Gülüşünde saklı

bölüm 41Arabada oluşan sessizlik ikimizi de ele veriyordu.Rüzgar hâlâ yola bakıyordu.Ben ise...Az önce söylediği cümleyi düşünüyordum."Sevgililiğimiz sahte olabilir ama sevgim sahte değil..."Kalbim hâlâ normal atmıyordu.Sessizliği bozan kişi yine o oldu."Çağla...""Hı?""Az önce söylediğim şeyi unut."Başımı ona çevirdim."Neden?""Çünkü söylememem gerekiyordu.""Yani...""Ciddiye alma."İçimde garip bir hayal kırıklığı oluştu."Tamam."Rüzgar direksiyonu biraz daha sıkı tuttu.Aslında...Kendisi de söylediğine pişman gibi görünmüyordu.Sadece...Benim vereceğim cevaptan korkmuş gibiydi.Tam o sırada...Telefonum titredi.Ekranda yine aynı yazı vardı.Bilinmeyen NumaraRüzgar istemsizce ekrana baktı.Yüzündeki ifade bir anda değişti."Yine mi o?"Telefonu hemen elimle kapattım."Rüzgar...""Kim bu?""Bilmiyorum.""Bilmiyorsan neden her mesaj geldiğinde yüzün değişiyor?""Çünkü..."Cümlemi tamamlayamadım.Rüzgar derin bir nefes verdi."Boş ver."Arabayı apartmanın önünde durdurdu."Eve geldik."Kapıyı açacakken kolumdan hafifçe tuttu."Bir şey soracağım.""Sor.""Bana hâlâ güveniyor musun?"...Bu soru...Bütün cesaretimi elimden aldı.Gözlerinin içine baktım."Evet."Rüzgar acı acı gülümsedi."Yalan söylemeyi öğrenmişsin."Elimi yavaşça bıraktı."İyi geceler Çağla."Kapıyı açıp indim.Arkamdan bakmadan gaza bastı.Araba gözden kaybolana kadar öylece kaldım."Neden hiçbir şeyi düzeltemiyoruz..."Eve girer girmez odama çıktım.Kapıyı kilitledim.Telefonu açtım.Bilinmeyen Numara:— Onun yanında mesajı açmaman doğru karardı.Boğazım düğümlendi.— Çünkü artık sana değil, ona da zarar verebilirler.Kaşlarımı çattım."Onlar mı?"Hemen yazdım.— Onlar kim?Mesaj görüldü.Bu kez cevap uzun süre gelmedi.Yaklaşık bir dakika sonra telefon yeniden titredi.— Yakında öğreneceksin.

Ama önce Efe'nin çantasına dikkat et.Kalbim hızlandı.Tam o sırada kapım çalındı."Çağla?"Aras'ın sesiydi.Telefonu hızla yastığın altına koydum."Gel."Aras içeri girdi.Elinde iki bardak sıcak çikolata vardı."Annem yaptı."Birini bana uzattı.Yatağın kenarına oturdu."Bugün nasıldı?""Normaldi.""Bana normal diye yalan söyleme."Gülümsedim."Beni çok iyi tanıyorsun.""Sonuçta abinim."Bir an sessizlik oldu.Sonra Aras sanki konuyu değiştiriyormuş gibi konuştu."Bu yeni çocuk...""Efe.""Nasıl biri?"Omuz silktim."İyi biri gibi."Aras'ın yüzündeki gülümseme neredeyse fark edilmeyecek kadar azaldı."Öyle mi...""Niye sordun?""Merak ettim."Tam o sırada...Aras'ın telefonu çaldı.Ekrana baktı.Bir anlığına yüzündeki ifade değişti.Hızla telefonu sessize alıp cebine koydu."Ben aşağı iniyorum."Kapıya yöneldi.Tam çıkacakken durdu.Arkasını dönmeden konuştu."Çağla...""Hı?""Efe'ye hemen güvenme."...Kapı kapandı.Olduğum yerde donup kaldım.Çünkü...Bu cümleyi bana daha önce de biri söylemişti.Bilinmeyen Numara. 🌙📖Sabah telefonumun alarmıyla gözlerimi açtım.Dün gece yaşananlar...Rüzgar'ın söyledikleri...Ve bilinmeyen numaranın mesajları...Hepsi kafamın içinde dönüp duruyordu.Derin bir nefes alıp hazırlandım.Aşağı indiğimde Aras çoktan kahvaltıya oturmuştu."Günaydın.""Günaydın."Aras yüzüme kısa bir bakış attı."Bugün okul çıkışı direkt eve gel.""Neden?""Öylesine.""Aras...""Hı?""Bir şey mi oldu?""Yok."Ama sesindeki tedirginliği fark etmemek imkânsızdı.Okulun önüne geldiğimde Efe beni bekliyordu.ı"Günaydın.""Günaydın."Birlikte içeri girdik.Tam sınıfa girecekken...Can koşarak koridorda göründü."Arkadaşlar!"Oğuz daha onu görür görmez başını sıraya vurdu."Başladı..."Can nefes nefese yanımıza geldi."Çok önemli bir olay oldu!"Muhammed kaşını kaldırdı."Ne oldu?"Can dramatik bir ses tonuyla konuştu."Bu sabah annem..."Hepimiz merakla ona baktık."...beni uyandırmadı."...Yağız gözlerini devirdi."Bu mu önemliydi?""Tabii!""Neden?""İlk defa alarmımla uyandım."Azra alkış yaptı."Vay be."Can gururla göğsünü kabarttı."Artık büyüdüm."Oğuz gülerek,"Yok.""Neden?""Çorabın biri mavi biri siyah."Can aşağı baktı."...Ayrıntılara takılmayalım."Koridor yine kahkahalarla doldu.Ben de güldüm.Tam o sırada...Can'ın telefonu çalmaya başladı.Ekranı görünmüyordu.Can bir anda sustu.Gülümsemesi kayboldu."Bir dakika..."Koridorun sonuna doğru yürüyüp telefonu açtı.Biz uzaktan sadece şunları duyabiliyorduk:"Tamam...""Anladım...""Yok, şimdi konuşamam."Ardından telefonu kapattı.Yanımıza döndüğünde yine eski Can olmuştu."Ne bakıyorsunuz?"Oğuz kaşını kaldırdı."İlk defa seni ciddi gördük."Can sırıttı."Rol yapıyordum "Muhammed güldü."Niye?""Oscar alacağım."Herkes yeniden güldü.Ama...Benim aklım telefondaydı."Kim aramış olabilir?"Derse girdik.Öğretmen yoktu.Herkes kendi arasında konuşuyordu.Efe çantasını sıranın altına koyarken telefonu yere düştü.Eğilip aldı.Ekranı bir anlığına bana döndü.Bildirim vardı."1 yeni mesaj."Gönderen kısmı görünmeden ekran kapandı.Efe hızlıca telefonu cebine koydu.İçimde yine aynı huzursuzluk oluştu.Tam o sırada telefonum sessizce titredi.Kalbim hızlandı.Bilinmeyen Numara...— Bugün dikkatli ol.