Kurşundan hızlı olan tek şey, geçmişin geri dönüşüdür.
Mağaranın girişinde durmaya devam ettim, silahım omzumdaydı ama parmaklarım hâlâ tetikteydi ve tetikte bekleyen o soğuk metal bedenime bir kez daha o kaçınılmaz ölüm kalım savaşını hatırlatıyordu. Gözlerim dışarıdaki o kapkara boşluğu tarıyordu, kulaklarım en küçük sesi bile ayıklamaya çalışıyordu; gece yeniden sessizleşmişti ama bu sessizlik insana asla güven vermiyordu, aksine yaklaşan uğursuz bir şeyin habercisi gibi ruhumuzun üzerine kâbus gibi çöküyordu.
İçeriden gelen o zayıf, hafif nefes seslerini duyabiliyordum; kadınlar yorgunluktan ve korkudan tamamen tükenmişti. Çocuk ise annesinin yanına kıvrılmıştı ama uyumuyordu, onun uyanık olduğunu içimde bir yerlerde hissedebiliyordum; çünkü amansız bir korku insanın gözlerini kapatmasına asla izin vermezdi, bunu kendi geçmişimden çok iyi biliyordum.
Demir mağaranın girişinin sağ tarafında nöbet almıştı; yüzü her zamanki gibi taş gibi sertti ama onu yıllardır tanıyan biri omuzlarındaki o görünmez gerginliği hemen fark ederdi. Onur ise mağaranın biraz daha içinde, sivillere yakın duruyordu; garip bir şekilde onun o sivil dünyadan kalma sakin varlığı, bu dehşet içindeki insanları bir nebze de olsa sakinleştiriyordu.
Bir süre kimse tek kelime konuşmadı ve yine o boğucu ölüm sessizliği kapladı üzerimi; sadece çaresiz nefes sesleri, rüzgârın sert kayalara çarpan uğultusu ve gecenin o ağır, tekinsiz dilsizliği vardı.
Sonra içeriden küçük bir hışırtı duydum ve başımı hafifçe o tarafa çevirdim; çocuk büyük, ürkek gözlerle doğrudan bana bakıyordu. Göz göze geldik, bakışlarını benden hiç kaçırmadı ve sadece sessizce yüzümü süzdü; bu durum beni tamamen hazırlıksız yakaladı çünkü çocukların çoğu bu sert üniformayı gördüğünde korkar, ya saklanır ya da hemen annesinin arkasına geçerdi. Ama bu çocuk öyle yapmıyordu; korkuyordu, evet, bunu gözlerindeki o titreşimden netçe okuyabiliyordum ama o korkusunun altında içimi sızlatan başka bir duygu vardı.
Sanki beni anlamaya çalışıyordu; ben kimdim, neden bu silahla buradaydım ve neden onları koruyordum. Bakışları içimi tuhaf bir huzursuzlukla, derin bir sızıyla doldurdu; çünkü o masum gözlerde yıllardır kaçmaya çalıştığım, unuttuğumu sandığım bir şeyi görüyordum. Masumiyetti o ve insan bu hayatta en çok onu kaybettiğinde tamamen bambaşka birine dönüşüyordu.
Çocuk yavaşça annesinin elini bıraktı ve ayağa kalkmaya çalıştı; kadın hemen endişeyle kolunu tuttu ama çocuk hafifçe kurtulup bana doğru birkaç adım attı, o küçük adımları taş zeminde neredeyse hiç ses çıkarmıyordu. Doğruca yanıma geldi ve o an içimde tarifi imkansız, garip bir gerginlik oluştu; bunca yıldır gördüğüm kurşun sesleri, baskınlar, kan kokusu ve ölüm. Bunların hiçbiri beni bu kadar savunmasız bırakmamış, bu kadar huzursuz etmemişti.
Bir çocuk ve sessizce bana doğru yürüyen, dünyadaki tüm kötülüklerden habersiz küçücük bir çocuk. Önümde durdu, başını kaldırıp doğrudan yüzüme baktı ve sonra kalbimi parça parça eden o çok yavaş sesle konuştu: “Bizi bırakmayacaksın değil mi?” Sesi o kadar küçüktü, o kadar kırılgandı ki rüzgâr biraz daha sert esse belki duyamazdım; ama duydum.
Bölüm Yorumları