Kimliksiz Hatıra (+) Yarı Texting

Güçlü görünenlerin içinde en büyük fırtınalar kopar.Mağaranın dışındaki o ağır, ruhumuzu hırpalayan konuşmadan sonra birkaç saniye boyunca kimse tek bir kelime bile edemedi havada hâlâ dile getirilmemiş, üzerini örttüğümüz onlarca acı şey asılı duruyordu ama o boğucu sessizliği mağara girişinden gelen beklenmedik bir ses anında böldü. “Komutanım,” Başımızı aynı saniyede sesin geldiği yöne çevirdik; Eren mağaranın tam girişinde durmuştu ve yüzündeki o sitemkar ifade öyle ciddi, öyle garipti ki bir an için içeriden çok kötü bir haber verecek, yeni bir tehlikeyi haber edecek sandım.Cengiz komutan merakla kaşını hafifçe kaldırdı. “Ne var, ne oldu yine oğlum?"Eren yüzünü çocukça buruşturdu, botunun içindeki ayağını hafifçe yere vurdu. “Ayaklarımın altı yürümekten çok kötü yandı komutanım, Allah rızası için yanınızda ped olan var mı?”Onur duyduklarına inanamıyormuş gibi gözlerini hızla kırpıştırdı ben şaşkınlıkla Cengiz komutana baktım, komutan da aynı şaşkınlıkla bana baktı.

Sonra Demir o sarsılmaz ciddiyetiyle yavaşça başını Eren’e doğru çevirdi yüzü her zamanki gibi donuktu ama gözlerinde o çok iyi bildiğimiz, sinsi alaycı ifade anında belirmişti.“Hayırdır kardeşim,” dedi dümdüz, hiç istifini bozmayan bir sesle, “Yoksa regl döneminde misin, bu ne hal?” Ortama bir saniyelik mutlak bir sessizlik hakim oldu sonra hem ben hem de Cengiz komutan bu absürt soru karşısında istemsizce, içten gelen bir refleksle güldük.