Gülüşünde saklı

Rüzgar'ın yüzündeki ifade beni daha da korkutmuştu.Elindeki telefon hâlâ açıktı.Bakışları benim elimde tuttuğum telefona kaydı.Sonra yeniden gözlerime baktı."Çağla..."Sesi ilk kez bu kadar ciddiydi."O numara sana ne zamandır mesaj atıyor?"Boğazımı temizledim."Bilmiyorum...

Dün başladı.""Dün mü?"Başımı salladım.Rüzgar derin bir nefes aldı."Sana ne yazıyor?"Bir an duraksadım.Söylemeli miydim?Ya gerçekten bu işin içindeyse?Ya mesajlar doğruysa?Rüzgar düşüncelerimi okumuş gibi konuştu."Bana güvenmiyorsun."Cevap vermedim.Aslında güvenmek istiyordum.Ama içimdeki korku, güvenimin önüne geçiyordu."O zaman..." dedi sessizce."...Bende sana güvenmeyeceğim."Kaşlarımı çattım."Ne?""Sana hiçbir şey sormayacağım."Bir adım geri çekildi.Kalbime ince bir sızı oturdu."Otobüsler hazırlanıyor."dedi Azra Başımı salladım."Geliyoruz."Azra bana dikkatlice baktı."İyi misin?""Evet."Rüzgar hafifçe gülümsedi."Ona iyi bak."Azra kaşını kaldırdı."Her zamanki gibi."Üçümüz birlikte kamp alanına doğru yürümeye başladık.OtobüsHerkes yerine geçmişti.Ben cam kenarına oturdum.Azra da yanıma geçti.Otobüs hareket etmeye hazırlanırken telefonum yeniden titredi.Kalbim hızlandı.Aynı numara...Mesajı açtım.-Eve dönünce odana bak.Nefesim kesildi.Hemen yazdım.-Sen kimsin?Mesaj görüldü.Bu kez cevap çok kısa geldi.-Sana ait olan bir şeyiyıllardırsaklıyorum.Telefonu elimden düşürüyordum neredeyse."Sana ne oldu?" diye fısıldadı Azra."Eve gidince anlatırım."Tam telefonu cebime koyacakken yeni bir mesaj geldi.Ve sakın annene hiçbir şey söyleme.Bu kişi...Ailemi tanıyordu.Yol boyunca tek kelime etmedim.Camdan dışarıyı izliyordum.Rüzgar ise birkaç koltuk önümdeydi.Ara sıra dönüp bana bakıyordu.Ama hiçbir şey söylemiyordu.Belki de ilk kez...Bana gerçekten zaman tanıyordu.Eve DönüşOtobüs okulun önünde durdu.Veliler çocuklarını almaya gelmişti.Ben annemi görünce istemsizce gülümsedim."Anne!"Sarılır sarılmaz bütün yorgunluğum üzerimden akıp gitmişti."Geçmiş olsun canım.""Teşekkür ederim."Tam arabaya binecekken telefonum son kez titredi.Şimdi hiçbir şey belli etme.Telefonu hızla kapattım.Annem fark etmemişti.Yol boyunca kamptan konuştuk.O ise sürekli gülümsüyordu.Ben de gülümsüyor gibi yapıyordum.Ama aklım tek bir yerdeydi.Odam...AkşamAyakkabılarımı çıkarıp doğruca odama çıktım.Kapıyı kapattım.Etrafı dikkatlice incelemeye başladım.Dolap...Masa...Kitaplık...Hiçbir şey yoktu."Ben de ne bekliyordum ki?" diye mırıldandım.Tam yatağıma oturacaktım ki...Ayağım sert bir şeye çarptı.Eğildim.Yatağın altından küçük, siyah bir kutu çıktı.Aynı...Gölde bulduğum kutunun aynısı.Bu kez kapağında tek bir not vardı."Gerçek bazen sandığından daha yakındır."Elllerim titriyordu.Kutuyu yavaşça açtım.İçinden eski bir fotoğraf çıktı.Fotoğrafta iki küçük çocuk vardı.Yüzleri seçiliyordu ama yılların etkisiyle biraz solmuştu.Çocuklardan biri...Bendim.Diğeri ise...Fotoğrafın tam o kısmı yırtılmıştı.Sanki biri özellikle o kişiyi gizlemişti.Arkasında ise tek bir tarih yazıyordu.12 AğustosVe altında...Titrek bir el yazısıyla tek cümle..."Bir gün gerçeği öğrendiğinde bana kızacaksın."Fotoğraf elimden kaydı.Tam o anda telefonum yeniden titredi.Ekranda yine aynı numara vardı.Ama bu kez mesaj değil...Arama geliyordu.Parmağım "Cevapla" tuşunun üzerinde titriyordu.