"Asker sezgisine güvenmediği gün,
kaderine yenilir."
Köyün o geniş meydanında ise saatler süren o ölüm sessizliğinin ardından yavaş yavaş hareketlilik normale, o eski akışına dönmeye başlamıştı Onur pürdikkat yaralı sivillerin durumlarıyla ilgileniyor, Murat ve Uğur ise her ihtimale karşı o çevre güvenliğini titizlikle alıyordu. Kerem hâlâ köyün en yüksek taş noktasında, o keskin gözünü çevredeki tekinsiz dağlardan bir an bile ayırmadan nöbet tutmaya devam ediyordu Demir ise o asker karakteri gereği her zamanki gibi tam anlamıyla rahatlamıyordu, tüfeğinin namlusu aşağıya doğru inse bile gözleri durmadan, şüpheyle etrafı süzüyordu.
Ben içimdeki o dinmeyen huzursuzlukla birlikte birkaç adım daha ileriye doğru çıktım o esnada meydandaki köy yaşlılarından biri tozlu yere öylece oturmuş, nefes nefese, titreyen dudaklarıyla durmadan dua ediyordu. Saçları yaşından dolayı tamamen beyazlamıştı, yüzündeki o derin çizgiler ise bu amansız dağlarda geçen yılların ağır yükünü açıkça üzerinde taşıyordu hemen yanına, toprağın üzerine doğru çöktüm.
Konuşurken sesimi olabildiğince yumuşattım, o babacan tonu takındım. “Geçmiş olsun amca, o beklenen büyük düğün bu akşam tamamen burada, bu meydanda mı olacak?” Yaşlı adam önce o yorgun yüzüme uzun uzun baktı, sonra o dertli başını yavaşça iki yana doğru salladı bir şeyler konuşacak, bana anlatacak gibi oldu ama yaşadığı o korkudan sesi tam anlamıyla çıkmadı, boğazı düğümlendi.
Tam o sırada, hemen yanı başında dikilen yaşlı bir köy kadını acıyla söze girdi ellerini minnetle göğe doğru açmıştı, gözleri gözyaşlarıyla dolmuştu. “Yok be evladım, yok güzel askerim,” dedi, konuşurken sesi hem titrek hem de yılların yorgunluğunu taşır gibiydi, “O bahsettiğiniz büyük düğün kesinlikle burada değil.”
Bu beklenmedik cevapla birlikte kaşlarım hafifçe, şüpheyle çatıldı. “Nasıl yani anacım, düğün burası değil miydi?”
Yaşlı kadın derin, sıkıntılı bir nefes aldı, o korku dolu gözlerini kısa bir an için sıkıca kapattı sanki az önce yaşadığı o dehşeti, o ölüm korkusunu zihninde toparlamaya çalışıyordu. “Burada sadece küçük bir sünnet merasimi olacaktı,” dedi kelimeleri yavaşça seçerek, “Onun için büyük bir kutlama yapacaktık.” Bir an için duraksadı, o kuru dudakları yine çaresizlikle titredi sonra o nasırlı eliyle dağların arasındaki vadinin biraz daha ilerisini, o puslu hattı işaret etti. “Asıl düğün ise şu hemen karşıda gördüğün diğer köyde olacak, buradan yürüyerek gitmek en fazla on beş, bilemedin yirmi dakika sürer.”
Başımı bu sarsıcı bilgiyle yavaşça kaldırıp mağara önünde duran Cengiz komutana doğru baktım o da tam o esnada keskin gözleriyle beni izliyordu. Bakışlarımız o toz dumanın ortasında buluştuğu anda ikimiz de aynı şeyi, o tehlikeli ihtimali düşündük operasyon bizim için henüz bitmemişti, aksine her şey daha yeni, daha büyük bir tehlikeyle başlıyordu.
Bölüm Yorumları