Gülüşünde saklı

Telefon elimde donup kalmıştı.Ekranda iki mesaj vardı.Can:"Bu arada Çağla, yeni komşunuz Efe'nin adı Efe değil mi?"Ve hemen altında...Bilinmeyen Numara:"Demek tanıştınız. 😊"Boğazım düğümlendi.Azra telefondan seslendi."Çağla?""Hı?""İyi misin?""Evet..."Hayır.Hiç iyi değildim."Azra...""Efe'den sana bahsetmedim değil mi?""Hayır.""O zaman Can nereden biliyor?"Azra birkaç saniye sustu."Bilmiyorum..."Telefonuma tekrar baktım.Acaba...Can mıydı?Hayır.Can böyle bir şeyi bu kadar ciddi sürdüremezdi.Tam bunu düşünürken gruba yeni bir mesaj düştü.Can:"Arkadaşlar acil."Muhammed:"Yine ne oldu?"Can:"Buzdolabını açtım."Oğuz:"Eee?"Can:"Işık benden önce yandı."Grup birkaç saniye sessiz kaldı.Azra bana fısıldadı."Bu çocuk bir gün bizi akıl hastanesine gönderecek."İlk kez o gece gerçekten güldüm.Can hemen ikinci mesajı attı."Bence buzdolabı benden hızlı."Muhammed:"Can...

Git uyu."Can:"Uyuyamam."Oğuz:"Niye?"Can:"Yastığım bana soğuk davranıyor."Azra kahkahayı bastı."Tamam.""Bu kesin normal değil."Ben telefonu kapatacakken...Bilinmeyen numaradan yeni mesaj geldi.-Can'ı boş ver.Gülüşüm yine kayboldu.Devam etti.-Asıl Efe'yi merak et.Kalbim hızlandı.-Yarın okula onunla git.Kaşlarımı çattım.-Ama sakın ona fotoğrafları gösterme.Parmaklarım titredi.Ben fotoğraflardan Efe'ye hiç bahsetmemiştim.Hızla yazdım.-Sen Efe'yi tanıyor musun?Mesaj görüldü.Uzun süre cevap gelmedi.Tam telefonu bırakacakken...-Senden daha uzun zamandır.İçime bir ürperti yayıldı.O sırada kapım hafifçe aralandı.Küçük kardeşim Deniz, elinde peluş ayısıyla içeri girdi."Abla...""Evet?""Uyuyamadım."Gülümsedim."Gel bakalım."Deniz yatağın yanına oturdu.Bir süre odama baktı.Sonra camı gösterdi."Abla...""Noldu?""Az önce camın önünde biri vardı."...Kanım çekildi."Ne dedin?""Kapişonlu bir abi."Hızla cama koştum.Perdeyi araladım.Sokak bomboştu.Sadece rüzgâr esiyordu.Deniz omuz silkti."Kaçtı galiba."Telefonum yeniden titredi.-Perdeyi açınca beni göremezdin zaten.Elimdeki telefon neredeyse yere düşecekti.Çünkü...Perdeyi açtığımı da biliyordu.Telefonu yavaşça yatağın üzerine bıraktım.İçimdeki huzursuzluk gitgide büyüyordu.Deniz çoktan uyuyakalmıştı.Üzerini örttüm, alnına küçük bir öpücük kondurdum."İyi geceler."O ise uykusunda mırıldandı."Can abi yine düştü mü?"İstemsizce güldüm."Yok...""Bugün düşmedi."Tam bunu söylemiştim ki telefonuma grup bildirimi düştü.Can:Arkadaşlar çok acil.Oğuz:Korkuyorum ama yaz.Can:Bugün düşmedim.Azra:Mucize.Can:Ama sandalyem düştü.Muhammed:Sen otururken mi?Can:Hayır.Oğuz:O zaman nasıl düştü?Can:Beni görünce heyecanlandı.Azra kahkaha emojileri attı.Muhammed sadece şunu yazdı:Ben bu gruptan çıkacağım.Can anında cevap verdi.-Çıkarsan üzülürüm.İki saniye sonra ikinci mesaj geldi.-Ama çok değil.Telefonu elimde tutarken istemsizce gülümsedim.Ne kadar kafayı sıyırmış olsa da...Can'ın mesajları ortamı bir anda değiştiriyordu.Tam o sırada...Telefonum yeniden titredi.Bilinmeyen Numara:-Gülmene sevindim.Yüzümdeki gülümseme yine kayboldu.Bu kişi...Sanki beni izlemiyor ama her yaptığımı biliyordu.Ertesi SabahAlarm çalmadan gözlerimi açtım.Neredeyse hiç uyuyamamıştım.Hazırlanıp aşağı indim.Annem mutfaktan seslendi."Çağla, kahvaltı etmeden çıkma.""Tamam anne."Tam ayakkabılarımı giyerken kapı çaldı.Kapıyı Aras açtı.Karşısında...Rüzgar vardı.Elinde küçük bir poşet tutuyordu."Selam."Aras kollarını bağladı."Ooo hoş geldin brom""Çağla'yla iki dakika konuşabilirmiyim."Ben kapının olduğu yere geldim.Rüzgar beni görünce hafifçe gülümsedi."Günaydın.""Günaydın değil."Rüzgar'ın gülümsemesi silindi."Konuşabilir miyiz?""Hayır."Elindeki poşeti uzattı."En sevdiğin çikolatalardan aldım."Omuz silktim."Şeker yemiyorum."Aras kısık sesle mırıldandı."Dün iki paket yemiştin."Arkasına dönüp sertçe baktım."Abi.""Tamam sustum."Rüzgar derin bir nefes aldı."Biliyorum bana kızgınsın.""Doğru biliyorsun.""Ama beni dinlersen...""Dinlemek istemiyorum."Tam kapıyı kapatacakken...Can bisikletiyle sokağa girdi.Fren yapmak isterken...FİİİİT!Bisiklet durmadı.Can da durmadı.Doğruca Aras'ın çöp kutusuna daldı.PAT!Üç saniye sessizlik oldu.Çöp kutusunun içinden Can'ın sesi geldi."Kim attı bunu buraya?"Oğuz uzaktan yürüyordu."Can...""Hı?""O çöp kutusu."Can başını çıkardı."Ha..."Bir an düşündü."Demek o yüzden kokuyor."Aras istemsizce güldü.Ben de gülmemek için dudağımı ısırdım.Can üstünü silkeleyerek ayağa kalktı."Herkese günaydın."Rüzgar kaşını kaldırdı."İyi misin?"Can gayet ciddi cevap verdi."Çöp kutusu benden kötü."Oğuz başını iki yana salladı."Bu çocuk fizik kurallarına meydan okuyor."Can bizi tek tek süzdü."Ne oldu?"Kimse cevap vermedi.Sonra Rüzgar'ın elindeki poşeti gördü."Aaa...""Barışma paketi."Rüzgar utandı.Can poşetin içine baktı."Çikolata var."Bana döndü."Çağla.""Ne?""Barışmayacaksan çikolataları boşa gitmesin."Bir anda hepimiz Can'a baktık.O ise gayet masum bir ifadeyle omuz silkti."İsraf haram."Azra o sırada sokağın başından geldi.Can'ı çöp kutusunun yanında görünce kahkahayı bastı."Sen yine ne yaptın?"Can gururla cevap verdi."Mahalleyle kaynaşıyorum."Tam herkes gülerken...Telefonum cebimde titredi.Ekrana baktım.Bilinmeyen Numara:"Efe üç dakika sonra gelecek.