Gülüşünde saklı

bölüm 32Koridor bir anda sessizleşmişti.Telefonumu yavaşça cebime koydum.Az önce gelen mesaj hâlâ aklımdaydı."Efe'ye güvenme..."İçimde garip bir huzursuzluk vardı."Çağla."Başımı kaldırdım.Azra bana bakıyordu."Dalgınsın.""Biraz.""Biraz mı?"Cevap vermedim.Tam o sırada zil çaldı.Herkes yeniden sınıfa geçti.Efe benim yanıma oturdu."İyi misin?""Evet.""Pek öyle görünmüyorsun.""Geçer."Efe daha fazla üstelemedi.Karşı sıraya baktım.Rüzgar her zamanki yerine oturmuştu.Eskiden olsa dönüp bana mutlaka bakardı.Şimdi...Defterini açmış, sanki sınıfta ben yokmuşum gibi davranıyordu.İçim burkuldu.Dersin ortasında öğretmen bir proje ödevi olcağını söyledi."İkişerli grup olacaksınız."Sınıfta bir hareketlilik başladı.Can hiç beklemeden ayağa kalktı."Ben öğretmenimle grup olmak istiyorum."Öğretmen güldü."Neden?""Çünkü notum garanti olur."Sınıf kahkahaya boğuldu.Muhammed başını iki yana salladı."Can, böyle bir mantık yok."Can omuz silkti."Denemeden bilemeyiz."Öğretmen gülerek, "Yerine otur Can."Can dramatik bir şekilde iç çekti."Hayallerim yine suya düştü..."Azra kısık sesle bana,"Bu çocuk bir gün bizi okuldan attıracak."dedi.İstemeden gülümsedim.Tam o sırada öğretmen konuştu."Grupları ben belirleyeceğim."Kalbim hızlandı."Azra ile Oğuz.""Tamam hocam.""Muhammed ile Yağız.""Olur hocam.""Emre ile Can."Can sevinçle Emre'ye döndü."Artık kader ortağıyız."Emre güldü."İnşallah pişman olmam."Öğretmen listeye devam etti."Melisa ile..."Sınıfta kısa bir sessizlik oldu.Çoğu kişi Melisa'ya bakıyordu.Son zamanlarda herkes ondan uzak duruyordu.Öğretmen bunu fark etmiş gibi duraksadı."...Efe."Efe başını salladı."Tamam hocam."Melisa sessizce yerine geçti.Yüzündeki ifade...İlk kez bana üzgün görünmüştü.Kimse onunla konuşmuyordu.Bir an içim sızladı.Öğretmen son ismi söyledi."Çağla ile..."Gözüm istemsizce Rüzgar'a kaydı."...Rüzgar."Sınıfta küçük bir uğultu yükseldi.Can fısıldadı."İşte şimdi bölüm başlıyor."Oğuz dirseğiyle dürttü."Sus."Ben yavaşça ayağa kalktım.Rüzgar ise hiç kıpırdamadı.Öğretmen kaşlarını çattı."Rüzgar?"Sakin bir sesle cevap verdi."Hocam...""Başka biriyle çalışabilir miyim?"...Kalbim sanki bir an durdu.Eskiden...Ben ondan kaçıyordum.Şimdi ise...O benden kaçıyordu.Öğretmen şaşkınlıkla,"Neden?"diye sordu.Rüzgar gözlerini benden kaçırmadan cevap verdi."Anlaşamıyoruz."Bu söz...Canımı beklediğimden daha çok acıttı.Ben yavaşça konuştum."Hocam...""Hmm?""İsterseniz birlikte yapabiliriz."Rüzgar bana baktı.Bakışlarında öfke yoktu.Sadece...Kırgınlık vardı."Zorunda değilsin Çağla."İlk kez...Bana ismimle değil de o kadar mesafeli hitap etmesi içime oturdu.Tam o sırada telefonum cebimde titredi.Bilinmeyen Numara:-"Şimdi anlıyor musun?

Güven kırılınca tamir etmek ne kadar zormuş..."Telefonun ekranına bakarken boğazım düğümlendi.Çünkü...Bu cümle yalnızca Rüzgar'ı anlatmıyordu.Beni de anlatıyordu.