Gülüşünde saklı

ÇAĞLA'NIN AĞZINDANSabah uyandığımda ilk fark ettiğim şey, odanın fazla sessiz olduğuydu.Normalde evde bu kadar insan varken sessizlik diye bir şey olmazdı.Özellikle Deniz varsa...Mutfaktan gelen tabak sesleri, Ayça'nın bağırışları, Alya'nın bir şeylere gülmesi, Eren'le Ahmet'in tartışması...Hepsi bir şekilde evin içinde dolaşırdı.Ama o sabah birkaç saniyeliğine gerçekten sessizdi.Yatağımda doğrulup saçlarımı yüzümden çektim.Telefonumu elime aldım.Ekranda yeni bir mesaj vardı.Rüzgar.Mesajı açtığım anda yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu."Günaydın prenses."Altında birkaç saniye sonra gönderilmiş ikinci mesaj vardı."Uyandıysan aşağı gel.

Sana bir şey anlatacağım."Kaşlarımı kaldırdım."Ne anlatacaksın acaba?"Tam telefonu bırakacakken üçüncü mesaj geldi."Ve hayır, mesajla söylemeyeceğim."Gülmemek için dudağımı ısırdım."Pandacık..." diye mırıldandım.Tam yataktan kalkacaktım ki kapım bir anda açıldı.Deniz kafasını içeri uzattı."ÇAĞLA ABLA!""Ne oldu?""Acıktım."Bir an ona baktım."Sabahın kaçında?"Deniz omuz silkti."Acıktım işte.""Senin midenin saati yok mu?""Yok.""Fark ettim."Deniz odaya girip yatağımın üzerine çıktı."Ben kahvaltı istiyorum.""Tamam, gidiyoruz.""Bir de...""Ne?""Rüzgar abi bugün gelecek mi?"Gülümsedim."Muhtemelen."Deniz hemen sevindi."YES!"Sonra kapıya doğru koştu."DENİZ!"Durdu."Hı?""Merdivenlerden koşarak inme.""Tamam!"İki saniye sonra aşağıdan ayak seslerini duydum."DENİZ!""UNUTTUM!"Başımı iki yana sallayıp gülmeye başladım.Daha sabahın ilk dakikalarında ev yine eski hâline dönmüştü.Ve nedense...Bunun böyle olmasını seviyordum.Merdivenlerden aşağı indiğimde beklediğim gibi bir manzarayla karşılaştım.Deniz mutfağın ortasında durmuş, elinde bir kaşıkla tezgâha bakıyordu.Ayça kahvaltılıkları masaya dizerken Alya da çay bardaklarını taşıyordu.Eren ve Ahmet ise masanın diğer tarafında oturmuş, kendi aralarında bir şey konuşuyorlardı.Beni gören Ayça hemen:"Sonunda uyandın.""Uyandım."Deniz elindeki kaşığı havaya kaldırdı."Çağla abla!