Ateş, odadan çıkıp kapıyı çarptıktan birkaç dakika sonra, sanki hiçbir şey olmamış gibi tekrar içeri girdi. Yüzündeki o sert ifade biraz daha çökmüş, yerini soğuk bir merak almıştı. Bana doğru ağır adımlarla ilerledi, ellerini cebine soktu ve beni süzmeye başladı.
"Bilge," dedi, sesi bu sefer alaycıydı. "Seni takip ettiğimi, Savaş’la konuştuklarını her an duyduğumu nereden anladın? Nereden biliyorsun?"
Derin bir nefes aldım. Titremeyi durdurmuştum. Boynumdaki o gümüş kolyeye elimi götürdüm, parmaklarım o soğuk metali sıkıca kavradı.
"Beni gerçekten bu kadar saf mı sanıyorsun Ateş?" dedim, sesimdeki o hayal kırıklığını gizlemeyerek. "Bir doktora, boynuna taktığı sıradan bir kolyenin aslında bir casusluk cihazı olduğunu anlamayacak kadar 'aptal' gözüyle mi bakıyorsun? Sen beni kontrol ediyorsun, benim ise zihnimi kontrol etme şansın yok."
Ateş, bir an için olduğu yerde donup kaldı. Beklemediği bir zekayla karşılaşmanın verdiği o şaşkınlık, gözlerinden bir saniyeliğine geçti. Sonra, dudaklarının kenarında o tehlikeli, çarpık gülümsemesi belirdi. Bana doğru bir adım attı, aramızdaki o gergin mesafeyi sıfırladı.
"Zeki olduğunu biliyordum," diye fısıldadı, yüzü yüzüme santimler uzaklıktaydı. "Ama bu kadarını beklemiyordum. Demek başından beri farkındaydın..."
Elini yavaşça boynuma, kolyemin üzerine koydu. Gözlerinin içine doğrudan baktım. "Farkındaydım," dedim. "Ve buna rağmen kolyeyi taktım. Çünkü senin bana olan bu 'takıntının' aslında ne kadar zayıf bir temele dayandığını, benim üzerimdeki bu kontrolün seni ne kadar acizleştirdiğini görmeni istedim."
Ateş’in gözlerindeki o karanlık parıltı, bu itirafımla birlikte tamamen değişti. Artık sadece öfkeli değil, aynı zamanda şaşkın ve bir o kadar da tehlikeli bir şekilde merak doluydu.
"Oyunun kurallarını değiştirmek istiyorsun demek," dedi, çenemi kavrayarak. "Pekâlâ, Bilge. Bakalım bu zekan, benim gölgemden kaçmana yetecek mi?"
"Beni burada daha ne kadar tutacaksın, Ateş?" dedim, sesimdeki hüzün odaya yayılan ağır havaya karıştı. "Görmüyor musun? Gitgide birbirimize zarar veriyoruz. Ben senin karanlığında eriyorum, sen ise beni korumaya çalışırken kendi benliğini yitiriyorsun."
Ateş bir an cevap vermedi. Gözlerinde, daha önce hiç görmediğim o saf, savunmasız çocuk belirdi. Cevap vermek yerine beni kucağına alıp koltuğa oturttu. "Baran!" diye bağırdı, sesi bu sefer öfkeyle değil, endişeyle titriyordu.
Baran hızla odaya daldı, nefes nefeseydi. "Emret Patron! Size bir şey mi oldu?"
"Bana değil... Baran, çabuk! İlk yardım çantasını getir!"
Baran emri aldığı gibi gözden kaybolurken, Ateş’in elleri kolumdaki o morluklara gitti. Gözlerindeki pişmanlık, bütün o otoriter maskesini yerle bir ediyordu. Baran elinde çantayla geri döndüğünde, Ateş çantayı kaptığı gibi nazikçe yarama pansuman yapmaya başladı. O sert, acımasız adamın yerinde yeller esiyor, sadece elleri titreyen, yaraladığı için acı çeken bir adam kalıyordu.
"Özür dilerim," diye fısıldadı, pansumanı yaparken sesi neredeyse duyulmuyordu. "Seni incitmek istemedim."
Bölüm Yorumları