Gülüşünde saklı

Sabah okula geldiğimde gözlerim sürekli Aras'ı arıyordu.Dün gece attığı mesaj aklımdan hiç çıkmıyordu."Seni her şeyin başladığı yere götüreceğim."Acaba nereye gidecektik?...Dersler normal geçti ama ben hiçbirine odaklanamadım.Can yine sınıfı güldürüyordu."Hocam, insanın beyni fazla çalışınca duman çıkar mı?"Öğretmen gözlüğünü indirip baktı."Hayır Can."Can rahat bir nefes verdi."Oh be...

Az önce düşündüm de."Sınıf yine kahkahaya boğuldu.Ben bile istemeden güldüm.Rüzgar dirseğiyle hafifçe bana dokundu."Güldün.""Gülmemek elde değil.""Can'ın ayrı bir yeteneği var.""Evet.""Bütün moralimi düzeltiyor."Rüzgar gülümsedi."Ben de."Kalbim yine hızlandı....Son ders de bitmişti.Herkes okuldan çıkıyordu.Ben çantamı alıp kapıya yöneldim.Kapının önünde Aras beni bekliyordu.Yanında Rüzgar da vardı.Aras bize baktı."Gelin."Sessizce peşinden yürümeye başladık.Yaklaşık on dakika sonra küçük bir parka geldik.Park bomboştu.Aras banklardan birine oturdu.Ben ve Rüzgar da karşısına geçtik.Uzun süre kimse konuşmadı.Sonunda Aras derin bir nefes aldı."İlk mesajı...""...burada attım."Şaşkınlıkla etrafıma baktım."Neden burası?""Çünkü Melisa olayından sonra seni ilk kez burada tek başına ağlarken görmüştüm."Boğazım düğümlendi.Hatırlıyordum.O günü hiç unutamamıştım.Aras konuşmaya devam etti."O gün yanına gelmek istedim.""Ama istemedin.""Kendi başına kalmak istiyordun.""Ben de uzaktan izledim."Gözlerim dolmaya başladı."Sonra...""...telefonumu elime aldım.""İlk mesajı attım.""Neden kendi numarandan yazmadın?"Aras başını eğdi."Çünkü abi olarak yazsaydım...""...beni dinlemeyeceğini düşündüm.""Senin kendi kararlarını vermeni istedim.""Ama yanlış insanlara güvenmenden de korktum."Sessizlik oldu.Sonra ona baktım."Beni korkuttun.""Biliyorum.""Her gece o mesajları bekledim.""Biliyorum.""Bazen ağladım."Aras'ın gözleri doldu."Bunu bilmiyordum.""Seni bu kadar üzdüğümü bilmiyordum."İlk defa sesi titriyordu."Beni affet."Başımı iki yana salladım."Hâlâ anlamıyorum.""Neden tek başına yaptın bunları?"Aras derin bir nefes aldı."Çünkü...""...seni kaybetmekten çok korkuyordum.""Melisa'dan sonra...""...bir daha aynı acıyı yaşamanı istemedim.""Efe'den şüphelendim.""Can'ı araştırdım.""Hatta Rüzgar'ı bile uzun süre izledim."Rüzgar şaşkınlıkla başını kaldırdı."Beni mi?""Evet.""Kardeşimi kimseye emanet edemezdim.""Sen gerçekten seviyor musun diye anlamaya çalıştım."Rüzgar hiç düşünmeden cevap verdi."Seviyorum.""Çok seviyorum."Aras birkaç saniye ona baktı.Sonra ilk kez gülümsedi."Anladım.""Bunu zaten son haftalarda görmeye başlamıştım."Ben şaşkınlıkla ikisine baktım."Yani...""...sen Rüzgar'ı da biliyordun?""Biliyordum.""Ve...""...ona güveniyorum."Gözlerim yeniden doldu.Bir anda ayağa kalktım.Aras da ayağa kalktı.Hiç düşünmeden ona sarıldım."Bir daha benden hiçbir şeyi saklama."Sırtımı okşadı."Saklamayacağım.""Söz."Ben ağlarken o da ağlıyordu.Belki de...İkimizin de ihtiyacı olan şey buydu.Bir süre sonra birbirimizden ayrıldık.Aras bu kez Rüzgar'a döndü."Gel bakalım."Rüzgar yanımıza geldi.Aras elini onun omzuna koydu."Kardeşimi sana emanet ediyorum.""Ama tek bir şartla.""Neymiş?""Bir gün bile gözünden yaş akıtırsan...""...karşında önce beni bulursun."Rüzgar hafifçe gülümsedi."Söz veriyorum.""Onu ağlatan değil...""...gülümseten kişi olacağım."Aras başını salladı."İşte bunu duymak istiyordum."O an...Aylardır peşimden koştuğum gizem sona ermişti.Artık bilinmeyen numara yoktu.Sadece...Beni herkesten çok seven, bazen yanlış yollar seçse de hep korumaya çalışan bir abim vardı.Ve ilk kez...İçimde gerçek anlamda huzur hissediyordum. ❤️Aras'ın omzundan yavaşça ayrıldım.Gözlerimdeki yaşları silerken gülmeye çalıştım."Çok aptalsın biliyor musun?"Aras burnunu çekip gülümsedi."Senden öğrendim.""Yalan.""Biraz."Rüzgar ikimize bakıp kıkırdadı."Siz kardeşsiniz gerçekten."İkimiz aynı anda ona döndük."Neden?""Aynı anda aynı bakışı attınız."Ben ve Aras birbirimize baktık.Sonra istemsizce güldük.Belki de...Uzun zamandır ilk kez içten gülüyorduk.Tam o sırada Aras cebinden telefonunu çıkardı."Bunu artık silmenin zamanı geldi."Telefonun ekranını bize çevirdi.Rehberde tek bir isim vardı.Çağla 🌼Altında ise...Gizli Numara uygulaması açıktı.Hiç düşünmeden uygulamayı sildi.Telefonu cebine koydu."Artık sana sadece abin olarak yazacağım."Başımı salladım."Başka türlüsünü de istemem."Rüzgar derin bir nefes verdi."Sonunda şu gizli numara işi bitti."Aras hafifçe gülümsedi."Bitmesi gerekiyordu.""Çünkü artık kardeşim yalnız değil."Rüzgar'ın omzuna hafifçe vurdu."Sen varsın."Rüzgar ciddi bir ifadeyle başını salladı."Her zaman."Aras bu kez bana döndü."Bir şey daha var.""Neymiş?""Bugüne kadar sana attığım bütün mesajları...""...sakladın mı?"Şaşkınlıkla başımı salladım."Evet.""Hiçbirini silmedim.""Neden?""Çünkü bir gün kimin attığını bulacağıma inanıyordum."Aras hüzünlü bir tebessüm etti."Sil onları.""Neden?""Çünkü artık korkuyla yaşamanı istemiyorum."Telefonumu cebimden çıkardım.Mesajlara baktım.İlk mesaj...Son mesaj...Hepsi karşımdaydı.Parmağım "Tümünü Sil" tuşunun üzerinde durdu.Derin bir nefes aldım.Sonra bastım."Emin misiniz?" yazısı çıktı.Bir an duraksadım.Rüzgar elimi tuttu."Geleceğe bak."Gülümsedim."Eminim."Ve bütün mesajlar...Bir saniye içinde kayboldu.İçimde garip bir hafiflik hissettim.Sanki aylardır sırtımda taşıdığım yük de o mesajlarla birlikte silinmişti.Tam o sırada Aras'ın telefonu çaldı.Ekrana baktı.Yüzündeki gülümseme bir anda kayboldu.Ben bunu hemen fark ettim."Abi...""Kim arıyor?"Aras ekrana birkaç saniye baktı.Sonra kısık bir sesle konuştu."...Efe."Ben ve Rüzgar aynı anda birbirimize baktık.Aras çağrıyı açtı."Alo?"Karşı taraftan gelen sesi duyamıyorduk.Ama Aras'ın yüzü saniyeler içinde bembeyaz oldu."Ne dedin sen?"..."Dur."..."Sakın hiçbir yere gitme."Telefon kapandı.Ben telaşla yanına gittim."Abi... ne oldu?"Aras yavaşça bize baktı.Bu kez sesi eskisinden çok daha ciddiydi."Sanırım...""...her şey bitmedi.""Çünkü Efe'nin bana anlatması gereken çok önemli bir şey var."Aras'ın yüzündeki ifade beni iyice korkutmuştu."Abi...""Ne oldu?"Aras derin bir nefes aldı."Şu an söyleyemem.""Niye?""Çünkü önce emin olmam gerekiyor.""Efe ne dedi?"Bana baktı."Onun ağzından duyman daha doğru olur.""Abi!""Söz...""...bir şey olursa ilk sana söyleyeceğim."Tam konuşacakken Rüzgar araya girdi."Aras.""Hı?""Biz de gelelim."Aras başını iki yana salladı."Hayır.""Neden?""Bu konuşmayı önce tek başıma yapmam gerekiyor.""Bazı şeyleri öğrenmeden Çağla'nın kafasını daha fazla karıştırmak istemiyorum."Ben sinirle kollarımı bağladım."Ben çocuk değilim.""Biliyorum.""Ama sen benim kardeşimsin.""Ve seni yine korumaya çalışıyorum."Derin bir nefes verdim."Tamam...""Ama beni merakta bırakma.""Bırakmayacağım."Aras bize kısa bir gülümseme attı."Akşam sizi ararım."Sonra arabasına binip uzaklaştı.Ben hâlâ arkasından bakıyordum.Rüzgar omzuma hafifçe dokundu."Gel.""Nereye?""Sana dondurma ısmarlayacağım."Ona döndüm."Şu durumda dondurma mı?""Evet.""Neden?""Çünkü sen üzülünce çikolatalı dondurma yiyorsun."Şaşkınlıkla ona baktım."Bunu nereden biliyorsun?"Gülümsedi."İnsan sevdiği kişiyi farkında olmadan ezberliyor."İçim yine sıcacık oldu."Çikolatalı olsun o zaman.""Baş üstüne prenses."Elimi tuttu.Bu kez hiçbir rol yoktu.Ne sahte sevgililik...Ne de gizli numaralar...Sadece ben...Ve gerçekten sevdiğim çocuk.Tam parka doğru yürürken...Rüzgar'ın telefonu çaldı.Ekrana baktı.Yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu."Kim arıyor?" diye sordum.Telefonu cebine koydu."Tanımadığım bir numara.""O zaman aç."Başını iki yana salladı."Hayır...""İçime kötü bir his doğdu."Tam bunu söylemişti ki...Telefon ikinci kez çalmaya başladı.Bu kez ekranda aynı numara vardı.Rüzgar derin bir nefes aldı."Sanırım...""...açmam gerekecek."Telefonu kulağına götürdü."Alo?"Karşı taraftaki kişi sadece tek bir cümle söyledi.Rüzgar'ın yüzündeki bütün renk çekildi."...Ne?"Ben telaşla koluna dokundum."Rüzgar... ne oldu?"Telefon yavaşça elinden indi.Bana baktı.Sesi neredeyse fısıltı gibiydi."Çağla...""...sanırım başımıza yeni bir bela geliyor."Kolunu tuttum."Ne oldu?