Sıcak

Konum: Askeri Misafirhane, İstanbul

Zaman: Eylül-Ekim 2016

Kilis Devlet Hastanesi'nin o ağır, tentürdiyot ve ilaç kokusu üzerine sinmiş, soluk sarı odasından taburcu olduğu gün, Yaman için zihinsel olarak çok daha çetin, yıpratıcı bir süreç başladı. İki haftalık yoğun tıbbi müdahale, serum tedavileri ve doktor gözetimindeki iyileşme evresinin ardından bedeni toparlanmıştı. Ancak hakkında verilen bir aylık görevden uzaklaştırma ve disiplin cezası kararı yüzünden ne sınır hattındaki Barut Timi’nin yanına dönebiliyor ne de o tozlu mülteci kampına tek bir adım atmasına izin veriliyordu. Askeriyenin sapa bir köşesindeki misafirhanede geçireceği o sonraki iki hafta, çatışmanın en şiddetli anında, kurşunların ortasında kalmaktan bile çok daha ağır, boğucu bir hücre cezası gibi çökmüştü üzerine.

​Dört duvar arasına sıkışıp kaldığı o odada, her oturduğunda gıcırdayan demir yatağın kenarına geçip, küçük ve demir parmaklıklı pencereden dışarıdaki kurak, çorak araziyi ve ufka doğru uzayıp giden gri asfaltı izlemekle geçen saatler; sırtındaki dikişlerin ve bacağındaki doku zedelenmesinin sızısından çok daha fazla yıpratıyordu çelikten bünyesini. Odadaki tek ses, sıvası dökülmüş duvarda asılı duran eski pilli saatin tık tık ilerleyen acımasız yelkovanıydı. O saatin her tıkırtısı, Yaman'ın göğsündeki o sabırsız yangını, içindeki o kavuşma hırsını biraz daha büyütüyor, odayı adeta daraltıyordu. Bir asker için eylemsizlik, hareket edememek, sahanın ve sevdiklerinin dışında kalmak ölümden de beter bir imtihandı.