Sıcak

Konum: Alya’nın evi, İstanbul

Zaman: Ocak 2018

Karamanoğlu Malikanesi’nin geniş, sessiz koridorlarında zaman bir yıldır bir hayalet gibi, sessiz ve ağır adımlarla ilerliyordu. Haldun Karamanoğlu, çalışma odasının devasa ahşap masasının başında oturmuş, elindeki konyak kadehini çevirirken bakışlarını pencereden süzülen İstanbul ışıklarına dikmişti. İçindeki o hırçın, otoriter ve eğilmez adam, son bir yıl içinde kızının gözleri önünde eriyip gitmesiyle paramparça olmuştu.

​Kızı Alya... Pamuklara sararak büyüttüğü, üzerine titrediği o biricik evladı; bir yıldır gözlerinin önünde adeta cehennemi yaşamıştı. Tekerlekli sandalyeye mahkûm kaldığı o ilk karanlık günlerdeki çaresizliği, fizik tedavi salonlarından yükselen o acı dolu çığlıkları ve her şeye rağmen pes etmeyip tırnaklarıyla hayata tutunuşu Haldun Bey’in vicdanında onarılması imkânsız yaralar açmıştı. Kızının o çelikten iradesini, hayata ve tutunduğu o gizemli aşka olan bağlılığını gördükçe, kendi ördüğü yüksek duvarların ne kadar anlamsız ve zalimce olduğunu anlamıştı.

​Artık kızının gözlerinde tek bir damla yaş, ruhunda tek bir burukluk görmek istemiyordu. Gururunu, unvanını ve geçmişteki bütün katı önyargılarını bir kenara bırakmaya karar verdi. Alya, o ölümcül kazadan ve felçten ayağa kalkarak mucizeyi başarmıştı. Şimdi sıra kendisindeydi; kızının hak ettiği o mutluluğu ona kendi elleriyle teslim edecek, Yaman Özbek konusundaki o acımasız reddini geri çekip bu evliliğe rıza gösterecekti.