GÖLGE
Bölüm 11•
Kan Bağı ve Sırlar
Tema:
Akın, hastane odasından çıktı, arkasında ağır bir sessizlik bıraktı. Lara, Asya'nın yüzündeki o donuk ifadeyi görünce endişeyle yanına yaklaştı.
— Patron... İçeride ne konuştunuz? Nasılsın? Bir şey hatırladın mı, gerçekten iyi misin?
Asya, bir an için duraksadı. Motorunun üzerinde oturmuş, başını kaldırıp gökyüzündeki o karanlığa, yıldızların bile zor seçildiği o uçsuz bucaksız boşluğa baktı. İçindeki fırtınayı dizginlemeye çalışarak Lara'ya döndü.
— Tamam Lara, iyiyim... Yeter artık, üzerine gelme. Ha bu arada, uzun zamandır Kiraz Teyze'yi görmedim, kalbim onu özledi. Bugün yanına gideceğim.
— Haber vereyim mi, hazırlık yapsınlar?
— Yok, sürpriz yapacağım. Ona ihtiyacım var.
— Tamam patron, gelince bana da haber ver, ben de geleyim.
— Tamam Lara, kapatıyorum, işim var.
Telefon kapandı ama Asya’nın zihni susmadı. "Demek Aras da o cehennemdeydi..." diye düşündü, elleri hafifçe titredi. Kalbinde o günlerden kalan öfke, Aras'ın itiraflarıyla iyice alevlenmişti. "Ama daha başını bulamadım. Bulursam... gebermek için yalvaracak bana!" Asya, büyük bir hırsla motorunu çalıştırdı. Cebine elini attığında boşlukla karşılaştı, yüreği bir an yerinden oynadı.
— Off! Madalyonu... Masada unuttum!
O madalyon sadece bir metal parçası değildi, Asya'nın geçmişine, çektiği onca acıya açılan tek kapıydı. Bir an bile orada kalmasına dayanamazdı. Motoru, hastanenin o soğuk duvarlarına doğru deli gibi sürmeye başladı. Rüzgâr yüzünü tokatlarken, Asya'nın gözlerinde intikamın ve yarım kalmış çocukluğunun hüzünlü ateşi yanıyordu. Tam o sırada telefonu tekrar çaldı, arayan Lara'ydı.
— Patron, otele vardınız mı?
— Hayır, daha varmadım. Bir işim çıktı, geri dönüyorum. Sen neredesin?
— Her zamanki yerimdeyim, patron.
Asya, motorun gaz kolunu iyice sıktı. Otele değil, geçmişin izlerini bıraktığı o odaya geri dönüyordu. Asya motorun gazını sertçe kökledi, motorun sesi gecenin sessizliğini bir bıçak gibi yırtıyordu. Lara’nın telefonun ucundaki o endişeli, titrek sesi Asya’nın sinirlerini daha da geriyordu.
— Patron, nereye gidiyorsunuz? Lütfen söyleyin!
Asya, kaskının içinden dişlerini sıktı, gözlerinden ateş çıkıyordu.
— Lara, yeter! Gerçekten yoruldum.
— Tamam patron ama... Nerede olduğunuzu merak ediyorum ya! Sana bir şey olursa... Sen beni bu zamana kadar korudun, ölümden kurtardın. Şimdi sıra bende, ben de seni korumak istiyorum!
Asya, bu sadakat karşısında bir anlık bir yumuşama hissetse de hemen ardından o bildiği sert, duygusuz duvarlarını ördü. Bu koruma isteği onu daha da boğuyordu; çünkü o, kimseye ihtiyaç duymadan kendi küllerinden doğan bir "Kızıl Gölge"ydi.
— Tamam Lara, bir şey olursa ararım.
Asya, cevabının devamını beklemeden telefonu yüzüne kapattı. Motoru hızla hastanenin bahçesine daldı. Motorun lastikleri asfaltı ağlatırken, Asya’nın tek odaklandığı şey o masada unuttuğu madalyondu. Aras’ın o sinsi gülümsemesi ve odadaki o ağır hava, madalyonu oradan almadan ona huzur vermeyecekti.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 29 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları