Gülüşünde saklı

Gözlerimi açtığımda ilk fark ettiğim şey, odama dolan güneş ışığı oldu.İkinci fark ettiğim şey ise Mochi'nin yüzüme bakıyor olmasıydı.Hem de öyle normal bakmıyordu.Sanki bütün gece benim uyanmamı beklemiş ve artık sabrının sonuna gelmiş gibiydi."Günaydın.""Miyav.""Ben de seni gördüğüme sevindim."Bir kez daha miyavladı."Tamam, tamam.

Acıktın."Yataktan doğruldum.Mochi yatağın üzerinden atlayıp kapıya doğru koştu."Sen beni resmen kahvaltıya götürüyorsun."Arkasından giderken kendi kendime gülümsedim.Dün yaşadıklarım hâlâ aklımdaydı.Hastane...Can...Aras...Rüzgar...Bütün o korkular...Ama bugün içimde farklı bir his vardı.Sanki uzun zamandır ilk defa yeni bir güne gerçekten normal bir günmüş gibi başlayabiliyordum.Aşağı indiğimde mutfaktan sesler geliyordu.Deniz'in sesi özellikle çok yüksekti."Anneee!""Ne oldu Deniz?""Benim ekmeğim neden küçük?""Çünkü sen onu zaten iki dakikada bitiriyorsun.""Bu benim suçum değil."Mutfak kapısında durup onları izledim.Babam masada oturmuş çayını içiyordu.Annem kahvaltıyla uğraşıyordu.Deniz ise önündeki ekmeğe ciddi ciddi bakıyordu.Ben içeri girince annem bana döndü."Günaydın.""Günaydın."Babam gülümsedi."Günaydın kızım."Deniz hemen bana baktı."Abla!""Hı?""Benim ekmeğimi annem küçülttü.""Belki çok yiyorsundur."Deniz kaşlarını çattı."Sen de mi?"Gülmeye başladım."Şaka yapıyorum."Mochi doğrudan mama kabına koştu.Annem ona baktı."Sen de mi geldin?"Mochi cevap olarak miyavladı."Bak, o hiç konuşmadan istediğini anlatıyor."Deniz hemen"Ben de anlatıyorum.""Sen fazla anlatıyorsun." Dedi annemKahkaha attım.Masaya oturdum.Bir süre herkes kahvaltıyla uğraştı.Garipti.Gerçekten garipti.Dün hastane koridorlarında saatlerce ne olacağını düşünürken bugün burada oturmuş kahvaltı ediyorduk.Sanki hayat bize kısa bir mola vermişti.Tam çayımdan bir yudum almıştım ki telefonum titredi.Ekrana baktım.Pandacık ❤️Mesajı açtım.Rüzgar:"Günaydın."Gülümsedim.Ben:"Günaydın."Birkaç saniye sonra yeni mesaj geldi.Rüzgar:"Uyandın mı?"Ben:"Hayır."Cevap anında geldi.Rüzgar:"Telefonla uyuyan ilk insan."Kıkırdadım.Ben:"Belki rüyamda sana cevap veriyorum."Rüzgar:"Umarım rüyanda da bu kadar ters değilsindir."Telefonu masanın altına saklamaya çalışırken annemin sesi geldi."Kim o?""Hiç."Annem kaşlarını kaldırdı."Hiç kimse mesaj atmıyor yani"Deniz hemen:"Rüzgar abim!"Başımı ona çevirdim."Deniz!""Ne?""Sen niye her şeyi söylüyorsun?""Çünkü biliyorum."Babam gülmeye başladı.Annem de gülümseyerek:"Rüzgar mı gerçekten?""Anne...""Tamam, tamam."Telefonuma tekrar baktım.Rüzgar:"Bugün planın var mı?"Ben:"Henüz yok."Rüzgar:"İyi."Ben:"Neden?"Rüzgar:"Çünkü sana bir şey söyleyeceğim."Kaşlarımı çattım.Yine mi?Bu çocuk neden her konuşmasına gizemli bir cümleyle başlıyordu?Ben:"Ne?"Rüzgar:"Söylemem."Ben:"Rüzgar."Rüzgar:"Efendim prensesim?"Ben:"Merak ettirme."Rüzgar:"Merak et."Telefonu masaya bıraktım."Bu çocuk..."Annem bana baktı."Ne oldu?""Hiiiç."Deniz ağzındaki ekmeği çiğnerken"Rüzgar abim yine bir şey yapacak.""Sen nereden biliyorsun?""Çünkü ablam gülümsüyor."Bir an sustum.Babam da bana baktı."Doğru söylüyor.""Ben gülümsemiyorum.""Gülümsüyorsun.""Tamam."Başımı önüme eğdim."Biraz."Deniz hemen:"Çok.""Deniz!"Kahvaltı masası kahkahaya boğuldu.Kahvaltıdan sonra odama çıkıp üzerimi değiştirdim.Telefonumu yatağın üzerine bırakmıştım.Bir süre sonra tekrar titredi.Rüzgar'dan mesaj gelmişti.Rüzgar:"Hazır ol."Ben:"Nereye gidiyoruz?"Rüzgar:"Sürpriz."Ben:"Yine mi?"Rüzgar:"Evet."Ben:"En azından nereye gitdiğimizi söyle?"Rüzgar:"Evden çıkınca öğrenirsin."Telefonu yatağa attım."Sinir bozucu."Mochi yatağın üzerinde oturmuş bana bakıyordu."Sen de bana katılıyorsun değil mi?"Miyavladı."Bak, en azından sen beni anlıyorsun."Tam o sırada kapım çalındı sonraAnnem içeri girdi."Çağla.""Efendim?""Rüzgar aşağıda."Bir anda ayağa kalktım."NE?"Annem gülmeye başladı."Çocuk geldi.""Niye haber vermedin?""Şimdi veriyorum.""Aşağıda mı?""Evet."Saçımı hızlıca düzelttim.Annem beni izliyordu."Ne yapıyorsun?""Hiç.""Saçını üç dakikada dördüncü kez düzelttin.""Dağılmış."Annem gülümsedi."Tabii.""Anne!"Gülerek odadan çıktı.Ben de aynaya son bir kez baktım.Sonra kendi kendime"Tamam Çağla.""Normal davran."Aşağı indiğimde Rüzgar salonda oturuyordu.Babamla konuşuyordu.Beni görünce ayağa kalktı."Merhaba.""Merhaba."Rüzgar bana baktı."Hazır mısın?""Nereye gittiğimizi hâlâ bilmiyorum.""Birazdan öğreneceksin."Babam araya girdi."İkiniz nereye gidiyorsunuz?"Rüzgar gülümsedi."Bir yere."Babam kaşlarını kaldırdı."Bu cevap bana hiç güven vermedi."Gülmeye başladım."Merak etmeyin amca."dedi rüzgar"Ben merak etmiyorum."Bir saniye durdu."Biraz ediyorum."Rüzgar güldü.Tam kapıya yönelmiştik ki Deniz koşarak geldi."Ben de geliyorum!"Rüzgar durdu."Sen?""Evet.""Nereye?""Her yere.""Olmaz."Deniz'in yüzü düştü."Neden?""Çünkü bu Çağla'yla benim planımız."Deniz hemen bana döndü."Abla.""Efendim?""Sen söyle.""Ne söyleyeyim?""Beni de götür."Rüzgar kollarını bağladı ve kafasın hafifçe sağa yatırarak konuştu"Hayır."Deniz gözlerini kıstı."Çikolata getirirsen affederim."Rüzgar birkaç saniye ona baktı."Sen beni tehdit mi ediyorsun?""Hayır.