BEYAZ ATEŞ
Bölüm 25•
24. KADERE İHANET
Tema:
Okumadan önce şarkıları açmayı unutmayınız.
Şarkı: Valravn, Sjón
Kazanmalıydım.
Ne olursa olsun benden çalınmış olan o hayata kavuşmalıydım. Annemin ve soyumu ilerleten kişilerin intikamını almalıydım. Ne olursa olsun kazanacaktım.
Ya tarih olacaktım...
Ya da tarih yazacaktım.
Eğer sonunda ben öleceksem, kimse gün yüzü göremeyecekti. Benim yokluğumla beraber tüm Ravnoy çökecekti.
Bu... Asla tek kişinin kaybedeceği bir savaş olmayacaktı.
Gözlerimi araladığımda doğan güneş, gözlerimi kamaştırdı. Bir süre yattığım yerden dışarıyı seyrettim. Bugün kar yağmıyordu. Üstelik dışarısı da oldukça sakin görünüyordu. Ama bu soğuk olduğu gerçeğini değiştirmiyordu.
Derin bir nefes alarak yattığım yerde doğruldum. Yaram bugün daha da iyileşmiş duruyordu. Gün geçtikçe acısı hafifliyordu. Hoş, fiziksel acılar her türlü geçerdi. Önemli olan ruhun acısını dindirmekti.
Bugün, Ujiteru bana ok atmayı öğretecekti. Bu benim işime ne kadar yarayacaktı bilmiyorum ama Ujiteru öyle diyorsa bir bildiği olmalıydı. Ona minnettardım. En zor zamanlarımda yanımda durup beni desteklediği için. Ne zaman canım sıkkınsa bir yolunu bulup beni güldürebiliyordu. Ve benimle her şeye hazır olduğunu söylemesi de onu gerçekten özel kılıyordu benim için.
"Günaydın." bakışlarım dışarıdan gelen Ujiteru ile kesişti. Elindeki sepeti görünce yine yemek bulmaya gittiğini anladım. "Yine mi avlandın?" Ujiteru gülüp sepeti yere koyarken "Hayır, bu sefer mantar topladım." dedi. Ona kaşlarımı kaldırıp bakarken "Sen sebze yiyor muydun ya?" diye takıldım. Ujiteru bir yandan mantarları ağaç dalına takarken bir yandan da göz ucuyla bana bakıyordu. "Bu hayatta sevmediğim yemek yoktur benim." kafamı aşağı yukarı sallarken "Süpermiş, sayende benim de karnım doyuyor." dedim. "Ben varken aç kalman imkânsız Kızıl Prenses."
Tebessüm edip ona bakmayı sürdürürken yavaşça bulunduğum yerden kalktım. Kovadaki su ile elimi yüzümü yıkayıp Ujiteru'nun karşısına oturdum. "Ne zaman pişer mantarlar?"
"Çok sürmez. Birkaç dakikaya pişmiş olur. Acıktın mı?" kafamı aşağı yukarı salladım. "Biraz." Ujiteru mantarları ters düz ederken ben de onu izliyordum. Bacaklarımı kendime çekip kafamı dizlerime yasladım. Kollarımla da bacaklarıma sarılmıştım. Ne kadar gülsem de, ne kadar hiçbir şey yokmuş gibi davransam da aslında çok şey olmuştu. Bunun altından elbet kalkardım. Çünkü ben Anya Morozova'ydım. Beni hiçbir güç yıkamazdı.
"Evet, piştiler." Ujiteru'nun sesi ile gözlerimi kırpıştırdım. Derin bir iç çekip oturuşumu düzelttim ve elime mantarlardan birini aldım. Çok güzel kokuyorlardı. Bir ısırık aldıktan sonra Ujiteru'ya döndüm. "Bunlar zehirli değildir, değil mi?" Ujiteru ağzı dolu bir şekilde konuşmaya başladı. "Değil tabii. Zehirli ve zehirsiz mantarı ayırt edebiliyorum. Ben seni zehirlemem merak etme." gülümsedim. "Ama bilemeyebilirsin. Yine de zehirleyebilirsin beni." Ujiteru mantardan bir ısırık daha aldıktan sonra bana baktı. "Emin olamadığım bir durumda önce ben tadına bakarım. Sana bir şey olmasına izin vermem." kaşlarımı kaldırıp şaşkınlıkla ona baktım. "Benim için ölmeyi göze mi alacaksın?" Ujiteru kafasını sola yatırdı. "Evet, benim yüzümden ölmeni kaldıramam." deyip göz kırpınca güldüm. "Hadi yemeği ye. Eğitime başlayacağız." dediğini yapıp yemeğimi yemeye başladım.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 15 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Çok güzel olmuşş🥰 şarkılar harikaydı😍💫🌸
Yorum
Yorum bulunamadı.