RAHİYA

Bölüm 5•

“PRANGALARIN GÖLGESİ”

Tema:

"Götürün şunları.Beni bekleyin.Onlarla özel olarak ilgileneceğim"

Alaz'ın geceyi bitirmesinden kaynaklı bomboş olan mekanın içinde yankılanan sert sesi kaşlarımı çatmama neden olmuş göz ucuyla yanımdaki bedenine bakma gereği duymuştum.Çekiştirilmekten ve düşmekten acıyan kollarıma giden ellerimi göğsümde birleştirdim.

Nazif ve Arif  gözlerini yerden bir kere bile ayırmamış az önce korumalardan yedikleri dayakları sindirmeye çalışıyor gibilerdi.Normalde ses çıkartmam gerektiğini biliyordum ama o an savcı kimliğimi kenara bırakmak gelmişti içimden.

Korumalar ikisini mekandan çıkartırken Alaz'ın gözleri bana döndü.

"İyi misin?"

"İyiyim"

Pürüzlü çıkan sesimle boğazımı temizledim.Gözleri gözlerimden koluma inip takıldığında sağ kolumdaki izin üzerine elimi koydum.Az önce Arif denilen herifin beni çekiştirdiği yerde kızarıklık belli oluyordu.

Görmesine engel oldum.

Gözleri tekrar gözlerime değdiğinde gözlerinde anlam veremediğim bir ifade vardı.Ufak bir merhamet yada acıma?

"Böyle şeylerin başıma ilk defa geldiğini düşünmüyorsundur umarım"

Alaz'ın da dediği gibi ya av olacaktım ya avcı.

"Güçlü bir kadın olduğunu iddia ediyorlar savcı.Farzedelim ki öylesin"

Yüzünü yüzüme yaklaştırmak için hafifçe eğilmişti.Sıcak nefesi dudaklarıma çarpıyordu.

"Canının değeri mi yok?Neden kendini korumuyorsun?"

Histerikçe güldüm.

Güçlü olduğumu iddia edenler olduğunu duyunca gururlu hissetmiştim ama ona çaktırmadım.Güçlü olmak tamamen öznel bir ifadeydi bence.Kime göre neye göre güçlüydük mesela.

Evet.Saygın bir mesleğim vardı.Birçok suçluya kafa tutmuş ve cezalarını almaları için canımı dişime takmıştım.Başarmıştım da.

Ama ailem konusunda güçsüzdüm.Herkese karşı olan kalkanım işin içine ailem girdiğinde yerle bir oluyordu.Her konuda başarılı olan ben annemi yaşatma konusunda başarısız olmuştum.

Babam.

Öz babam.

Adını anmak istemediğim adamın ismi bile bana zaaftı.Küçük Neva'nın en büyük zaafıydı.

"Korumadığımı nereden çıkartıyorsun?"

Elini sabırsızca koluma atıp elimin esaretinden kurtardığında kızarıklığın morarmaya dönmeye başladığını fark etmiştim.Cildim hassastı.Normaldi yani.

"Bunu anlamak çok zor değil"dediğinde gözleri kolumdaki morlukta geziniyordu.Kolumu çekip elinden kurtardım.

“Silahım sende! Yanımda olsaydı o ikisi bana dokunmaya cesaret bile edemezdi”

Doğruldu.Ellerini cebine koydu.Aklıma gelen şeyle duraksadım."Hem o ikisini nereye götürdüler?Onları devlete teslim edin"

"Hemen savcım"diyerek eğlenircesine gülmüştü.

"Ciddiyim.Onların icabına ben bakacağım"

"Şansın varken baksaydın keşke.Bende ikinci şans olmaz.Tahmin ediyor olman gerek"

Gözlerimi kısarak ona baktım.Şuanda boğazına sarılsam ve boğmaya kalksam korumaları kaç dakikaya dibimizde biterdi?

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları