GÖLGE
Bölüm 15•
Gölge Dövüşçüleri
Tema:
Aras, sofrayı toparladıktan sonra Asya’nın olduğu odanın önüne kadar yürüdü. Kapıyı hafifçe tıklattı: "Tık, tık, tık."
"Asya, özür dilerim... Hadi, aç artık kapıyı, lütfen."
İçeriden Asya’nın öfkeli sesi duyuldu: "Aras, git! Sabah konuşuruz, uyumam gerek."
Aras derin bir iç çekerek, "Tamam, bir şeye ihtiyacın olursa buradayım, seslenmen yeter," dedi ve oradan uzaklaştı. Dışarı çıkıp sigarasını yaktığı sırada telefonu çalmaya başladı. Arayan Akın’dı.
"Efendim Akın, neden aradın bu saatte?"
"Patron, neredesiniz?"
"Dağdaki evdeyiz. Neden sordun?"
Akın biraz duraksadı, "Şey... Asya ve Lara nasıl tanıştı, biliyor musunuz?"
Aras şaşkınlıkla kaşlarını çattı. "Hayır, neden sordun ki?"
"Bugün Lara ile bir dövüş mekanına gittik."
"Ee? Ne yaptınız? Dayak mı yedin yoksa?"
"Yok patron, Lara dövüştü. Ama bir dövdü ki sormayın; öyle böyle değil! Toplam 80 bin kazandı."
Aras, "Uzatma Akın, nasıl tanışmışlar?" diye üsteledi.
"Asya, aslında Lara’yı kurtarmış. Lara’nın babası annesini döve döve öldürmüş, Asya da o gün Lara’yı yanına alıp kurtarmış."
Aras şaşkındı. "Sen bunları nereden öğrendin?"
"Patron, orada Mira adında bir kız vardı, o anlattı. Lara’yı kışkırtmaya çalıştı, Lara da onun iki kolunu ve altı parmağını kırdı, kafasını yardı..."
Aras hafif bir gülümsemeyle, "Bayağı iyiymiş," diye mırıldandı. Sonra sesi ciddileşti: "Akın, sen bu kızı seviyorsun; açılacaksan açıl, daha fazla uzatma."
"Ama patron, bugün o kadar üzgündü ki ne yapacağımı bilemedim, o yüzden seni aradım."
"Ben de ne yapacağımı bilmiyorum. Hadi kapatıyorum, işim var."
Telefonu kapatan Aras, Asya’nın odasının kapısının önüne çöktü ve yorgunluktan orada uyuyakaldı.
O sırada Lara, çalışma odasına geçmişti. Masasının altındaki gizli bölmeyi açıp içinden bir fotoğraf çıkardı. Fotoğrafa sıkıca sarıldı ve fısıldayarak konuşmaya başladı:
"Nasılsın anne? Ben iyiyim, Asya bana çok iyi davranıyor. Özledin mi beni? Çünkü ben seni çok özledim... Biliyor musun, o aşağılık Selçuk seni öldürünce beni de öldürmeye kalkmıştı. Ama senin mezarına götürdüğüm kız, yani Asya, beni kurtardı. Üzülme diye bugüne kadar sana söyleyemedim ama... Ben o Selçuk'u öldürdüm anne. Sana nasıl davrandıysa, ben de ona aynı şekilde davrandım."
Annesinin fotoğrafına bir kez daha sarılıp "Seni çok özledim" dedikten sonra telefonu çaldı. Hemen resmi ters çevirdi, gözyaşlarını sildi ve ekrana baktı. Arayan yine Akın’dı.
"Ne var Akın?"
"Şey... Sadece nasılsın diye merak ettim."
"İyiyim Akın."
"Mira denen kız canını sıkmıştır diye..."
"İyiyim diyorum Akın, başka bir şey var mı?"
"Müsait olursan dışarı çıkalım mı?"
"Bugün olmaz. Hem unutma, daha seninle sözümüz var, dövüşeceğiz."
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları