En ağır gecelerde bile yüzlerini güldüren bir deli vardı.
Eren’in o bezmiş suratındaki komik ifade birkaç saniye daha öylece sürdü sonra kendisi de bu duruma daha fazla dayanamadı ve kendi haline hafifçe, içten gelen bir sesle gülmeye başladı. Onun bu teslimiyeti ve gülmesiyle birlikte içimizde saatlerdir, günlerdir biriken o ağır gerginlik dalgası bir nebze olsun gevşedi, dağıldı.
İnsan bazen en amansız gecelerde, en çaresiz anlarda bile böyle saçma, ufacık anlara tutunuyordu çünkü insanı bu zorlu coğrafyada ayakta tutan şey çoğu zaman kazanılan o büyük zaferler değil, işte bu küçücük nefes aralıkları, bu saf insani anlardı.
Demir bu kısa aranın ardından ciddiyetle tekrar çevreyi, o tekinsiz yolları taramaya başladı; yüzündeki o kısa, nadir görülen gülümseme saniyeler içinde kaybolup yerini askeri disipline bıraktı. Kerem ise her zamanki gibi o derin sessizliğine yeniden gömüldü, adeta görünmez oldu. Ben mağaranın o dar girişine doğru yavaşça birkaç adım atıp gözlerimi ufka, o uzak dağlara diktim.
Gece o amansız hükmünü yitiriyor, yavaş yavaş geriye doğru çekiliyordu gökyüzünün en uzak, en derin çizgisinde o koyu lacivert tonlar incelmeye başlamıştı bile, yerini griyle karışık soluk, temiz bir maviye bırakıyordu. Ufuk çizgisi boyunca ince, umut dolu bir aydınlık yavaşça belirmekteydi; gün doğumu adım adım yaklaşırken dağların o vahşi, sert hatları da yavaş yavaş netleşiyor, gece boyunca sadece tehlikeli birer siluet halinde duran koca kayalar artık kendi gerçek şekillerine, sınırlarına kavuşuyordu.
Dağın o dondurucu soğuğu hâlâ keskin bir bıçak gibi tenimize işliyordu ama havada, o esen rüzgarda artık tamamen farklı bir his vardı; sabahın o taze, temiz gelişiydi bu. Yeni bir günün, beraberinde getireceği yeni bir bilinmezliğin, yeni bir mücadelenin habercisiydi.
Hemen arkamdan pusu hattındaki Onur’un o tanıdık sesi geldi. “Bak, sabah oluyor Akrep.”
Başımı yavaşça, gökyüzündeki o değişime bakarak salladım. “Evet Onur, gün ağarıyor.”
Onur tam yanıma kadar gelip dostça omzumu hafifçe dürttü; gözleri uykusuzluktan, yorgunluktan kan çanağı gibiydi ama o içindeki sarsılmaz sıcaklığı hâlâ canla başla taşıyordu. “Amansız bir geceyi daha kazasız belasız atlattık be kardeşim.”
Demir arkamızdan, o pozisyonunu hiç bozmadan kuru, tavizsiz bir sesle araya girdi. “Esas gün daha yeni başlıyor Onur, sakın ola rehavete kapılıp gevşeme burada.”
Onur bu laf üzerine çocukça dudak büktü, sitem etti. “Tamam be Demir, herhalde o eski çıtkırıldım İstanbul beyefendisi değilim artık, bu dağlarda onu çoktan anladık sanıyordum.”
Demir ona gözünün ucuyla, yan gözle hafifçe baktı. “Zaten bu time geldiğinden beri hiçbir zaman öyle bir beyefendi değildin.”
Onur bu sarsıcı lafla hafifçe güldü. “Harbi kırıcı oldun şimdi Demir, kalbimi kırdın.” Ben bu tanıdık diyalog karşısında istemsizce başımı iki yana doğru salladım; bu ikisinin her fırsatta böyle çocukça atışmasını dinlemek, bizim için yıllardır hiç değişmeyen, içimizi ısıtan bir askeri alışkanlıktı. En kötü, en ölümcül anlarda bile birbirlerini böyle tatlı sert dürtmeden, laf sokmadan asla duramıyorlardı.
Bölüm Yorumları