"Ölüm yanı başımızdaydı,
gülüşümüz inadına sürdü."
~~~~
Cengiz komutanın o tek kelime bile etmeden ayağa kalkmasıyla birlikte timdeki herkes aynı saniyede ne yapacağını çok iyi biliyordu bizim için zaten en kesin, en net emirdi.
Kısa molamız tamamen bitmişti ve Eren elindeki o şeftaliyi son lokmayı hızlıca ağzına attı, matarasından büyük bir yudum ılık su alıp yüzünü çocukça buruşturarak ayağa kalktı. “Hayat bazen biz askerlere gerçekten de çok kısa, mutluluklar veriyor.”
Demir sırt çantasını tek hamlede omzuna geçirirken o bildik kuru, ruhsuz sesiyle cevap verdi. “Senin o dünyadaki bütün mutluluğun zaten mideyle başlayıp yine mideyle bitiyor Eren.” Genç asker bu lafın üzerine arkadan hafifçe homurdandı ama bu kez geri laf yetiştirmeye, cevap vermeye yeltenmedi.
Sırtımızdaki o elli kiloya yaklaşan askeri ağır yük yeniden omuzlarımıza bindiği o acı saniyede, az önceki o birkaç dakikalık gölge rahatlığının aslında ne kadar kısa, ne kadar aldatıcı sürdüğünü vücudumuz bize iliklerimize kadar hatırlattı kalın kayışlar omuz kemiklerime yeniden sertçe baskı yaptı, sırt kaslarım gerildi, bacaklarım bir anlığına sanki o koca ağırlığı yeniden kabul etmek istemez gibi hafifçe titredi.
Sonra o dik yolda tekrar, ritmik bir düzenle yürümeye başladık adım, nefes, adım, nefes. Bir süre sonra timdeki herkes kendi içinde o savaşı çoktan verdi ve sessizliğe tamamen gömüldü.
Bu vahşi dağlar insanı işte böyle, kendi sessizliğiyle terbiye ediyordu zaten bir noktadan sonra o dik yokuşta konuşmak, kelime tüketmek en büyük lüks haline geliyordu, içindeki o son enerjiyi boş laflara değil sadece aldığın kontrollü nefesine saklıyordun.
Güneş yavaş yavaş gökyüzündeki o kavurucu yerini değiştirmeye, batıya doğru kaymaya başlamıştı tepemizdeki o acımasız, o dik gelen ışıklar artık biraz daha eğilmişti, yakıcı sıcak hâlâ tenimizi kavuruyordu ama günün o acımasız ritmi yavaş yavaş değişiyordu, koca taşların uzun gölgeleri toprağın üzerine düşmeye başlamıştı.
Akşam o tekinsiz dağ yolunda yavaş yavaş yaklaşıyordu önümüzdeki dar yol ilerledikçe daha da daraldı, bir yanımızda sert kayalıklar devasa surlar gibi yükseliyordu, diğer yanımızda ise aşağıya doğru uçurum gibi uzanan derin bir vadi vardı. Ayaklarımız artık tamamen otomatik, askeri bir refleksle hareket ediyordu bastığım her adımı bilinçli, taşları kaydırmadan atıyordum ama bedenim o saatlerin getirdiği yorgunluğun ağır kokusunu, ağırlığını artık saklayamıyordu, omuzlarım zonkluyordu, belim kasılmaktan sertleşmişti, boynumdaki bütün kaslar adeta taş gibi kesilmişti.
Demir hâlâ hemen önümde, bir adım bile sektirmeden ilerliyordu o dik duruşunu bir kez bile bozmadı, durmadı ama adımlarının o taş zemine eskisi kadar sert, hızlı vurmadığını ben arkasından fark ettim, onun bile o çelik temposu az da olsa düşmüştü. Arkamdan Onur’un o burnundan aldığı kontrollü, derin nefes alışverişleri düzenli olarak duyuluyordu, Kerem ise sanki yorgunluk nedir, acı nedir hiç bilmiyormuş gibi büyük bir sessizlikle öncülük etmeye devam ediyordu, o adam bazen bana gerçekten de etten kemikten değilmiş gibi geliyordu. Cengiz komutan ise ara sıra durup o keskin gözleriyle uzak ufku süzüyor, elindeki haritadan yön kontrolü yapıyor, sonra tek bir el hareketiyle bize durmaksızın devam emri veriyordu.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Yeni bölüm ne zaman
Yorum
Yorum bulunamadı.