Gülüşünde saklı

Telefonu yavaşça komodinin üzerine bıraktım.Derin bir nefes aldım."Ben kafayı yiyeceğim..."Tam o sırada kapım bir anda açıldı."ABLAAAAAA!"Daha dönmeye fırsat bulamadan dört yaşındaki kardeşim Deniz bacağıma sarıldı."Deniz!

Oğlum korkuttun beni."Deniz kocaman gülümsedi."Korktun mu?""Biraz.""Harika!""...""Çünkü ben gizli ninja oldum."Kahkaha attım."Ninja mı oldun sen?"Başını gururla salladı."Evet.""Kim yaptı seni ninja?""Kendim.""Vay be."O sırada koridordan Aras'ın sesi geldi."Deniz!""Kııı?""Sabah sabah ablanı niye korkutuyorsun?"Deniz hiç düşünmeden cevap verdi."Canım istedi."Ben gülerken yatağın üzerine oturdum.Aras kapının önüne geldi.Saçları dağılmıştı.Elinde de telefon vardı.Deniz'i görünce kollarını bağladı."Gel buraya."Deniz hemen arkamda saklandı."Gelmem.""Neden?""Sen bana öpücük atıyorsun."Aras şaşkınlıkla bana baktı."Ben sana ne zaman öpücük attım?"Deniz ciddi ciddi konuştu."Dün.""Dün sana iyi geceler öpücüğü attım.""İşte.""E?""Bugün istemiyorum."Ben artık gülmekten nefes alamıyordum.Aras bana döndü."Gülme.""Gülemiyorum zaten.""Gülüyorsun.""Biraz."Deniz kafasını uzatıp Aras'a baktı."Sen küs müsün?""Hayır.""Suratın öyle demiyor."Aras iki saniye sustu.Sonra pes etmiş gibi iç çekti."Bu çocuk dört yaşında değil.""Bence de.""En az kırk."Deniz gururla ellerini beline koydu."Ben büyüdüm.""Ne kadar?""Beş.""Az önce dört yaşındaydın.""Canım istedi büyüdüm."Tam o sırada aşağıdan annelerinin sesi yükseldi."Çocuklar!