Sıcak

Konum: Hastane, Suriye sınırı

Zaman: Ağustos 2016 sonu

​ Kilis Devlet Hastanesi'nin o soğuk, sivil dünyaya ait yabancı odasında zaman; bir köşedeki serum askısından düşen damlaların ritmik, sabırlı tıpırtılarıyla ağır ağır ilerliyordu. Yaman, göğsünden yükselen derin ve sarsıcı bir nefesle gözlerini araladığında, zihninde az önce gördüğü rüyanın o duru, ılık ve mucizevi hissi dolanıyordu. Son zamanlarda kabusları yerini içini tamamen Alya'nın doldurduğu toz pembe rüyalara bırakmıştı. Savaştan, travmallardan yani ölümden başka şeyler gördüğü güzel rüyalardı.

​Yıllardır benliğini, çocukluğunu, en karanlık gecelerini kanlı bir karabasan gibi boğan o felaket anı... O alevler içindeki devasa traktör, devrilen gürültülü metal kütlesi ve annesiyle babasının toprağa serilen cansız bedenleri... Şehit verdiği dostları, kardeşleri... Hepsi yine oradaydı. Ancak bu kez o dehşet dolu kabusun, o yakıcı yangının tam ortasında fısıldayan, elini sımsıkı tutan ve o ölümcül virajı kazasız geçirmesini sağlayan narin bir kız vardı: Alya.

​Yaman, sırtındaki taze dikişlerin gerilmesiyle bacağındaki şarapnel yarasının verdiği o keskin sızıyla yatakta hafifçe kıpırdandı. Pencereden süzülen çöl sıcağı, tül perdeleri hafifçe havalandırıyor, odadaki yoğun tentürdiyot ve antiseptik kokusuna karışıyordu. Başucundaki refakatçi koltuğunda oturan Almıla, abisinin hareketlendiğini fark eder etmez elindeki Sun Tzu'nun Savaş Sanatı kitabını kenara bırakıp hızla ona doğru eğildi.

​"Abi? Nasıl hissediyorsun? Ağrın var mı?"

​"Ağrı yok..." dedi Yaman. Sesi, günlerin uykusundan ve ciğerlerini yakan dumanın kalıntılarından ötürü çatallı, pürüzlüydü. "Sadece... Tuhaf bir hafiflik var üzerimde."

​Almıla çatılı kaşlarıyla abisinin yüzünü süzdü. Yaman Özbek’i kendini bildi bileli ilk kez böyle durulmuş, gözlerindeki o hırçın, fırtınalı ve tetikteki bakışların yerini garip, derin bir sükûnete bıraktığına şahit oluyordu. Bu durum onu içten içe şaşırtmıştı.