RAHİYA

Bölüm 2•

Giriş

Tema:

Düşünceler.


İnsanı yerle bir eden en büyük dertti aslında.Kurtulmak isterken tıpkı bir bataklık gibi seni içine çekerdi.Tutsak eder sana dünyada olan en büyük azabı sunardı.Bu azap seni kül ederken çırpınman hiçbir yarar sağlamazdı.


Düşüncelerim beni mahvediyordu.Düşünmemeye çalışıyordum fakat sessizlik bile bir katildi.Koca bir şahinin gagası arasında çırpınan bir fare gibi çaresizceydi.


"Çekin ellerinizi üzerimden!"


Kollarımı,yabancı ellerin tutsaklığından kurtarmak istesemde başarılı olamamıştım.Bende tıpkı fare gibi çaresizce çırpınıyordum.


Ani kol savunmamı bu sefer yememiş sağ tarafımdaki adam yüzüne gelecek darbeden kurtulmuştu.


Başka bir adamın açtığı kapıdan karanlık odaya tıpkı bir çuvalmışım gibi atılmıştım.


"Ah!"


Yere düşerken ellerimle yerden destek almış kafamın çarpmasını engellemiştim.


Hızla arkama baktığımda kapı kapanmış karanlık odada yalnız başıma kalmıştım.


Burası neresiydi?


Tanımadığım bu adamlar neden tek kelime etmeden bu odaya atmışlardı?


Sıkıntıyla nefes aldığımda karanlıkta duyduğum seslerle geriye doğru süründüm.Çok geçmeden karşımda bir perde biri tarafından açılmış ve karanlık odaya ay ışığı girmişti.


Camın önünde koltuğa oturmaya devam eden bedene gözlerimi kısarak baktım.


Bu adam da kimdi böyle?


Bacak bacak üzerine atan adamın yüzünü  seçemiyordum fakat bakışlarını üzerimde hissedebiliyordum.


Yutkundum.


Konuşmam gerektiğinin farkındaydım.


"Benden ne istiyorsunuz?"


Sessizlik devam ederken yavaşça ayağa kalktım.


"Neden buradayım?"


"Öğreneceksin"diyen adamın tok ve gür sesi ortama yayılırken yavaşça ayağa kalkmıştı.


İki adım geriledim.


Yavaşça sağ tarafındaki masaya ilerlediğinde orada bulunan içkileri yeni görüyordum.


Kendine bir bardak viski koyarken bakışlarımı üzerinden ayırmamıştım.Ellerim alışkanlıkla belime giderken boşa bir çaba olduğunu biliyordum.


Silahım yanımda değildi.


Kalçasını yavaşça masaya dayadı ve bardağı ay ışığına tutup izlemeye başlamıştı.


"Ben istediğim zaman"


"Ne?"


Anlayamıyordum.


Gecenin bir vakti hiç bilmediğim bu evde,hiç bilmediğim bu adamların içinde ne işim vardı?


En son evimde suç dosyası incelerken uykuya daldığımı hatırlıyordum.Dudaklarıma dayanan bezle uyandığımda ise bu kabusa düşmüştüm.


"Neva Aslanbay"


İsmimi nereden biliyordu?


"Ne zamandır Cumhuriyet Savcısısın?Dur tahmin edeyim 4 yıl?"


"Sen kimsin?Bunu nereden biliyorsun?"


"Ben her şeyi biliyorum"diyerek yüzünü bana döndüğünde ay ışığından fark edebildiğim kadarıyla yüzünde sinsi bir gülüş bulunuyordu.


"Üvey babanı öldürdüğünü de"


Ellerim titremeye başlarken ellerimi yumruk yapmıştım.


"O zaman bir Cumhuriyet savcısını kaçırmanın cezasını da biliyor olman gerek"


"Konu değiştiriyorsun demek"


"Ne ben buraya geldim ne de böyle bir konuşma geçti.Unutalım.Herkesin iyiliği için"


Histerikçe gülmüştü.


"Beni tehdit mi ediyorsun?"


Umursamadım.


"Bilmem"omuz silktim."Belki de"


Geriye dönüp tanımadığım bu adama karşı cesaretle kapıya adımlayacakken "adam öldürmenin cezası neydi?Müebbet mi?"demesiyle yerime mıhlanmıştım.


"Yada nitelikli hallerde ağırlaştırılmış müebbet?"


"Beni tehdit mi ediyorsun?"dedim aynı onun gibi.


"Elinde hiçbir kanıt yok"


Titreyen sesimle ona döndüğümde kendime lanet okuyordum.


 "Emin misin?"


Değildim.


Lanet olsun ki şu birkaç aydır adımdan bile şüphe duyar olmuştum.


Cam kenarına adımlarken tekrar onu izliyordum.


"Bir katil ne olursa olsun cinayet mahaline döner.Bunu en iyi senin biliyor olman gerek"


İçkisinden yudumlamıştı.


"Bulamadığın bıçağı hatırlıyor musun?"


O karanlık gece gözlerimin önüne gelirken gözlerimi acıyla kapatmıştım.


O gece,beyaz kader sayfalarımı kana bulayan geceydi.Vicdanımı yaralayan,her hatırladığımda kalbime acıyla saplanan kabustu.


"Benden ne istiyorsun?"


Tek elini keyifle cebine atarken bana döndü.


"Benim dilimden konuşmaya başlıyorsun.Güzel"


Karşımdaki adamın farklı işlerle meşgul olduğunun farkındaydım.Bu kadar zenginlik ve ihtişam normal gelmiyordu zaten.


"Bundan sonra ben ne dersem onu yapacaksın"


Tok sesi etrafa yayılırken kaşlarımı çatmıştım.Anlayamıyordum.


"Savcılık makamında yürüttüğün soruşturmalarda, özellikle Kara Pençe'yle ilgili operasyonlarda her şeyi en ufak ayrıntısına kadar bilmek istiyorum.Hangi delil toplandı,kim sorgulandı,hangi tanık ifadeye çağırıldıysa hepsi"


Şaşkınlıkla dudaklarım aralanırken "böyle bir şey mümkün değil"diye çıkışmıştım.


"Sizinle asla işbirliği yapmayacağım!"


"İşbirliği değil"diyerek yavaşça bana adımlamıştı.


"Benim casusum olacaksın"


"Ben bir Cumhuriyet Savcısıyım.Söylediklerinizi kulağınız duyuyor mu?"


"Duyuyor ama anladığım kadarıyla seninki duymuyor"


Ayakkabıları ayakkabılarımın önünde durduğunda boy farkımız yüzünden yukarıda kalan yüzüne çevirmiştim bakışlarımı.İçeriye giren ay ışığından fark edebildiğim kadarıyla genç bir adamdı.Yaşlarımızın yakın olduğunu fark edebiliyordum.


"Sen bir adamı öldürdün Neva"


Karanlık gözleri gözlerime değerken rahat tavırlarından ödün vermiyordu.


"Üzgünüm.Biliyorsun ki öldürdüğün adam sıradan bir adam değildi"


Titreyen ellerimi yumruk yapıp titremesine engel olmaya çalıştım.


"Karanlık dünyamızın en değerli bireylerindendi"


Bu adam da onlardandı.


Üvey babam gibi azılı suçlulardan.Kendilerinin Kara Pençe'den geldiğini söylüyorlardı.Bu toplantı yapıp kirli karar verdikleri masanın adıydı.


Öleceğimi de bilsem o karanlık dünyayı başlarına yıkacaktım.Çok insanın canını yakmışlardı.Sanırım sıra bendeydi.


"Aynı zamanda nişanlımın babası"


Kaybolmuştum.


Tam şu anda ay ışığında parlayan gözlerindeki labirentte kaybolmuş endişe ile çıkış yolu arıyordum.


 Onda öfke aradım veya intikam duygusu.


Yoktu.


Şuan beni öldürmek,polise teslim etmek yerine benden yardım istiyordu.Düzeltmek gerekirse beni kullanmak istiyor desek daha doğru olurdu.


"Bunu haketti"


Ben öldürmeseydim o beni öldürecekti.


Tıpkı yıllar önce anneme yaptığı gibi.O anlar gözümün önüne gelirken gözlerimi kapattım ve kafamı iki yana salladım.


Düşüncelerden kurtulmak istiyordum.


Şimdi bataklığa kapılmanın sırası değildi.


"Kimse ölmeyi haketmez"demesiyle alayla güldüm.


"Bunu senin gibi bir adamın söylüyor olması ironik"


"Uzatmaya gerek yok"


Eli cebinde tekrar cam kenarına yürüdüğünde yüzünü daha net seçebiliyordum.


Tıpkı gözleri gibi koyu renkli saçları vardı.


"İsteğim anlaşılmıştır umarım"


Beni tehdit ediyor ona boyun eğmek zorunda olduğumu biliyordu.


"Sana bunu ödeteceğim"


"Arif!"


Beni umursamadan seslenmesi ile kapının açılması bir olmuştu.


Arif dedikleri adam bize doğru bakarken "hanımefendiyi evine bırakın"demişti.


Arif kolumdan tutacağı sırada kolumu çekmiş "kendim yürürüm!"demiştim.


Tam kapıdan çıkacağım sırada durmuş ve son kez ona bakmıştım.


Geçmişi her ne kadar tozlu raflara kaldırmak istesemde muhtemelen benimle geleceğe taşınacaktı.


Yakamı tutan eller beni rahat bırakmayacak belki de boğazımı sıkacaktı.Belki de sıkmaya başlamıştı.


Acı.


Hep benimle var olacaktı.




::::::::::::::::::::::::::


Sıkı tutunun bakalım.Hikayemiz başlıyorrrr!

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları