum.
Asya: "Kız, bu nasıl ya? Canavar gerçek! İnanmıyorum! Hem de ağlıyor! Sen ne yaptın buna?"
Ben (Neşe): "Ben hiçbir şey yapmadım. Ben 2 gün önce geldiğimde de ağlıyordu."
Asya: "Peki neden ağlıyor bu? Biliyor musun?"
Neşe: "Bilmiyorum. yerde bir kemik vardı. Asya bilmeden kemiğe bastı. Canavar onu duymuş olmalı ki bize doğru baktı. Bizi görünce korkunç bir ses çıkararak bize doğru koşmaya başladı. Asya ile ben canavara yem olmak istediğimiz için koşarak çıkmak istiyorduk. Ama sanki labirentin içinde gibiydik; çıkış asla bulunmuyordu.
10 dakika koştuktan sonra canavar arkamızda olmadığını fark ettik. Nefes nefese kalmıştık. Kenara çekilip oturduk...Nefes nefese kalmış, bodrumun loş bir köşesine çökmüştük. Kalplerimiz davul gibi atıyor, kulaklarımız canavarın koşuşturma seslerinin yankısıyla çınlıyordu. Asya, gözleri fal taşı gibi açılmış, fısıltıyla sordu: "Neşe, bu gerçek olamaz, değil mi? Ben... ben hayal görüyorum."
Cevap veremedim. Gözlerim hâlâ canavarın bizi kovalarken çıkardığı sesin dehşetini taşıyordu. Ama Asya'nın cümlesi beynimde bir şimşek çaktırdı: "Labirent!" O an fark ettim ki bodrum, bildiğimiz düzenli bir depodan çok, birbirine benzeyen koridorlarla dolu bir labirent gibiydi. Sanki duvarlar bizimle alay edercesine yer değiştiriyordu.
"Hayır, Asya," dedim güçlükle. "Gerçekti. Ama biz burada sıkışıp kaldık. Bu bodrum... bir labirent gibi."
Asya panikle etrafa bakındı. "Ne yapacağız? Canavar tekrar gelirse..."
Aklıma kedim Mia geldi. Onun seslerini takip ettiğimde hep bir sonuca ulaşmıştım. Belki canavarın ağlama sesi de bir ipucuydu. "Canavar neden ağlıyordu dersin?" diye sordum. "Belki de o da bizim gibi sıkışıp kalmıştır. Belki de bir çıkış yolu arıyor, tıpkı bizim gibi."
Bu fikir Asya'yı biraz olsun sakinleştirmişti. "Canavarın ağlaması... Acaba bir şey mi anlatmaya çalışıyordu?"
Kalktık ve daha dikkatli ilerlemeye başladık. Adımlarımız, bodrumun nemli ve tozlu zeminde yankılanıyordu. Her köşe başında dikkatle duruyor, canavarın sesini dinliyorduk. Ağlama sesi şimdi daha uzaktan geliyordu, ama bu kez daha farklıydı. Sanki bir yardım çağrısıydı.
Bir koridorun sonuna geldiğimizde, duvarda küçük, yırtık bir not gördük. Üzerinde karalamalar vardı ama bir kelime dikkatimi çekti: "Anahtar." Notun hemen altında, duvarda gizli bir bölme gibi duran eski, ahşap bir kapak vardı. Asya ile birbirimize baktık.
"Anahtar mı?" diye fısıldadım. "Acaba bu kapak, Mia'nın... ya da canavarın saklandığı yerin anahtarı mıydı?"
Asya'nın yüzünde, korkunun yerini merak almaya başlamıştı. "Açalım mı?" diye sordu.
Biraz tereddüt etsem de, bu gizemi çözmek zorundaydık. Yavaşça kapağı kaldırdım. İçeride küçücük, tozlu bir anahtar duruyordu... Ve hemen yanında, babamın eski, metal bir anahtarlığı. Anahtarlığın üzerinde babamın adının baş harfleri yazıyordu.
Gözlerim kocaman açıldı. Bu anahtarlığı daha önce babamın cebinde görmüştüm. Peki bu anahtar neyin anahtarıydı? Ve babamın anahtarlığı burada ne arıyordu? Tüm sırlar, sanki yeni bir başlangıcın kapısını aralayan bu küçücük anahtarın ucundaydı.
"Bu anahtarlığı daha önce görmüşüm," dedim Asya'ya dönerek ve anlattım babamın cebinde gördüğümü.
Asya ise dalga geçer gibi, "Aha, canavar bir de hırsız çıktı," dedi gülerek.
Ben ise, "Höhöhöhöh, ne kadar komik," dedim.
Asya göz devirdikten sonra, "Of, neyse. Buradan nasıl çıkacağız?" dedi.
Ben de, "Ben çok biliyorum ya zaten," dedim. Daha sonra Asya elimdeki anahtarlığı alıp incelemeye başladı. Ben de, "Ne oldu? İlk kez mi anahtarlık gördün?" dedim.
Asya ise beni taklit ederek, "Höhöhöhöh, ne kadar komik," dedi. Daha sonra, "İz arıyorum," dedi.
Ben ise anlamsızca, "Ne izi?" dedim.
Asya ise sabır çekerek, "Parmak izi," dedi.
Ben ise, "Salak, canavarın parmak izi mi var?" dedim.
Asya ise, "Olamaz mı?" dedi.
Ben ise, "Olur mu?" dedim.
Asya ise bağırarak, "Of! Bilmiyorum, keşke sen de biraz yardımcı olsan," dedi.
Sonra canavar Asya'nın bağrışını duyacak olacak ki ayak sesleri bize doğru netleşti. Biz ise o korkuyla koşmaya başladık. Nereye gittiğimizi bilmeden koşuyorduk. Ne kadar koştuğumuzu bile hatırlamıyorum ama etrafta bir kapı gördüm. Hemen oraya girdim. Bir kanepe ve hemen yanında bir dolap vardı. Hemen kanepenin altına girdim. Asya'yı kaybetmiştim. Tek bu odaya girmiş, saklanıyordum. Asya'ya ne olduğunu düşünmeden edemiyordum. Hemen yanımda birlikte koşuyorduk ve ben o kapıyı gördüğümde Asya'nın yanımda olmadığını fark etmiştim. Canavarın ayak seslerinin yaklaştığını duyunca da Asya'yı aramadan odaya girip saklanmıştım.
Ben bunları düşünürken kapının ardından ayak sesleri geliyordu. Bunların canavara ait olduğunu düşünüyordum, ondan çıkmaya cesaret edemedim. Bir beş dakika geçmişti. Sesler azalsa da hâlâ korkuyordum ve kapı açıldı. Kalp atışımı hissediyordum. Daha sonra Asya'nın sesini duydum; "Neşe, Neşe..." diyordu sessizce. Bunu duyunca sessizce kanepenin altından çıktım ve "Asya," dedim fısıldayarak.
Asya'nın elinde fener ve anahtarlık vardı, feneri bana tutuyordu. Daha sonra ben, "Sen nerelerdeydin?" dedim. Asya ise, "Konuşmaya vakit yok," diyerek kolumu çekerek beni bir yere götürüyordu. Bu yer bodrumun çıkışı gibi bir yerdi. Yani bahçenin çukuru vardı ve bodrumun içini ışık ile dolduruyordu.
"Biz buradan çıkamaz mıyız?" dedi Asya.
Ben ise heyecanla, "Deneyelim," dedim
Bölüm Yorumları