Gülüşünde saklı

...Bir Hafta SonraBir hafta.Bazen bir haftanın çok uzun olduğunu düşünürdüm.Bazen de hiçbir şey olmamış gibi geçip gittiğini.Son birkaç gündür yaşananları düşündüğümde ise ikincisi daha doğru geliyordu.Bir hafta önce telefonuma gelen tehdit mesajları yüzünden geceleri telefonumu sessize bile alamıyordum.Kapının önünden gelen en ufak seste irkiliyordum.Sokaktan geçen her arabaya istemsizce bakıyordum.Ama sonra...Hiçbir şey olmadı.Ne yeni bir mesaj geldi.Ne başka bir olay yaşandı.Ne de o gece duyduğumuz şeylerin devamı geldi.İlk başta hepimiz dikkatliydik.Sonra biraz daha az dikkatli olduk.Sonra da Can'ın tabiriyle olayın tamamı "ergenlerin can sıkıntısından çıkardığı gereksiz bir prodüksiyon"a dönüştü.Ve açıkçası...Ben de buna inanmaya başlamıştım.En azından inanmak istiyordum.Telefonumu yatağımın üzerine bırakıp aynaya baktım.Saçlarımı toplamaya çalışırken kapım bir anda açıldı.Deniz kafasını içeri soktu."Çağla abla.""Hı?""Çok önemli bir soru soracağım."Elimdeki tokayı saçımda sabitlemeye çalışırken ona baktım."Ne?""Bugün kahvaltıda ne var?"Bir saniye sustum."Bu mu önemli soru?""Evet.""Beş dakikadır bunu mu düşünüyordun?""Evet."Başımı iki yana salladım."Sen gerçekten inanılmazsın."Deniz içeri girdi."Ben açım.""Daha yeni uyandın.""Uyandığımda aç oldum.""Bu normal.""Ben de onu diyorum."Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım."Git Ayça'ya sor.""Sen söyle.""Niye?""Çünkü sen ablasın.""Bu nasıl bir mantık?"Deniz omuz silkti."Benim mantığım.""Tamam.

Kahvaltıda ne olduğunu öğrenip gel.""Sen gelmiyor musun?""Birazdan."Deniz kapıya yöneldi.Tam çıkarken durdu."Çağla abla.""Hı?""Telefonun çaldı.""Kim?"Deniz telefonumu eline alıp ekrana baktı.Sonra yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu."Rüzgar abi."Telefonu elimden alıp baktım.Gerçekten Rüzgar'dı.Mesajını açtım.Rüzgar:Uyandın mı prenses?İstemeden gülümsedim.Deniz hemen yanıma sokuldu."Ne yazmış?""Hiç.""Okuyayım.""Hayır.""Ben okuyayım.""Deniz.""Tamam."Kapıya doğru yürüdü.Sonra tekrar döndü."Pandacık sana yine prenses demiş mi?"Gülerek:"Evet."Deniz başını salladı."Ben de ona pandacık diyeceğim.""Zaten diyorsun.""Bugün de diyeceğim.""Tamam."Deniz kapıdan çıkarken bağırdı:"RÜZGAR ABİİİ!"Koridordan Eren'in sesi geldi."Rüzgar burada değil!"Deniz:"TELEFONDA!"Eren:"Ha."Deniz:"BEN BİLİYORDUM!"Gülmeye başladım.Bu evde sessizlik diye bir şey gerçekten yoktu.Ama nedense...Bir hafta önce yaşadığımız o gergin günlerden sonra bu gürültü bana iyi geliyordu.Belki insan korktuğu bir şeyin artık olmayacağına inandığında, en sıradan sesleri bile özlüyordu.Mutfaktan tabak sesleri geliyordu.Salondan Can'ın kahkahası yükseliyordu.Deniz yine birilerine bağırıyordu.Ve ben ilk kez günlerdir içimdeki o huzursuzluğun biraz olsun azaldığını hissediyordum.Belki gerçekten hiçbir şey olmayacaktı.Belki bütün bunlar sadece saçma bir şakaydı.Belki de artık normale dönebilirdik.Kapının önünden geçerken Can'ın sesi geldi."BEN DİYORUM Kİ..."Ayça:"Can, hayır.""Ben daha söylemedim.""Ne söyleyeceğini biliyorum."Can:"Ben sadece—"Alya:"Hayır."Can:"Bir şaka yapacaktım."Eren:"Yapma."Can:"Niye?"Ahmet:"Çünkü geçen şakanda kumandayı buzdolabında bulduk."Can:"Yaratıcılıktı."Ahmet:"Yoğurdun yanında kumanda vardı."Can:"Teknoloji ve süt ürünlerini birleştirdim."Kahkaha attım.İşte tam olarak böyle bir gündü.Sıradan.Gürültülü.Saçma.Ama güzeldi.Ve belki de en önemlisi...sakindi.