Gülüşünde saklı

bölüm 30Telefonumun ekranındaki tek kelimeye kilitlenmiştim."Rüzgar."Kalbim hızla çarpmaya başladı."Ne demek istiyor bu?"Tam o sırada sokağın başında Efe göründü.Elini sallayarak gülümsedi."Günaydın!"Ben de istemsizce gülümsedim."Günaydın."Rüzgar bunu görünce birkaç saniye sessiz kaldı.Bakışları önce bana, sonra Efe'ye kaydı."Kim bu?""Efe.""Yeni komşumuz."Efe yanımıza gelip hepimize tek tek selam verdi."Merhaba."Can hemen öne atıldı."Ben Can.""Efe.""Memnun oldum."Can elini sıktıktan sonra ciddi bir ifadeyle sordu."Top oynamayı biliyor musun?"Efe şaşırdı."Biraz."Can rahat bir nefes aldı."Tamam, insan çıkmışsın."Oğuz kafasına hafifçe vurdu."İlk tanışmada sorulan soruya bak."Can omuz silkti."Önemli bilgi."Azra kahkaha attı."Can'ın insanlık testi."Hepimiz okula doğru yürümeye başladık.Ben farkında olmadan Efe'yle sohbet ediyordum.Rüzgar ise biraz geride kalmıştı.Hiç konuşmuyordu.Muhammed bunu fark edip yanına yaklaştı."İyi misin?""İyiyim.""Yalan söyleme."Rüzgar başını eğdi."Çağla bana tek kelime etmiyor...""...ama daha dün tanıştığı çocukla gülüyor."Muhammed omzuna dokundu."Belki de sadece zamana ihtiyacı vardır."Rüzgar acı acı gülümsedi."Belki..."Tam o sırada telefonum titredi.Bilinmeyen Numara— Bugün ilk kez sana gerçekten gülümsedi.Kaşlarımı çattım.— Ama bir başkası bunu yanlış anlayacak.Telefonu hemen cebime koydum.Bunu kimsenin görmesini istemiyordum.Fakat...Tam telefonu cebime koyarken Rüzgar bunu gördü.Ekranda sadece bir anlığına beliren ismi okudu."Bilinmeyen Numara."Yüzündeki ifade değişti.İlk kez...Bana değil...Telefonuma güvenmemeye başlamıştı.Rüzgar'ın yüzündeki ifade bir anda değişmişti.Telefonuma bakıyordu.Sonra gözlerimin içine...Hiçbir şey söylemedi.Ama suskunluğu, söyleyeceği binlerce kelimeden daha ağırdı.Ben ise başımı çevirip yürümeye devam ettim.Okulun kapısına geldiğimizde Can bir anda durdu."Arkadaşlar..."Oğuz iç çekti."Başladı."Can ciddi bir ifadeyle okul binasına baktı."Bence okul bugün bana hazırlıklı."Muhammed kaşını kaldırdı."Ne demek o?""Dün düştüğüm için."Azra kıkırdadı."Can, okul sana hazırlıklı olmaz."Can omuz silkti."Olur.""Bugün düşmeyeceğim."Tam o anda ayağı okulun girişindeki paspasa takıldı.PAT!Bu kez yüzüstü yere kapaklandı.İki saniyelik sessizlikten sonra Efe eğilip elini uzattı."İyi misin?"Can hiç bozuntuya vermedi."Ben iyiyim."Ayağa kalkarken paspası gösterdi."Ama bu arkadaş biraz sinirli."Oğuz kahkaha attı."Paspas sana ne yaptı?""Bana tuzak kurdu."Azra gülmekten konuşamıyordu."Can...""Hı?""Bir gün yer çekimine dava açacaksın."Can ciddi ciddi düşündü."Aslında mantıklı..."Hepimiz gülerken Rüzgar tek bir kez bile gülmedi.Bakışları hâlâ bendeydi.Tam o sırada zil çaldı.Sınıfa doğru yürümeye başladık.Öğretmen henüz gelmemişti.Sınıfa girer girmez öğretmen arkamızdan içeri girdi."Çocuklar, bugün sınıfımıza yeni bir öğrenci katıldı."Efe ayağa kalktı."Merhaba, ben Efe."Sınıftan hafif bir alkış yükseldi.Öğretmen sınıfı süzdü."Boş yer..."Gözleri benim yanımdaki sıraya takıldı."Çağla'nın yanı boş.""Efe, sen oraya geç."Efe bana dönüp gülümsedi."Olur."Tam oturacakken...Sandalye sertçe geriye çekildi.Hepimiz aynı anda döndük.Rüzgar ayaktaydı.Sınıf sessizleşti."Oraya oturmayacak."Öğretmen şaşkınlıkla baktı."Rüzgar?""Efe başka yere otursun."Ben ayağa kalktım."Rüzgar, ne yapıyorsun?"İlk kez gözlerimin içine baktı."Sana güvenmek istedim."Sesi sakindi.Ama kırgındı."Sen ise benden bir şeyler saklıyorsun."Kalbim sıkıştı."Efe'nin bununla ne ilgisi var?""Belki hiçbir ilgisi yok."Bir adım daha yaklaştı."Ama senin var."Sınıfta çıt çıkmıyordu.Yağız sessizce Emre'ye eğildi."İşler kötüye gidiyor."Emre başını salladı."Evet..."Muhammed de ayağa kalktı."Rüzgar, sakin ol."Can ise Oğuz'a fısıldadı."Ben nefesimi tuttum."Oğuz dirseğiyle dürttü."Sen karışma."Can fısıldamaya devam etti."Karışmıyorum.""Sadece canlı yayın eksik."Azra gözlerini devirdi."Can...""Hı?""Bir dakika ciddi ol."Can başını salladı."Oldum."Tam üç saniye ciddi durdu.Sonra Emre'ye eğilip kısık sesle,"Bu sessizlik beni korkutuyor."deyince Emre istemsizce güldü.Ben derin bir nefes aldım."Rüzgar...""Ne?""Bana güvenmiyorsan bu senin kararın.""...Ama herkesin içinde bunu yapma."Rüzgar'ın gözleri dolacak gibi oldu.İlk kez sesini alçalttı."Ben sadece...""...Seni kaybetmek istemiyorum."Sınıf bir anda sessizliğe gömüldü.Tam o sırada...Telefonum cebimde yeniden titredi.Bilinmeyen Numara— İşte beklediğim an geldi.

Şimdi her şey daha da karışacak...Telefonu okumamla birlikte başımı kaldırdım.Ve...Rüzgar'ın bana değil...Telefonuma baktığını fark ettim.Yüzündeki hayal kırıklığı, gördüğüm en ağır ifadeydi.O an anladım.Bu kez kırılan...Benim güvenim değil, Rüzgar'ın güveniydi.