Gülüşünde saklı

bölüm 20Parmağım "Cevapla" tuşunun üzerinde titriyordu.Kalbim öyle hızlı atıyordu ki sanki odanın içinde yankılanıyordu.Kimdi bu?Neden beni arıyordu?Ve en önemlisi...Benden ne istiyordu?Derin bir nefes aldım.Tam aramayı cevaplayacaktım ki...Telefon sustu.Arama sona ermişti."..."Birkaç saniye boyunca ekrana boş boş baktım."Hayır..."Hemen aynı numarayı geri aradım.Telefon sadece iki kez çaldı.Sonra..."Aradığınız numaraya ulaşılamıyor."Kaşlarımı çattım."Bu nasıl olabilir?"Tekrar aradım.Aynı sonuç.Bir kez daha.Yine ulaşılamıyordu.Telefonu yatağın üzerine bıraktım.Sinirden ellerim titriyordu.Tam o sırada ekran yeniden aydınlandı.Yeni mesaj.Nefesimi tutarak açtım.Sesimi duyman için henüz erken.Gözlerimi kapattım.Bu kişi benimle oyun oynuyordu.Ve ne yaptığını çok iyi biliyordu.Parmaklarım hızla klavyeye gitti.Kimsin sen?Mesaj görüldü.Bu kez cevap gelmedi.Dakikalar geçti.Telefon sessizdi.Sinirle telefonu yatağa fırlattım.Sonra yerde duran siyah kutuya tekrar baktım.İçindeki fotoğrafı elime aldım.Yırtılmış köşeyi parmağımla yokladım.Biri...Bilerek kesmişti.Fotoğraftaki diğer kişiyi saklamak istemişti.Ama neden?Fotoğrafın arkasındaki yazıyı tekrar okudum."Beni affetmeyeceğini biliyorum."Boğazım düğümlendi.Tam o sırada kapım çalındı."Çağla?"Annemin sesiydi."Kızım, yemeğe gel."Fotoğrafı hızla kutunun içine koydum."Geliyorum anne."Kutuyu dolabımın en alt rafına sakladım.Derin bir nefes alıp aşağı indim.Akşam yemeği boyunca annem kampı soruyordu."Nasıl geçti?""Güzeldi.""Arkadaşların eğlendi mi?""Evet.""Kamp ateşi yaptınız mı?""Hı hı."Cevaplarım tek kelimeydi.Annem kaşığını tabağa bıraktı."İyi misin?"Başımı kaldırıp gülümsedim."Sadece biraz yoruldum."Bana birkaç saniye baktı.Sonra gülümsedi."O zaman yemekten sonra dinlen."İçimde hafif bir suçluluk oluştu.İlk defa anneme bu kadar büyük bir şey saklıyordum.Yemekten sonra doğruca odama çıktım.Kapıyı kilitledim.Telefonumu elime aldım.Yapmam gereken ilk şeyi biliyordum.Azra.Aradım.Daha ilk çalışta açtı."Çağla?"Sesi telaşlıydı."İyi misin?""Hayır."Sessizlik oldu."Ne oldu?"Her şeyi anlattım.Kutuyu...Fotoğrafı...Mesajları...Ve gelen aramayı...Azra tek kelime etmeden dinledi.Konuşmam bitince derin bir nefes verdi."Bu iş düşündüğümüzden daha büyük.""Biliyorum.""Kutuyu kimseye gösterdin mi?""Hayır.""İyi yapmışsın.""Ne yapacağız Azra?"Bir süre sessiz kaldı.Sonra kararlı bir sesle konuştu."Artık bunu sadece ikimiz çözemeyiz.""Ne demek istiyorsun?""Yardım almamız gerekiyor."Kimden yardım alacağımızı soracakken telefonum titredi.Arayan Azra değildi.Mesaj gelmişti.Bu kez...Rüzgar.Ekranda sadece iki kelime vardı.Eve vardın mı?Telefonun ekranına uzun süre baktım.Azra hâlâ hatta bekliyordu."Kim yazdı?""...Rüzgar.""Ne diyor?""Eve vardın mı diye sormuş."Azra hafifçe gülümsedi."Bence cevap ver.""Ya...""Çağla."Sözümü kesti."Mesaj atan o olsaydı sana bunu sormazdı."Haklıydı.Parmaklarım yavaşça klavyeye dokundu.Vardım.Mesajı gönderdim.Yaklaşık on saniye sonra cevap geldi.İyi olduğuna sevindim.Hepsi buydu.Ne açıklama...Ne tartışma...Ne de kendini haklı çıkarmaya çalışma.Sadece..."İyi olduğuna sevindim."İçimde tarif edemediğim bir his oluştu.Belki de...İlk kez...Rüzgar gerçekten bana zaman tanıyordu.Tam telefonu bırakacakken...Bilinmeyen numaradan yeni bir mesaj geldi.Bu kez tek bir cümle vardı."Ona yeniden güvenmeye başladın."Kalbim duracak gibi oldu.Mesajın devamı birkaç saniye sonra geldi."Bu, yapacağın en büyük hata olabilir."Telefon elimden kayıp yatağın üzerine düştü.Nefesim hızlandı.O kişi...Sadece beni izlemiyordu.Mesajlaştığım kişiyi bile biliyordu.Odamın kapısına istemsizce baktım.Perde hafifçe rüzgârla sallanıyordu.Pencere...Aralıktı....Bir anda boğazım düğümlendi.Çünkü pencerenin önünde...Çamurlu bir ayakkabı izi vardı.