Sıcak

Konum: Alya’nın odası, İstanbul

Zaman: Kasım 2016 – Nisan 2017

Gecenin zifiri karanlığında balkon kapım hafifçe, ritmik bir dokunuşla tıkırdadığında kalbim adeta göğüs kafesime sığmaz olmuştu. Nefesimi tutup titreyen ellerimle tül perdeyi araladığımda, dışarıdaki karanlığın içinden süzülen o tanıdık, keskin ve derin gözlerle karşılaştım. Yaman... Nasıl nefes alınıp veriliye belki bir daha öğrenmem gerekiyordu. Çünkü şu an karşımda bana bakan bu sımsıcak bakışların gölgesinde bir buz gibi eriyerek kaybolmak üzereydim. Ailemin etrafıma ördüğü o yüksek beton duvarları, hareket sensörlü kameraları ve kilitli demir kapıları hiçe sayıp gölgelerin içinden bir hayalet gibi odama sızmıştı. Ağzımdan sadece tek bir kelime çıktı -Yaman- ve bu sesim -Alya, peri kızı- diye kulaklarımda yankılandı.

​O an aramızda ne sivil dünyanın katı kuralları ne de babamın o sarsılmaz sandığı yasakları kaldı. Soluk soluğa birbirimize sarıldığımızda, hayatımda ilk defa kendimi bu kadar güvende, bu kadar tamamlanmış ve ait hissettim. Yaman, o çatışmaların, soğuk mevzilerin ve barutun sertleştirdiği nasırlı elleriyle yüzümü bir billur kaseyi tutar gibi nazikçe avuçlarının arasına aldı. Gözlerimin en derin noktasına bakarken sesindeki o alçak fısıltı, ruhumun en ücra köşelerine kadar işliyordu. Gözlerinde daha önce görmediğim harika bir ışıltı vardı. Günlerdir hayalini kurduğum o saniyeler gerçeğe dönüşüyordu ve ben bu gerçekliğin içinde kaybolmak istiyordum.

​"Seni böyle görmek..." dedi, dudaklarında ilk kez şahit olduğum o huzurlu, savunmasız tebessümle. "Bütün o barut kokusunun, geçirdiğim o kanlı, soğuk yılların ve zihnimdeki kilitli karanlığın ortasında bana dünyaları veriyor Alya. Sen benim bu fırtınalı hayattaki tek sığınağımsın. Sen benim bütün kabuslarımı bitiren peri kızımsın."