Sıcak

Konum: Hastane, İstanbul

Zaman: Mart 2017 – Ocak 2018

Gözlerimi açtığımda karşılaştığım ilk şey, hastane odasının o soğuk, ruhsuz tavanı ve genzimi yakan, boğazımı kurutan yoğun ilaç kokusuydu. Bedenimdeki o ağır, dondurucu sızı, kemiklerime kadar işlemiş gibiydi ama asıl büyük felaket, belimden aşağısında uzanan koca bir hiçlikti. Bacaklarımı hareket ettirmeye çalıştım; olmadı. Bir kez daha, bütün irademi zorlayarak denedim, yoktu... Bedenimin yarısı sanki bana ait değildi artık. Hafif bir rüzgar vuruyordu bacaklarıma ve bu rüzgar dışında başka bir şey hissedemiyordum.

​O an kapının arkasındaki doktorların fısıltıları, babamın odadaki çaresiz, adımları yeri döven dolanışları ve Melis’in artık bu dünyada olmadığı gerçeği bir balyoz gibi indi kafama. Melis yoktu... En yakın sırdaşım, neşem toprağa girmişti. Ve ben, belden aşağısı tutmayan, tekerlekli sandalyeye mahkûm kalmış yarım, çaresiz bir kadındım. Üstelik üç aydır uyuyor olduğumu öğrenmekte kâbusun başka bir boyutuydu.

​Günler, kapkaranlık bir kâbus gibi birbirini kovaladı. Ben herşeyden habersiz uyurken birkaç sefer Almıla beni ziyarete gelmiş ama onun dışında herhangi bir bilgi alamadım Almıla'dan Yaman’dan ise tek bir haber bile alamıyordum. Babamın onu benden uzak tutmak, izini silmek için her yolu denediğini biliyordum ama asıl yıkım içimde yaşanıyordu. Yaman... O dağ gibi, güçlü, ölümün kıyısından dönen çelik gibi adam; tekerlekli sandalyede oturan, kendi kendine yetemeyen bu yatalak kızı ne yapsındı? Bu halde onun karşısına çıkmaya, onun o fırtınalı hayatına yük olmaya hakkım var mıydı? Bu düşünce zihnimi bir zehir gibi sararken içimdeki yaşama hevesi tamamen söndü. Doktorların, hemşirelerin her gün dil döktüğü o ağır fizik tedavi seanslarının hepsini tek tek reddettim. Bedenimdeki o dayanılmaz, kemikleri sızlatan ağrılara, içtiğim avuç dolusu ağrı kesiciye rağmen hayata direnmeyi bıraktım. Kendimi o karanlık hastane odasının soğuk kucağında, yokluğu, teslimiyete terk etmiştim.