Sıcak

KONUM: SURİYE - TÜRKİYE SINIRI, ESKİ MÜLTECİ KAMPI

ZAMAN: 23 AĞUSTOS 2016, SAAT 18:30

Saniyeler saate, her salise bir ömre dönüştü o an. Havayı yırtan, kulak zarımı patlatırcasına yankılanan o metalik ateş sesleri, içimdeki paniği dalga dalga büyüterek bir çığa dönüştürüyordu. Çölün o kavurucu sıcağında buz kestiğimi hissettim. Gelenlerin bizden, vatanımızdan birileri olması için titreyen dudaklarımla dua ederek yüzümü kan kokan toprağa iyice gömdüm, yere kapandım.

​“Melis, iyi misin?” Ses benden çıkmıyor gibiydi, boğazım kurumuştu.

​“İyiyim... Sen nasılsın?”

​“Ben de iyiyim. Arabanın altına doğru sürünerek gel! Ortalık yine toz duman oldu, göz gözü görmüyor.”

​Gözlerime kaçan o ince çöl kumu canımı yakarken, içimdeki hayatta kalma güdüsüyle gövdemi vahşice aracın altına doğru sürükledim. Melis de tırnaklarını toprağa geçire geçire kendisini yanıma, şasenin altına çektiğinde, motorun altından sızan yağ kokusuna rağmen içimde küçük, koruyucu bir nefes alanı açıldı.

​“Alya, buradan bir şekilde çıkmamız lazım,” diye fısıldadı Melis. Dişleri birbirine vuruyor, sesi etraftaki çatışma gürültüsünün altında eziliyordu. “Birileri geldi ama toz bulutundan hiçbir şey seçilmiyor. Karşı taraftan ateş edildiğini fark ettim ama orada sanki kimse yok... Gelenler bizden değilse... Alya, bizi burada keserler!”