Sıcak

Konum: Mülteci Kampı, Suriye-Türkiye sınırı

Zaman: Ekim 2016

Suriye sınırındaki o tozlu, rüzgârın çadır kumaşlarını dövdüğü mülteci kampında günler birbirini kovalarken, ben de kurduğum o küçük oyun alanında, kurak toprağın ortasında mülteci çocukların yüreklerindeki derin yaraları sarmaya devam ediyordum. Onlara dokunmak, gözlerindeki o korkuyu silip yerine bir nebze tebessüm koyabilmek en büyük sığınağımdı. Ancak çocuklarla ip atlamalarımdan, birlikte boyadığımız renkli resimlerden ve şarkılardan kalan her boş anımda, zihnimdeki çölün o keskin kumları dağılıyor ve aklım hep tek bir adama kayıyordu: Yaman’a.

​Kilis’teki hastaneye kaldırıldıktan sonra durumu nasıl olmuştu? Bacağı, sırtındaki o derin şarapnel ve dikiş yarası tamamen iyileşmiş miydi? Ya hakkında verilen o ceza süreci? Kafamın içini kemiren, uykularımı kaçıran bu soruları sormak için kaç defa Almıla’nın yanına gitmeye niyetlendim, sayısını bile hatırlamıyorum. Kaç kez adımlarımı onun kaldığı çadıra doğru attım da yarı yoldan döndüm... İçimdeki o çocuksu çekingenlik, utanma duygusu ve mahcubiyet her defasında dilimi kilitliyor, söze girmemi imkânsız kılıyordu. Onu görevinden alıkoyup, o sert askeri ciddiyetinin ve vakarının arkasında Yaman'ı sorarak mahcup duruma düşmekten deli gibi korkuyordum.

Benim çekingen tutumlarıma rağmen Almıla ile aramızdaki ilişki daha da ilerlemişti ve o benim bu sorularımı hiç duymadan hepsine cevap veriyordu. Hatta aramızdaki bu ilişki Melis'in beni kıskanmasına bile sebep olmuştu.

Almıla ile konuşurken yine de Melis'şe olduğu kadar rahat olamıyordum. Özellikle duygularımı ne kadar saklamaya çalışsam da o Skadi'ydi ve görünmeyeni görme konusunda gerçekten bir uzmandı. Abisini tam anlamıyla ilk defa affettiği o gece Yaman ile benim aramda bir şeylerin olmasından mutluluk duyacağını özellikle belirtmişti.