Gülüşünde saklı

Hastanenin koridorundan çıkarken içimde garip bir huzur vardı.Birkaç saat önce burada ağlıyorduk.Can'ı kaybettiğimizi düşünmüştük.Aras'ın yaptıklarını öğrenmiştik.Ben ise bütün bunların arasında bir an bile Rüzgar'ın elimden ayrılmadığını fark etmiştim.Şimdi ise...Can yaşıyordu.Aras iyiydi.Ve herkes yan yanaydı.Belki de uzun zamandır ilk kez içimdeki o ağır yük biraz olsun hafiflemişti.Rüzgar elimden tutarak yanımda yürüyordu.Mochi ise taşıma çantasının içinde kıvrılmış, uyuyordu.Aras birkaç adım önümüzde yürüyordu."Ben size bir şey söyleyeyim mi?" dedi Aras.Hepimiz ona baktık."Ne?""Bugün eve gidince kimse hastaneden bahsetmeyecek."Şaşkınlıkla baktım."Niye?""Çünkü artık yeter.""Can iyileşiyor.""Ben de iyiyim.""Biraz normal hayatımıza dönelim."Rüzgar başını salladı."Bence de."Aras bana baktı."Sen özellikle.""Ben ne yaptım?""Son birkaç gündür üç saat uyuyup bütün gün ağlıyorsun.""Ben ağlamıyorum."Rüzgar hemen araya girdi."Ağlıyor.""Rüzgar!""Ne?""Sen benim tarafımda olacaktın!""Ben gerçeğin tarafındayım prenses."Aras kahkaha attı."İşte damat dediğin böyle olacak.""Abi!""Tamam tamam."Rüzgar'ın yüzüne baktığımda onun da güldüğünü gördüm.İçimden istemsizce gülümsedim.Bazen insanın en sevdiği şey büyük mutluluklar değildi.Bir hastane koridorunda sevdiği insanlarla birlikte yürümek...Birinin elini tutmak...Bir başkasının şakasına gülmek...Ve eve dönecek insanların olduğunu bilmekti.Belki mutluluk sandığımız kadar karmaşık değildi.Belki mutluluk...Sadece kaybetmekten korktuğun insanları yanında görebilmekti.Arabaya geldiğimizde Rüzgar yine benim kapımı açtı."Buyurun prenses.""Teşekkürler pandacık."Aras arka koltuktan seslendi."Benim kapımı da açacak mısın?"Rüzgar dönüp ona baktı."Sen kendin açabilirsin.""Bak işte...""Demek gerçek yüzün bu."Hepimiz güldük.Ben arabaya bindikten sonra Mochi'nin çantasını kucağıma aldım.Mochi gözlerini açıp bana baktı."Ne oldu kızım?"Minicik patisini çantanın kenarına koydu.Rüzgar aynadan bize baktı."Babası burada."Mochi başını diğer tarafa çevirdi.Aras kahkaha attı."Resmen seni reddetti.""Ben bu kediyi neden büyüttüm?""Çünkü benim kızım.""Benim kızım.""Hayır, benim."Rüzgar ve benim tartışmamızı dinleyen Aras başını koltuğa yasladı."Allah'ım...""Bir kedi için kavga ediyorlar."Gülmeye başladım.Araba hareket etti.Bir süre sonra Rüzgar sessizce konuştu."Çağla.""Hı?""Bugün iyi misin gerçekten?"Pencereden dışarı baktım.Sonra ona döndüm."İyiyim.""Bu sefer gerçekten."Rüzgar gülümsedi."Tamam.""Çünkü seni uzun zamandır böyle huzurlu görmemiştim."Kalbim yine sıcacık oldu."Rüzgar...""Hı?""Teşekkür ederim.""Neye?""Her şeye.""Bugün ailemle tanıştığın için.""Can'ın yanında olduğun için.""Ben korktuğumda elimi tuttuğun için."Rüzgar birkaç saniye sustu.Sonra gözlerini yoldan ayırmadan cevap verdi."Ben zaten başka ne yapacağımı bilmiyorum ki.""Sen korktuğunda yanında olmak...""...bana yapılacak bir görev gibi gelmiyor.""Benim için normal olan bu."Başımı cama yasladım.İşte tam olarak bu yüzden seviyordum onu.Bana büyük sözler vermesinden değildi.Bazen hiçbir şey söylemeden yanımda kalmasındandı.Ben ağlarken çözüm bulmaya çalışmak yerine önce elimi tutmasındandı.Korktuğumda "korkma" demek yerine "ben buradayım" demesindendi.Ve belki de...İnsan gerçekten sevdiği kişiyi tam olarak böyle anlardı.Yanındayken kalbinin daha az yorulduğunu fark edince.Gözlerimi kapattım.Ama birkaç saniye sonra Rüzgar'ın sesi geldi."Uyumadın değil mi?"Gözlerimi açmadan cevap verdim."Hayır.""Yalan.""Değil.""Sesinden belli."Gözlerimi açıp aynadan ona baktım."Sen benim sesimi de mi ezberledin?"Rüzgar gülümsedi."Seninle ilgili çoğu şeyi ezberledim."Kalbim bir anda hızlandı."Mesela?"Rüzgar birkaç saniye düşündü."Sinirlenince kaşlarını çatıyorsun.""Çok önemli bir bilgi.""Bir şey anlatırken heyecanlanırsan ellerini kullanıyorsun.""Devam et bakalım.""Mutlu olduğunda gözlerin normalden biraz daha fazla parlıyor."Bir an sustu."Ve korktuğunda...""Ne yapıyorum?""Elimi daha sıkı tutuyorsun."Başımı eğdim.Farkında bile değildim.Rüzgar'ın sesi yumuşadı."Bugün çok korktun.""Evet.""Ama geçti.""Sen vardın."Rüzgar kısa bir süre sustu.Sonra:"Her zaman yanında olamayabilirim."Bu cümleyle ona baktım.Ama devam etti."Fakat olduğum her zaman, yanında olduğumu hissettirmeye çalışırım."İçimde garip bir sıcaklık yayıldı.Bazen bir insanın sana verebileceği en güzel şey gelecekle ilgili büyük sözler değildi.Sadece...Bugünü daha güzel hale getirmesiydi.Arka koltuktan Aras'ın sesi geldi."Ben burada yokmuşum gibi konuşmaya devam edin siz."Bir anda irkildim."Abi!"Aras kahkaha attı."Ne var?

Arabada ben de varım."Rüzgar gülerek başını salladı."Unutmuşuz.""Fark ettim."Ben de gülmeye başladım.Mochi'nin taşıma çantasından bir "miyav" sesi geldi.Aras çantaya baktı."Bak, Mochi bile benim tarafımda."Rüzgar aynadan ona baktı."Senin tarafında değil.""Nereden biliyorsun?""Çünkü onun babası benim.""Yine başladı..."Gülerek başımı salladım."İkiniz de çok saçmasınız."Rüzgar:"Sen bizi böyle seviyorsun ama.""Maalesef.""Maalesef mi?""Biraz.""Biraz mı?""Tamam, çok."Rüzgar'ın yüzündeki gülümsemeyi aynadan bile görebiliyordum.O an fark ettim.Bazen mutluluk gerçekten de böyle küçücük anların içine saklanıyordu.Bir araba yolculuğuna...Bir kedinin miyavlamasına...Abimin saçma yorumlarına...Ve sevdiğim insanın yüzündeki o gülümsemeye.Arabamız eve yaklaşırken dışarı baktım.Güneş yavaş yavaş batmaya başlamıştı.Gökyüzünün rengi değişiyordu.İçimden sessizce geçirdim:"Belki de hayatın en güzel tarafı, kötü günlerin hiç gelmemesi değildi.""Kötü günlerden sonra yanında kalacak insanların olmasıydı."Rüzgar arabayı evin önünde durdurdu.İlk önce Aras indi.Sonra Rüzgar benim kapımı açtı.Ben inerken elimi uzattı.Elini tuttum.Mochi'nin çantasını da diğer elime aldım.Rüzgar bana baktı."Yorgun musun?""Biraz.""Dinlen o zaman.""Sen?""Ben de birazdan gideceğim."İçimde hafif bir burukluk oluştu."Şimdiden mi?"Rüzgar bunu fark etmiş olacak ki gülümsedi."Yarın yine görüşeceğiz.""Gerçekten mi?""Gerçekten."Başımı salladım.Sonra Mochi'nin çantasına baktım."Bak, kızımız da senin gitmeni istemiyor."Rüzgar çantaya eğildi."Mochi?"Mochi kafasını kaldırdı."Babacım burada."Mochi sadece gözlerini kırpıştırdı.Aras arkadan seslendi:"Bu kedi senden daha olgun."Rüzgar kahkaha attı.Ben de güldüm.Sonra Rüzgar bana döndü."İyi geceler prenses.""İyi geceler pandacık."Birkaç saniye birbirimize baktık.Sonra Rüzgar gülümseyip arabasına doğru yürüdü.Ben kapının önünde kalıp onun uzaklaşmasını izledim.Araba gözden kaybolana kadar...Yerimden kıpırdamadım.Çünkü bazı insanlar hayatına girer ve hiçbir şeyi zorlamadan...Sana hayatın yeniden güzel olabileceğini hatırlatır.Benim için Rüzgar tam olarak buydu."Bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil, hayatın yeniden yaşamaya değer olduğunu hatırlatmak için gelir; en güzelleri ise bunu yaparken yanımızda kalır."Kapının önünde birkaç saniye daha öylece durdum.Rüzgar'ın arabası çoktan sokağın köşesinden dönüp gözden kaybolmuştu ama ben hâlâ baktığı yere bakıyordum.Mochi'nin taşıma çantası elimdeydi.Minik kafasını kaldırıp bana baktı."Miyav."Gülümsedim."Ne var?"Mochi tekrar miyavladı."Sen de mi onu özledin?"Çantanın fermuarını biraz açıp başını okşadım."Ben de."Sonra istemsizce güldüm."Gerçi daha iki dakika önce gitti."Mochi gözlerini kapatıp tekrar kıvrıldı."Sen hiç romantik değilsin."Kapıyı açıp içeri girdim.Salona geçtiğimde annem koltukta oturuyordu."Rüzgar gitti mi?""Evet.""Niye öyle kapının önünde dikilip kaldın?""Hiç..."Annem kaşlarını kaldırdı."Çağla.""Anne.""Yüzünden belli.""Ne belli?""Âşık olduğun.""Anne ya!"Annem kahkaha attı.Ben de utana utana odama doğru yürüdüm.Ama içimde garip bir mutluluk vardı.Odaya girip Mochi'yi yatağımın üzerine bıraktım.Çantadan çıkınca önce yatağın üzerinde birkaç adım attı, sonra yastığımın üzerine kıvrıldı.Ben de yanına oturdum.Bir süre onu izledim.Sonra telefonumu elime aldım.Ekranı açtığım anda Rüzgar'dan mesaj geldi.Pandacık:"Prenses?"Gülümsedim.Ben:"Efendim?"Üç nokta belirdi.Pandacık:"İçeri girdin mi?"Ben:"Evet."Pandacık:"Mochi?"Ben:"Yatağımda."Pandacık:"İyi.