Gülüşünde saklı

bölüm 17Telefon hâlâ elimdeydi.Mesajlara tekrar tekrar bakıyordum."Sen küçücükken geceleri korktuğunda ilk kimi çağırıyordun?"Bu...Bunu nereden biliyordu?"Çağla..." dedi Azra yavaşça."Korkutuyorsun beni."Telefonu kilitleyip cebime koydum."İyiyim.""Hayır, değilsin."Başımı önüme eğdim."Gerçekten iyiyim."Azra iç çekti."Bana yalan söyleme."Tam cevap verecektim ki öğretmenlerden biri seslendi."Çocuklar!

Ateş sönmeden herkes çadırlarına geçsin."Herkes yavaş yavaş dağılmaya başladı.Ben de Azra'nın peşinden yürümeye başladım.Tam çadırlara yaklaşmıştık ki biri kolumdan tuttu.Refleksle arkamı döndüm.Rüzgar..."İki dakika."Kolumu çektim."Bırak.""Lütfen.""Sana söyleyecek hiçbir şeyim yok.""Benim var."Gözlerimi devirdim."Dinlemek istemiyorum."Rüzgar derin bir nefes aldı."O mesaj..."Kalbim hızlandı."...Sana kim attı?"Bir an duraksadım.Nereden biliyordu?"Ne mesajı?""Bilmiyorum.""Az önce telefonuna baktığında yüzün bembeyaz oldu."Cevap vermedim."Çağla...""Beni rahat bırak."Yanından geçip yürümeye devam ettim.Arkamdan sadece tek bir cümle söyledi."Başın belaya girerse ilk bana gel."Durmadım.Çadıra girdim.Azra fermuarı kapattı.Sessizlik...İkimiz de konuşmuyorduk.Bir süre sonra Azra bana döndü."Numarayı ara.""Kapalı.""Nasıl biliyorsun?""Az önce denedim.""Engelle."Başımı iki yana salladım."Hayır.""Neden?""Belki kim olduğunu öğrenebilirim."Azra bana birkaç saniye baktı."Tek başına bir şey yapmayacağına söz ver."Gülümsedim."Söz.""Gerçekten?""Gerçekten."Azra sonunda uzanıp uyumaya çalıştı.Yaklaşık on dakika sonra nefesi düzene girmişti.Uyumuştu.Ama benim gözlerime gram uyku girmiyordu.Telefonumu yeniden açtım.Mesaj ekranına baktım.Tam kapatacakken...Tittt...Telefon titreşti.Kalbim ağzıma geldi.Yine aynı numara.Parmaklarım titreyerek mesajı açtım.-Uyumadığını biliyorum.Bir anda doğruldum.Çadırın dışına baktım.Sessizlik...Sadece cırcır böceklerinin sesi.Titreyerek yazdım.-Sen kimsin?Mesaj anında görüldü.Bu kez bekletmedi.Doğru soruyu sor.Kaşlarımı çattım.-Ne istiyorsun?Yine cevap geldi.-Seni korumaya çalışıyorum.İçimden sinirle güldüm.-Beni korkutarak mı?Uzun süre cevap gelmedi.Tam telefonu kapatacakken yeni mesaj düştü.-Yarın sabah saat yedi.Göle tek başına gel.Boğazım düğümlendi.-Gelmezsen çok geç olacak.Kalbim deli gibi atıyordu.Telefonu elimden bırakıp dizlerimi kendime çektim.Gitmeli miydim?Yoksa bu bir tuzak mıydı?Tam bunu düşünürken...Telefon bir kez daha titredi.Son mesaj.-Ve sakın...Rüzgar'a söyleme.