Malikanenin o devasa, ağır kapıları arkamdan büyük bir gürültüyle kapandığında, içerideki ağır atmosfer göğsüme bir yük gibi çöktü. Burası, Ateş'in hem krallığı hem de tüm o karanlık hatıralarının saklandığı, soğuk taşlardan örülü bir kaleydi. Ateş, boşlukta yankılanan adımlarıyla durdu ve odaya hâkim olan derin sessizliği bozdu: "Burası bir zamanlar annemin ve babamın aşk yuvasıydı," dedi; sesi hem bir pişmanlığı hem de bitmek bilmeyen bir öfkeyi barındırıyordu. "Şimdi ise sadece soğuk duvarlardan ibaret."
Tam o sırada, elinde bir kadeh şarapla Ateş’in üvey kardeşi, dudaklarında alaycı bir tebessümle merdivenlerden indi. Ateş’in gözlerindeki ateş, bir anda kontrolden çıktı. "Senin burada ne işin var? Sana buraya bir daha adım atmamanı söylememiş miydim?" diye kükredi. Kardeşi onu hiç duymuyor gibi, adeta beni bir avmışım gibi süzüyordu. Ateş, öfkeden gözü dönmüş bir halde üzerine atıldı ve onu sertçe malikanenin dışına savurdu. Bana döndüğünde ise bakışları buz gibiydi: "Bu malikanede erkek sinekle dahi göz teması kurmayacaksın!" diye emretti. "Kiminle göz teması kuracağımı ve konuşacağımı ben belirlerim, Ateş Bey!" diye kafa tuttum ona. O ise sadece derin bir soluk alıp deri koltuğuna gömüldü, gözlerini bir an bile üzerimden ayırmadı.
Odanın ağır havasını, Zeynep Teyze’nin aralık kapıdan girişi dağıttı. Kahyanın varlığıyla Ateş’in o sert maskesi anında eridi; sesi, bir öncekinin aksine, şefkatli bir huzurla doldu. "Zeynep Teyze, gel otursana," dedi. Zeynep Teyze yavaş adımlarla yaklaştı, gözlerimin içine dikkatle bakıp, "Bu güzeller güzeli kız kim Ateş?" diye sordu. Ateş, hiç tereddüt etmeden, "Gelecekteki eşim," dedi. O an dünya başıma yıkılmış gibi hissettim. Zeynep Teyze buruk bir gülümsemeyle, "Annen de keşke bu günleri görseydi..." diyerek sessizce aramızdan çekildi.
Arkasından kapı kapandığında, "Ne eşi? Kim senin eşin?" diye bağırdım. Ateş sadece "Sen," diyerek kestirip attı. İkimiz de uzun süre konuşmadık, gözlerimizi tavandaki belirsiz gölgelere diktik. Sessizliği, "Annene ne oldu?" sorumla bozdum. Yüzündeki ifade anlık bir sarsıntıyla değişse de hemen toparlandı. "Babam öldürdü," dedi soğuk bir sesle. Kekeleyerek özür diledim. Ateş, o ana kadar sakladığı tüm acıyı dışa vurdu: "O adam benim üvey kardeşim. Babam, annemi bir metres için öldürdü; o kadının meyvesi de bu adam." Duyduklarım içimi sızlattı. Kendi babamın da annemi bir metres yüzünden terk edip ölümüne sebep olduğu o acı dolu günler, bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçti.
Ateş’in yanına oturup elimi sırtına koydum. "Bu acıları onlar da yaşayacak. İnsan yaşattığını yaşamadan ölmez," dedim; tesellim bir yaranın üzerine merhem gibiydi. Hayatında ilk kez birinin ona bu şefkatle yaklaştığını hissetmişti. Tam o sırada telefonum çalmaya başladı. Arayan Can’dı. Ateş, o tanıdık ismi duyar duymaz bir volkan gibi patladı; elimdeki telefonu çekip aldı ve duvara fırlattı. Cihaz paramparça olmuştu. Ateş’in hırsı öyle büyüktü ki, Baran’a Can’ı yok etme emri verdi. "Sen kimsin!" diye çığlık attığımda beni kendine çekip dudaklarıma yapıştı. Ondan kurtulup yüzüne indirdiğim tokadın ardından, "Senin vurduğun yerde gül biter güzelim," dedi, sesi karanlık bir vaat gibiydi.
Kapı kilitliydi. "Beni alıkoyamazsın!" diye gürledim. O ise sakinlikle sigarasını yaktı. "Evlen benimle," dedi. "Rüyanda görürsün!" dedim gülerek. "Kabul edene kadar buradayız, doktor hanım." Dışarıdan gelen görüntülü aramada Baran, Can’ın perişan halini sergiliyordu. Ateş telefonu kapattı, ardından yukarı yöneldi. "Uyuyacağım, istersen yanıma gel, başka şeyler de yapabiliriz," dedi, gözlerinde rahatsız edici bir ışıltı vardı.
Yorgunluk, o ağır sessizliğin içinde koltukta uyuyakalmama neden oldu. Ateş, sessizlikten şüphelenip aşağı indiğinde beni nazikçe kucağına aldı ve yatağa taşıdı. Sabah uyandığımda kendimi onun yanında bulmak, zihnime hücum eden bir kabus gibiydi. Yataktan sıçrayıp üzerine yastık fırlattım, ancak o her zamanki sakinliğiyle, "Günaydın güzelim," dedi.
Artık tek hedefim vardı: Kurtulmak. Onu sinirlendirerek kendimden uzaklaştırmayı planladım. Kıyafetlerimi değiştirmek ve banyo yapmak istediğimi söyledim; gardırop tam bedenime göre parçalarla doluydu. Banyoda kaçış yolu aradım ama nafileydi. Çıktığımda mutfaktaydı, kahvaltı hazırlıyordu. Beni görünce sert bir tonla, "Önce terliklerini giy, üşüteceksin," diye emretti. Ardından elinde saç kurutma makinesiyle yaklaştı; almaya çalıştım ama izin vermedi, saçlarımı şefkatle kuruttu. Sofraya oturmamı emrettiğinde direndim, ancak dışarı çıkabilmemin tek şartı olarak bu yemeği öne sürdü. Bir özgürlük kırıntısı uğruna masaya oturdum. Dışarıdaki dünya bile artık onun gölgesiyle çevriliydi, ama ben bu oyunun bir yerinde mutlaka bir açık bulacaktım.
Bölüm Yorumları