Her operasyonda birilerini kurtarıyordu ama aslında peşinden koştuğu tek şey, bir buçuk yıl önce kaybettiği o andı.
Cengiz komutan son cümlesini söyledikten sonra kısa ama son derece anlamlı bir sessizlik oldu. Kadın koruma içgüdüsüyle çocuğu hemen yanına çekmişti, çocuk ise hâlâ o merak dolu gözlerle hepimizi, bu yeni gelen kalabalığı izliyordu.
Komutan keskin gözlerini bir süre daha üzerimde tuttu, sonra başını hafifçe mağaranın dışını işaret edecek şekilde çevirdi. “Akrep, dışarı gel.” Sesindeki ton son derece sakindi ama o sakinliğin altında konuşulması, hesaplaşılması gereken şeylerin o devasa ağırlığı vardı. Başımı hafifçe salladım, tüfeğimi omzuma alıp onun o sarsılmaz adımlarının peşinden mağaranın dışına çıktım.
Dışarısı oldukça serindi, taşların arasından uğuldayarak geçen rüzgâr yüzüme çarpınca içimdeki o bastırılmış gerilim yeniden kendini hissettirdi, tüylerimi ürpertti. Cengiz komutan birkaç adım önümde durdu, ellerini beline koydu ve bir süre tek kelime konuşmadan o ucu bucağı görünmeyen etrafı süzdü. Ben ise sadece sustum çünkü onun böyle sessiz kaldığı anların, öfkeyle bağırdığı anlardan çok daha ağır, çok daha ezici olduğunu yıllardır bu dağlarda biliyordum.
Sonunda yavaşça bana doğru döndü o derin ela gözleri doğrudan gözlerime kilitlendi, ruhumu okur gibiydi. “Acın büyük, seni çok iyi anlıyorum.” Bu cümleyi duyduğum an göğsümün tam ortasında bir şey hafifçe kasıldı, nefesim daraldı ve Komutan devam etti. “Eşini kaybedeli bir buçuk yıl oldu, seni en başından beri tanıyorum Veysel, içindeki o bitmek bilmeyen yükü de her an görüyorum.” Gerçek adımı kullanması içimi tuhaf, sarsıcı bir şekilde titretti çünkü bana bu hayatta Veysel diye hitap eden insan sayısı artık yok denecek kadar azdı. Herkes sahadaki o acımasız Akrep’i biliyordu, Veysel’i bilenler, o yaralı adamı tanıyanlar ise giderek azalıyordu.
Komutan derin, sıkıntılı bir nefes verdi. “Ama Kılıç Timi’ni böyle arkada unutmak, onlardan tamamen kopmak ne oğlum?” Bu kez sesi askeri bir disiplinle sertleşmişti. “Her yerde deliler gibi sizi aradık, telsiz mandalladık.” Çenem istemsizce kasıldı, söyleyecek tek bir haklı cümle bulamadım çünkü sonuna kadar haklıydı, hem de fazla haklıydı.
Tam o sırada arkamızda hafif bir hareketlilik oldu Demir sessizce, gölgelerin içinden yanımıza gelmişti. Her zamanki gibi tek kelime etmeden yanımızda durmuş, ellerini arkasında sıkıca bağlamıştı o buz mavisi gözleri önce bana, sonra komutana doğru kaydı. Cengiz komutan Demir’i karşısında görünce kısa bir süre ona baktı, sonra kaşlarını hafifçe, sitemle çattı. “Bir de bu çocukları, koca bir timi kendi inat hikayenin yanında sürüklüyorsun.” Yüzünde bariz bir kızgınlık vardı ama o kızgınlığın hemen altında başka bir duygu daha gizliydi saf bir endişe vardı. “Bu ne oğlum, nerede görülmüş bu tehlikeli üç kişi, bilemedin dört kişiyle operasyon yapmak, pusuya yatmak?”
Demir hiçbir şey demedi, kendini savunmaya çalışmadı sadece çenesini daha da sıktı. Komutan bu kez ikimize birden, sitem dolu gözlerle bakıyordu. “Biriniz inatçı bir bela, diğeriniz sussa dert konuşsa dert, tam bir suskun bela.” Onun bu haklı siteminden sonra istemsizce içimden kısa, bitkin bir nefes çıktı.
Bölüm Yorumları