SEVGİLİ REX

Niye benim yanımda kaldığını hâlâ anlamadığım bu kadın, başımda durmuş dikişlerimi kontrol ediyordu. İstemsizce onu incelemeye başladım. Yuvarlak yüz hatları, mavi gözleri ve çok güzel bir gülümsemesi vardı. Bana yanımda kalacağını söyledi ve yüzlerce kez özür diledi. Ama niye? Uyandığımdan beri benimle ilgileniyordu. Sanırım Dünya'daki kadınlar benim gezegenimdeki kadınlardan tamamen farklıydı. Sanırım bu dünya, benim hayal ettiğimden bile iyiydi diye düşündüm.

"REX, iyi misin? Acıdı mı?"

"Ne acıdı mı, Elif Hanım?"

"Yaran. Acıdı mı? Dikişlerin gayet iyi ama pansuman yaparken üzerine bastırmam gerekiyor. Üzgünüm."

"Bir şey hissetmedim, merak etmeyin Elif Hanım."

"Bana 'hanım' demesen olmaz mı? Senden sadece bir yaş büyüğüm. İsmimle hitap edebilirsin. 'Hanım' ifadesi çok resmî."

"Pekâlâ, Elif. Sadece Elif... Niye başımda bekliyorsun? Bir gündür benimle berabersin. Anlattığın kadarıyla sen de kaza geçirdin. Gidip dinlenmen gerekmiyor mu?"

"Hayır, gerekmiyor. Doğru, ben de kaza geçirdim ama sen benden yüz kat daha kötü durumdasın. Ve ne yazık ki bu kazanın sebebi tam olarak benim. Yani ailenden biri gelene kadar burada senin başında bekleyeceğim."

"Benim ailem yok. Kimse gelmeyecek. Boşuna bekliyorsun."

(Nasıl? Annesi, babası, amcası, halası, dayısı, kuzeni... Ne bileyim, kardeşi falan ya da herhangi bir arkadaşı yok muydu? Bu soruyu nasıl soracağım ben?)

"REX, ailenden hiç kimse buraya yanına gelemez mi?" diye ağzımdan kaçırdım.

Onun için çok kötü bir soru sormuştum. Ailesi yoksa eğer, bu onun için oldukça zor bir durumdu. Niye çeneni tutamıyorsun Elif? Keşke hiç sormasaydım.

Bunu sorduktan sonra REX'in yüzünde belli belirsiz bir hüzün oluştu. Bana dönüp gözlerimin içine baktı.

"Elif, senin ve bu dünyada yaşayanların herhangi bir akrabası var mı?"

"Evet, benim oldukça geniş bir ailem var ama ne yazık ki uzaktalar. Nevşehir'de yaşıyorlar. Senin ailen de çok uzakta oldukları için mi buraya gelemiyorlar?"

(Lütfen öyle olsun... Lütfen öyle olsun.)

"Dediğim gibi annem ve babam yok. Hiçbir şekilde akrabam da yok. Ben her zaman tektim."

(Demek kimsesi yok. O zaman kesinlikle onun yanında kalmalıyım. REX'in burada yatmasının tek sebebi bendim. Ne olursa olsun iyileşip taburcu olana kadar başında beklemem gerekiyor.)

"Ailen hakkında soru sorduğum için özür dilerim."

"Önemli değil. Üzülmene gerek yok. Benim gezegenimde kimsenin ailesi yoktu. Biz bireysel bir şekilde hayatımızı devam ettirip yaşıyorduk. Burada durumlar tamamen farklı galiba."

(Yine o meseleye başladı. Tahlillerinde de hiçbir şey çıkmadı ama niye sürekli uzaydan geldiğini söyleyip duruyorsun be adam?)

İçimden bunları düşünürken birden karnımın guruldamasıyla REX'in yatağının yanındaki koltuğa oturdum. Yemek yemem gerekiyordu, hem de hemen. Muhtemelen REX de acıkmıştır. Hastanenin yemekleri çok az olduğu için bu cüsseyle hiç doymamıştır bile. Ben ne sipariş etsem diye düşünürken o da yattığı yerden gözlerini bana çevirip gülümsedi.