"Dağ affetmez; tedbiri olanı yaşatır."
Cengiz komutan o taş evden çıktıktan birkaç dakika sonra ben de onun hemen arkasından dışarıya doğru adım attım evin içindeki o ağır ilaç kokusu, taş duvarlara iyice sinmiş yılların o büyük yorgunluğu ve köşedeki o yatalak hastanın hareketsiz bedeni insanın içine gerçekten de garip, tarifi zor bir ağırlık bırakıyordu. Kapıdan dışarıya çıkar çıkmaz Cengiz komutanın o keskin bakışları bir anda, saniyeler içinde meydandaki timin üzerine kaydı Mete elindeki telsizi hafifçe önüne doğru eğmiş, kulağını cihaza iyice vermiş halde bir şeylerle pürdikkat uğraşıyordu. Cihazdan ise tekinsiz, hafif hafif cızırtı sesleri yükseliyordu.
Cengiz komutanın o gür kaşları durumu görür görmez anında çatıldı. “Telsizle oynamayı kes oğlum,” dedi, sesini sert ama son derece kontrollü bir tonda tutmaya çalışarak, “Bir durum oldu sandık burada.”
Mete başını o cihazdan kaldırıp komutanına bakarak hemen askeri açıklamasını yaptı. “Komutanım telsizden sürekli bir parazit, bir cızırtı geliyordu, sadece ona baktım merak etmeyin, şu an için çevrede herhangi bir tehlike yok.”
Cengiz komutan bu rahatlatıcı haliyle ciğerlerinden kısa bir nefes verdi yüzündeki o operasyon gerginliği tamamen geçmemişti ama en azından o kasılan omuzları biraz olsun gevşedi, rahatladı. “Bir elindeki o cihazla evlenmediğin kaldı bir tek,” diye homurdandı kendi kendine.
Mete bu laf üzerine hafifçe sırıttı, neşesini kaybetmedi. “Vakit bulursak onu da düşünürüz komutanım, ayıp ettin.”
Demir bu diyalog karşısında burnundan kısa bir nefes verdi, belli belirsiz, o soğuk tarzıyla hafifçe gülüyordu ben ise namlumun ucuyla etrafı titizlikle taramaya devam ediyordum. Köydeki o çaresiz siviller hâlâ yaşadıkları dehşetin etkisiyle tedirgindi ama bizim meydandaki sarsılmaz varlığımız onları az da olsa sakinleştirmişti, yüreklerine su serpmişti özellikle o az önce kocası ölümün kıyısından esir alınmış kadın, bize doğru cesaretle birkaç adım daha yaklaşmıştı. Gözleri ağlamaktan kızarmıştı ama o bakışlarında artık sadece o korku yoktu, derin ve sarsılmaz bir minnet duygusu da netçe okunuyordu.
Yaşlı kadın da o esnada evinin eski kapı eşiğine kadar yavaşça geldi o nasırlı eli yaşadığı şoktan dolayı hâlâ hafif hafif titriyordu. Cengiz komutan kapıdaki yaşlı kadını fark edince hemen ona doğru bir adım öne çıktı ve yaşlı kadının önünde büyük bir hürmetle hafifçe eğildi, iki koca eliyle kadının o titreyen elini şefkatle tuttu. “Allah senden de ailenden de yüz bin kere razı olsun teyzem,” dedi sakin ve derinden gelen ve son derece. “Hakkını helal et bize.” Sonra hiç tereddüt bile etmeden o yaşlı kadının nasırlı elini büyük bir saygıyla öptü. Yaşlı kadının bu asil hareket karşısında gözleri yeniden ağlamaklı oldu, doldu titreyen eliyle Cengiz komutanın o heybetli omzuna dostça, minnetle dokundu.
Bölüm Yorumları