"Bir an gecikmek, bir ömrün pişmanlığı olabilir."
~~~~
Cengiz komutan hepimizi o gurur dolu yumuşamış bakışlarıyla birkaç saniye daha sessizce izledi ve elindeki o ağır dürbünü büyük bir sessizlikle tekrar boynuna astı, ardından o çelik gözleriyle hepimize tek tek, ciddiyetle baktı. “Tamam çocuklar, bu kadar eğlence hepimize yeter.”
Eren omzunu hâlâ o şarkının ritmiyle hafifçe oynatırken o saf haliyle sırıtmaya devam etti. “Komutanım vallahi sayende acayip moral depoladık, artık taş gibi, çelik gibi operasyona hazırız.”
Demir hemen o bildiğimiz kuru, o alaycı sesiyle lafı arkadan anında yapıştırdı. “Biraz daha oynasaydın, omuz atsaydın o meydana damat diye doğrudan seni indirecektik aşağı.”
Onur Demir’in bu yerinde lafına içtenlikle güldü, Eren ise sanki çok bozulmuş gibi yüzünü buruşturdu. “Abi vallahi sizde hiç sanata saygı yok, kıymet bilmiyorsunuz.”
Cengiz komutan o sızlanma üzerine başını hafifçe iki yana doğru salladı. “Boş lafı kesin, toparlanın, sızma düzeniyle köye iniyoruz.” Komutanın ağzından çıkan bu birkaç kelimeyle birlikte o kısa, o nefes aldığımız neşe anı tamamen bitti ve eski ruh haline döndük. Tüfeklerin askıları omuzlara tam oturdu, koca çantalar sırtta düzeltildi, silahların son emniyet kontrolleri pürüzsüzce yapıldı.
Yavaş yavaş sessiz adımlarla inmeye başladık yamaçtaki topraklar sıcaktan oldukça kaygan ve keskin taşlıydı, her adımı basacağımız yeri seçerek dikkatli atıyorduk. Botlarımızın altındaki o küçük taşlar yerinden oynadıkça dağın sessizliğinde hafif, tekinsiz sesler çıkarıyordu güneş artık gökyüzünde iyice alçalmıştı, batıdaki o yangın yeri gibi turuncu ışık köyün eski taş evlerinin üzerine yumuşak, asil bir renk bırakıyordu.
Aşağıya köye doğru indikçe o hedefteki köyün canlanan sesleri kulaklarımıza daha net, daha coşkulu duyulmaya başladı o güm güm vuran davul sesi geliyordu, neşeli insan sesleri yükseliyordu, o halay ritmi duyuluyordu ve hâlâ o hoparlörün aralarında Azer Bülbül çalıyordu. Bir süre sonra, yolun bittiği yerde o köyün giriş sınırına kadar sessizce geldik bizi ilk fark eden, köyün girişinde oynayan küçük bir çocuk oldu.
Askerleri karşısında görünce şaşkınlıktan elindeki küçük plastik topu tozlu yere düşürdü, o boncuk gözleri bir anda kocaman açıldı sonra bütün gücüyle, nefesi yettiğince köyün içine doğru avazı çıktığı kadar bağırdı. “Koşun, askerler geldi!”
Bir anda meydandaki herkes halayı, muhabbeti bırakıp dönüp doğrudan bize doğru baktı ak sakallı yaşlı adamlar saygıyla ayağa kalktı, kadınlar ellerindeki işlerle oldukları yerde kalakaldı, küçük çocuklar heyecanla birbirini iterek bizi daha yakından görmek için öne geçmeye çalıştı. Sonra hiç ama hiç beklemediğimiz o büyük sıcaklıkla, o Anadolu insanına has içtenlikle insanlar meydandan bize doğru yürümeye başladı ak saçlı bir yaşlı adam sağ elini hürmetle göğsüne götürüp başını hafifçe eğdi. “Hoş geldiniz benim asil evlatlarım, safalar getirdiniz.”
Bölüm Yorumları