Gülüşünde saklı

bölüm 31Telefonumu yavaşça cebime koydum.Sınıftaki sessizlik boğucu bir hâl almıştı.Öğretmen, olanları anlamaya çalışıyordu."Rüzgar, yerine geç."Rüzgar gözlerini benden ayırmadan yerine oturdu.Hiç konuşmadı.Ama yüzündeki kırgınlık...İlk kez beni rahatsız etmişti.Ben de yavaşça yerime oturdum.Efe yanıma geçti."Umarım yüzümden değildir."Başımı iki yana salladım."Hayır.""Kesin mi?""Evet."Efe daha fazla üstelemedi.Ders başladı.Öğretmen tahtaya yazı yazarken telefonum cebimde hafifçe titredi.Kalbim sıkıştı.Bilinmeyen Numara-Bugün telefonunu daha az çıkar.

Sana bakan sadece ben değilim.Telefonu hiç açmadan sessize aldım.İçimde garip bir his vardı.Sanki...Gerçekten biri beni izliyordu.Tam o sırada öğretmen döndü."Efe.""Efendim hocam?""Tahtadaki soruyu çözebilir misin?"Efe ayağa kalktı.Sınıfın önüne geçti.Tam kalemi eline almıştı ki...Can elini kaldırdı."Hocam."Öğretmen gözlerini kapattı."Evet Can?""Efe daha yeni geldi.""Evet?""İlk gününde soru çözmesi ayıp olmaz mı?"Sınıf hafifçe güldü.Öğretmen gülümsememek için kendini zor tuttu."Neden ayıp olsun?"Can çok ciddi bir sesle cevap verdi."Misafire iş yaptırılmaz."Bu kez Yağız kahkahayı patlattı.Emre de gülerek başını salladı."Can'ın mantığı başka çalışıyor."Öğretmen de istemsizce gülümsedi."Peki Can.""Bu seferlik misafirliği bitti."Can omuz silkti."O zaman kolay gelsin."Efe de gülerek soruyu çözmeye başladı.Ben de istemeden gülümsedim.Tam o anda...Karşı sıradan bana bakan Rüzgar'ı fark ettim.Gülümsediğimi görmüştü.Ama o gülümsemeyi...Kendisine değil, Efe'ye sanmıştı.Yüzünü hemen çevirdi.İçim cız etti.Teneffüs zili çaldı.Herkes ayağa kalktı.Azra koluma girdi."Hadi kantine."Tam kapıya yönelmiştik ki...Rüzgar önümde durdu."Konuşabilir miyiz?"Başımı kaldırıp ona baktım."Şu an değil.""Lütfen.""Rüzgar, istemiyorum."Efe tam o sırada yanımıza geldi."Çağla, kantine geliyor musun?"Rüzgar'ın çenesi sıkıldı."Efe.""Evet?""Bir dakika bekleyebilir misin?"Efe sakinliğini bozmadı."Tabii."Rüzgar tekrar bana döndü."Senden tek istediğim...""...Bana doğruyu söylemen."Gözlerimi kaçırdım."Söyleyemem."Bu cevabım...Onu benden daha da uzaklaştırdı.Tam arkamı dönüp gidecekken...Can elinde iki tostla koridorda belirdi."Arkadaşlar!"Hepimiz ona baktık.Can iki tostu havaya kaldırdı."Kim barışırsa birini bedava veriyorum!"Koridor birkaç saniye sessiz kaldı.Oğuz alnına vurdu."Can...""Hı?""Bu zamanlama nasıl aklına geliyor?"Can şaşırdı."Kavga görünce acıkıyorum."Azra gülmekten duvara yaslandı.Rüzgar bile istemsizce gülümseyecek gibi oldu...Ama kendini tuttu.Tam o sırada...Telefonum yeniden titredi.Bu kez gelen mesaj sadece dört kelimeydi.Efe'ye güvenme, Çağla.Kanım çekildi.Mesajın devamı geldi.Çünkü bugün sana ilk yalanını söyleyecek.Telefon elimde titrerken...Karşımda duran Efe bana gülümsedi."Ne oldu?"Ben ise...İlk kez onun gözlerinin içine şüpheyle baktım.Telefonumu yavaşça cebime koydum."Efe'ye güvenme, Çağla."Bu cümle kafamın içinde dönüp duruyordu.Azra koluma dokundu."İyi misin?""İyiyim..."Sesim bile bana ait gibi gelmiyordu.Tam o sırada zil çaldı.Herkes yeniden sınıfa girdi.Ben yerime otururken istemsizce Rüzgar'a baktım.Eskiden olsa...Bana bakardı.Bu kez bakmadı.Camdan dışarıyı izliyordu.İçimde garip bir boşluk oluştu.Ders boyunca tek kelime etmedi.Ne bana baktı...Ne de benimle göz göze gelmeye çalıştı.Sanki...Vazgeçmişti.Bu düşünce canımı beklediğimden daha çok acıttı.Öğle teneffüsü...Azra, Oğuz ve Can kantine doğru giderken ben sınıfta kaldım.Rüzgar çantasını alıp çıkmak üzereydi.Derin bir nefes aldım."Rüzgar..."Durdu.Ama arkasını dönmedi."...Ne var?"Sesi...Hiç olmadığı kadar soğuktu."Konuşabilir miyiz?"Kısa bir sessizlik oldu.Sonra omzunun üzerinden bile bakmadan cevap verdi."Konuşacak bir şey kalmadı."Kalbim sıkıştı."Lütfen."Bu kez döndü.Ama gözlerinde o eski sıcaklık yoktu."Ben haftalardır konuşmaya çalışıyorum Çağla.""Şimdi mi aklına geldi?"Ne diyeceğimi bilemedim.Haklıydı.Ben susarken...O hep konuşmaya çalışmıştı."Özür dilerim."Rüzgar acı acı gülümsedi."Geç kaldın."Bunları söyleyip sınıftan çıktı.Olduğum yerde kalakaldım.Koridorda yürürken Can, Rüzgar'ın omzuna dokundu."Barıştınız mı?"Rüzgar başını iki yana salladı."Yok."Can birkaç saniye düşündü."Cips ister misin?"Rüzgar istemsizce kaşını kaldırdı."Ne alaka?""Üzgün insanlar cips yer."Oğuz başını salladı."Bu bilgiyi nereden öğrendin?"Can gayet ciddi cevap verdi."Dün kendimde denedim."Azra kahkahayı bastı."Sonuç?"Can iç çekti."Cips bitti."Oğuz gülerek Can'ın sırtına vurdu."Sen gerçekten başka bir evrenden gelmişsin."İlk kez...Rüzgar'ın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.Ama o gülümseme de hemen kayboldu.Ben ise sınıfın kapısından onları izliyordum.Eskiden...Beni güldürmeye çalışan oydu.Şimdi...Ben ona yaklaşmaya çalışıyordum.Ve o...Benden uzaklaşıyordu.Tam o sırada telefonum titredi.Bilinmeyen Numara:— Roller değişti.