Her timin bir delisi vardır; çoğu zaman en çok o ayakta tutar herkesi.
Üçümüz aynı salisede büyük bir refleksle gerildik; tüfeğim omzumdan anında kayıp ellerimin arasındaki yerini aldı, Demir çoktan namluyu o tarafa çevirip nişan vaziyetini almıştı bile. Onur gözünü bile kırpmadan, tüfeğinin ucunu milim oynatmadan o şüpheli ileriyi işaret etmeye devam ediyordu.
O dik kayalıkların hemen arasındaki çalılığın dibinde, rüzgardan bağımsız hafif bir hareket daha belirdi bir şey kıpırdadı, o yabancı siluet kendini belli etti. Bir saniye geçti, iki saniye geçti, mağaranın önünde adeta nefesler tamamen tutuldu sonra o çalılıkların arasından küçük, cılız bir gölge ürkekçe öne çıktı. Demir gözlerini iyice kısıp dürbünden baktı, ben de o noktaya tamamen odaklandım.
Bir anda Demir’in yüzündeki o saniyelerdir gerim gerim gerilen çelik gibi ifade tamamen çözüldü ben de ciğerlerime dolan o soğuk havayı burnumdan istemsizce, büyük bir rahatlamayla dışarıya verdim. Gelen sadece küçük, oldukça zayıf bir dağ köpeğiydi; öylece durmuş, o büyük gözleriyle bize bakıyordu, çok ürkekti ama asla saldırgan bir hali yoktu. Muhtemelen buralarda patlayan o korkunç silah seslerinden korkup can havliyle kaçmış, sığınacak bir yer arayarak buralara kadar gelmişti.
Onur tüfeğini yavaşça aşağı indirdi, o her zamanki kısık sesiyle konuştu. “Köpekmiş lan.”
Demir sinirli, sıkıntılı bir nefes verdi. “Az daha gariban hayvanı terörist ilan edip indirecektik burada.” Ben bu durum karşısında istemsizce, içten gelen bir hisle hafifçe gülümsedim.
Tam o sırada, tam o durulan anların ortasında mağaranın iç kısımlarından telaşlı, fısıltılı bir ses yükseldi. “Abi, baksanıza bir.”
Başımı hemen o tarafa çevirdim; Eren uykulu, şişmiş gözlerle, saç baş dağınık halde mağara kapısından bize bakıyordu. “Ne var Eren, ne oldu yine?”
Yüzünü çocukça buruşturdu, ellerini karnına koydu. “Benim çok acil, tuvalet ihtiyacım var abi.”
Demir sabır diler gibi gözlerini sıkıca kapattı. “Şaka yapıyorsun herhalde Eren, tam zamanı.”
Eren acıyla iki büklüm olmuştu, yerinde duramıyordu. “Yok vallahi şaka falan yapmıyorum, çok kötü durumdayım, her an patlayabilirim.”
Demir yüzünü çaresizlikle bana doğru çevirdi. “Bak işte görüyorsun değil mi Akrep, dağdaki düşman yetmiyor gibi bir de sabaha karşı bunun bağırsaklarıyla, tuvalet sırasıyla uğraşıyoruz."
Eren bu sözler üzerine hemen alındı, sitemle konuştu. “Abi dalga geçmeyin gözünüzü seveyim, ciddi söylüyorum burada.” Ben dudaklarımı birbirine bastırdım, bu absürt diyalog karşısında sesli gülmemek için kendimi zor tutuyordum.
Demir başını çaresizce iki yana salladı. “Git hemen hızlıca hallet de gel bari.”
Eren tedirgin tedirgin o puslu dışarıya, kayalıklara baktı. “Tek başıma mı gideceğim yani?”
Demir o kuru, hiç istifini bozmayan askeri sesiyle cevap verdi. “Yok kardeşim, istersen tim olarak hep beraber gelelim arkandan, ekipçe toplu bir aktivite yapalım burada.” Bu kez daha fazla dayanamadım, kendimi tutamadım ve ağzımdan kısa, keyifli bir gülüş kaçtı.
Bölüm Yorumları