RAHİYA

Bölüm 4•

KARANLIĞIN İMZASI

Tema:

Sert rüzgar tenimi yalayıp geçerken kollarımı yavaşça bedenime sarmıştım.Gecenin soğuğunda bir ceket bile almayı akıl edememiştim ve şimdi cezasını çekiyordum.Evime çıkıp alabilirdim ama bunu yapamayacak kadar bitkin hissediyordum kendimi

Şu lanet gece bitsin istiyordum.Gerçekten.

Hızlı bir şekilde gelen ve ardından önümde yavaşça duran siyah lüks araba ile ellerimi üzerimden çekmiştim.Ona zayıf hiçbir anımı göstermeyecektim.Beni yenebileceği herhangi bir  koz vermeyecektim eline.

Cam açıldığında şoför koltuğunda Alaz duruyordu.

Tehlikeli bakışları üzerimde gezinirken "kapını açmamı mı bekliyorsun?"diyerek alaya almıştı beni.

Bende tıpkı onun gibi alayla gülümsemiş "belki de"diyerek karşılık vermiştim.Yavaş adımlarla sağ koltuğa geçtiğimde çok beklemeden gaza yüklenmişti,

Arabanın içi erkek parfümüyle sarmalanmıştı.Bir süre süren derin sessizliği bozan o olmuştu. Beni içten içe yakan ateşin ta kendisi sessiz emirleriyle beni idam etme derdindeydi.

Sabah ben adliyedeyken gece beni evimin az ilerisindeki ıssız sokaktan alacağına ve önemli bir yere götüreceğine dair bir mesaj atmıştı.Her ne kadar istemesem de mecburiyetten kabul etmiştim.

"Nereye gidiyoruz?"

"Mekana"

Kaşlarımı çatmış ona bakarken rahat duruşunu bozmamış yola odaklıydı.Üzerinde ütüsü bozulmamış beyaz gömleği ve kumaş pantolonu vardı.Gömleğinin ilk üç düğmesi açıktı.

"Ne mekanından bahsediyorsun?"

Sıkıntıyla nefes verirken "çok soru soruyorsun"demişti.

"Gecenin bir yarısı tehlikeli bir adamla nereye gittiğimi bilmek benim hakkım"

"Tehlikeli demek ha"

Dudağının sol tarafı hafifçe kıvrılmıştı.Kullandığım kelime ona haz vermişti.Bir daha bu tarz kelimeleri kullanıp ona keyif vermemeyi aklıma not ettim.

Gözleri gözlerime kısa bir an değdi.

"Yoksa benden korkuyor musunuz savcım?"

Yutkundum.

Ondan korkmuyordum.Atacağım herhangi bir adımın bana neler getireceğini bilmiyordum.Bilinmemezlikti beni en çok köşeye sıkıştıran.

"Senin gibi çok adam gördüm.Sonlarının ne olduğunu tahmin ediyorsundur"

Kırmızı ışıkta durduğumuzda kırmızı ışığın vurduğu yüzünü bana çevirdi ve yüzüme yaklaştı.Ukala tavrı bozulmamıştı.

"Peki o adamlara benim gibi borçlanmış mıydın?"

Kahve gözlerinin içine bakarken gözlerini hiç kırpmamış avına kilitlenen aslan gibiydi.Soru sormama fırsat vermeden cümlelerine devam etti.

"Bu akşam talihsiz bir şekilde masadan birinin öldüğünü öğrendim"

"Kim?"

Vücudumu belli belirsiz titreme alırken duyacağım ismin erkek arkadaşıma ait olmasından korkuyordum.

Işık yeşile dönerken araba hareket etmeye başlamıştı.

Alaz gözlerini yola odakladığında ben endişeyle onu izliyordum.Artık bana bir cevap verebilir miydi?

"Ondan önce nasıl öldüğünü sormalısın bence.Torpidoyu aç"

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları