Aile bazen seni bulan insanlardır.
Demir bir anda sinirli bir nefes verdi ve başını çaresizce iki yana salladı. "Al işte," dedi sertçe, "Kadının kocası da kayıp." Ben onu çok iyi tanıyordum, onun öfkeli sesin altında aslında nefret değil, bambaşka ve çok insani bir şey vardı. Demir ne zaman böyle hırçın konuşsa aslında kızdığı şey karşısındaki çaresiz masumlar olmazdı, onun asıl kızdığı şey elimizden kayıp giden hayatlar, bir türlü kurtaramadıklarımız ve arkasında bir mezarı bile olmayan o sahipsiz adamlardı.
Kadın derin bir hüzünle başını önüne eğdi, çocuk ise annesine biraz daha sıkı sokuldu ve mağaranın içinde yine o boğucu sessizlik oluştu. Demir gözlerini bir süre taş zeminden kaldırmadı, sonra başını yavaşça kaldırıp doğrudan bana baktı. "Biliyor musun Akrep," dedi ve devam etti, "Ben artık dünyanın her yerinde aynı hikâyeyi duymaktan, aynı çaresizliği görmekten fena halde yoruldum."
Kimse ona bir cevap veremedi, mağarada çıt çıkmıyordu. "Bir yerde bir silah sesi patlıyor, birileri ansızın kayboluyor, birileri de ömrü boyunca bekliyor ve sonra geriye sadece o yarım kalmış, bekleyen insanlar kalıyor." Sözleri bu kez öfkeden arınmış, çok daha sakin ve bitkindi. "Dünyanın neresine gidersek gidelim, hangi cephede savaşırsak savaşalım bu kahrolası son hep aynı bitiyor."
Onur sessizce, sırtındaki yükün ağırlığıyla arkasındaki duvara yaslandı; benim ise elim istemsizce yine o bildik sığınağıma, cebime doğru gitti. Kadının anlattığı o acı dolu cümleler, içimde yıllardır kilitli tuttuğum, kapısını açmaya korktuğum o karanlık odayı yeniden aralamıştı; insan bazen kendi acısını unuttuğunu sanabiliyor ama hiç tanımadığı bir yabancının acısında kendi yarasını tekrar kanar gibi buluyordu.
Kadına baktım yorgunluktan bitmişti, ruhu kırılmıştı ama hâlâ oğlunun titreyen omzuna elini koyup ona güç verecek kadar dik durmaya, anne olmaya çalışıyordu. Çocuk başını kaldırıp önce bana, sonra da Demir'in o asık yüzüne baktı gözlerinde o büyük korkudan ziyade, bizi çözmeye çalışan saf bir merak vardı. "Siz kötü insanlar değilsiniz değil mi?" Küçük, incecik sesi mağaranın içinde yankılanmadı bile ama nedense hepimizin buz tutmuş kalbine aynı anda dokundu, içimizi titretti.
Onur gözlerini acıyla kapatıp derin bir nefes verdi, Demir ise yüzündeki o sarsıntıyı gizlemek için başını hemen başka tarafa çevirdi. Ben ise çocuğun o temiz yüzüne bakmaya devam ettim ve içimdeki fırtınayı bastırarak, "Bunu neden sordun ufaklık?" diyebildim.
Çocuk o zayıf omuzlarını hafifçe yukarı kaldırdı. "Çünkü gerçekten kötü insanlar olsaydınız, canımızı yakar ya da bizi bu tehlikenin ortasında tek başımıza bırakırdınız." O an mağaranın içinde hiç kimse konuşamadı, o her şeye bir cevabı olan Demir bile mutlak bir sessizliğe gömüldü, çünkü bir çocuğun ağzından çıkan bazı yalın cümleler, namludan çıkan bir kurşundan çok daha ağır olabiliyordu insanın vicdanında.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
bende timin devamı nerde diyordum meğerse unutmuşlar 😅😅 bizim b12 de son nokta
Yorum
Yorum bulunamadı.