Hayalperestler

Uğultulu bir gecede ateş başına sinekler gibi üşüşür her biri.

Hava yola çıktıkları zamana kıyasla başlamış soğumaya.

“Yaklaşık ne kadardır bu ormandayız?”

Diye sorar avlanma adına orada bulunan genç.

Karıştırırken rengi solmaya başlayan sarı saçlarını. 

Ormanda daha önceden aylarca zamanını geçirmiş biri olarak

Barınmalarını sağlamak adına orada bulunan genç verir bir cevap tahmini:

“Üç ayı geçmiştir.

Bu da bir sorun daha eklendi demek.

Yola çıktığımızda yazın sonlarıydı.

Şu anda kışa girmiş olmalıyız.

Kışı geçirebilecek bir yer bulmak bence şu anda en mantıklı seçenek.

Yoksa hepimiz donarak öleceğiz.”

Avcının aldığı cevaba karşın oluşan memnuniyetsizliği yüzünden okunmakta.

Mırıldana mırıldana sitemler yağdırır durumlarına.

Kaşlarını çatarak ve de kavuşturduğu kollarını daha da sıkarak

“Zaten kar yüzünden adam akıllı ilerleyemeyeceğimizden

Bence de kış boyu bir yere sığınmalıyız.

Hem daha az enerji tüketiriz, daha az yemek yeriz.

Kışın ne hayvan ne de bitkiler kolay bulunuyor,” der zehirlerden sorumlu genç.

Kaşları çatık olmasına rağmen yüzünde donuk bir ifade,

Sanki öngörebiliyormuş gibi çekeceklerini şimdiden.

Kalan gençse yetinir sadece başını sallamakla.

“Siz ne derseniz bana uyar,” demekte

Simsiyah olmasına karşın ışık hüzmelerini yansıtan gözleri adeta.

“Yarın sabah bu civarlara bir bakalım.

Ormanın derinliklerine gittikçe sığınak bulmak zorlaşıyor.

Bir mağara bulabilirsek kışı hem kayıpsız hem de çok zorlanmadan atlatırız,”

Diye bir plan ortaya atar orman uzmanı ve uzanır yere.

Tüm sorunlarının önünde görünür ona uykusuzluğu,